I SA/Wr 1448/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ł. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II i III kwartał 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Pismem z dnia 18 października 2011 r. (złożonym po wniesieniu skargi) skarżący Ł. G. zgłosił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołując się ogólnie na przesłanki warunkujące możliwość wstrzymania aktów administracyjnych, tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków". W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na wysokość zobowiązania podatkowego (49.627 zł), źródło utrzymania (gospodarstwo rolne o rocznym dochodzie 38.952 zł) oraz wyraził obawę zagrożenia egzystencji w przypadku natychmiastowej egzekucji zobowiązań podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się w orzecznictwie, wskazane w tym przepisie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. (sygn. akt FZ 496/204), uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. W stanie faktycznym sprawy, skarżący, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ogólnie wskazał na znaczną wartość ciążącego na nim zobowiązania podatkowego i mogące wystąpić z tego tytułu niekorzystne dla strony skutki, związane z ograniczeniem możliwości zaplanowanych przez wnioskodawcę wydatków. Przy czym, w żaden sposób nie wyjaśnił, na czym polegać by miały negatywne skutki związane z odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, poza oczywistym faktem, związanym z koniecznością uregulowania zobowiązania podatkowego, określonego w stosunku do strony na mocy decyzji, stanowiącej przedmiot skargi w sprawie. W tym miejscu należy podnieść, że jedynymi kryteriami jakie Sąd bierze pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania aktu jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę przesłanek o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Powyższe oznacza, że dla przyjęcia zasadności złożonego w sprawie wniosku nie wystarcza powołanie się – jak to miało miejsce w sprawie – na samą wysokość zobowiązania podatkowego ciążącego na stronie, ale niezbędnym warunkiem jest przede wszystkim wskazanie, na ile odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację strony w kontekście ujemnych następstw o jakich mowa w powołanym przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Uzasadnieniem dla pozytywnego rozpoznania wniosku nie zawsze będzie przy tym sama tylko sytuacja majątkowa strony. Jak wynika bowiem z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r., Dz. U. 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), ustawodawca celem zapewnienia zobowiązanemu minimum egzystencji przewiduje szereg ograniczeń w prowadzeniu egzekucji, w tym m.in. w treści art. 8 § 1 pkt 6 w/w ustawy, wprowadzając zapis, że wolna od egzekucji jest kwota 760 zł na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych. Reasumując, skoro złożony przez stronę wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał żadnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 P.p.s.a. (poza samym powołaniem się na te przesłanki), to niemożliwe było jego merytoryczne rozpoznanie w myśl ustawowych kryteriów wstrzymania aktów administracji państwowej. Wskazana okoliczność uzasadniała odmowne rozpoznanie wniosku. Należy przy tym podnieść, iż brak wskazania przez stronę okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być uznany za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający odmowę uwzględnienia wniosku (tak Jan Paweł Tarno w komentarzu: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189) . Strona nie jest przy tym ograniczona w możliwości złożenia ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a w przypadku wykazania okoliczności przemawiających za jego uwzględnieniem, Sąd ponownie rozważy możliwość wstrzymania wykonania decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 61 § 4 P.p.s.a. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.