II SA/Lu 918/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. w sprawie ze skargi Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zasiłku na ekonomiczne usamodzielnienie p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE Kierownik Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] uchylającą decyzję wydaną z upoważnienia Starosty P. przez Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...], Nr [...] o przyznaniu pomocy na zagospodarowanie w wysokości 1.647,00 złotych z przeznaczeniem na wyposażenie mieszkania w niezbędne urządzenia domowe. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, gdyż skarga w niniejszej sprawie wniesienia przez organa administracji I instancji jest niedopuszczalną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rację ma organ odwoławczy twierdząc, że skarga Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Stosownie do unormowania art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W świetle art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Organ administracji, który wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Nie można bowiem w takiej sytuacji przypisać organami administracji pierwszej instancji interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji organu odwoławczego. Z tego powodu jego skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalną na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04 – Lex nr 171164; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 656/08 – Lex nr 590754; postanowienie NSA z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 263/09 – Lex nr 600079 czy postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2515/10 – Lex nr 687039). W przedmiotowej sprawie organ administracji, który wydał decyzję w pierwszej instancji wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego wydaną w tejże sprawie. W świetle cytowanego powyżej art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz powyższych rozważań jak i tego, że brak jest ustawy szczególnej przyznającej staroście w sprawach z zakresu pomocy społecznej legitymację skargową do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego okoliczność ta kwalifikuje skargę do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.