I OZ 783/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. z dnia 20 września 2007 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2007 r., sygn. akt IV SO/Wa 64/07 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na bezczynność Ministra Sprawiedliwości postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 września 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania pism skarżącego z dnia [...] i [...] oraz z dnia [...] zatytułowanych "zawiadomienie o przestępstwie." W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż w sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. W opinii Sądu w rozpatrywanej sprawie zaszła tego rodzaju okoliczność. Żądanie skarżącego, aby sąd administracyjny podjął jakiekolwiek działania z dziedziny postępowania karnego, w tym także w kwestii bezczynności Ministra Sprawiedliwości dotyczącej zawiadomień o przestępstwach, nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania tego sądu. Zagadnienia te nie mieszczą się bowiem w zakresie kognicji sądów administracyjnych, wynikającej z art. 3 cyt. ustawy. Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie, w którym podniósł, iż przedmiotowa sprawa nie jest sprawą z zakresu postępowania karnego. Skarga na bezczynność Ministra Sprawiedliwości podlega, rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a skarżący żąda wszczęcia śledztw lub, jak się wyraził, "odnowy postępowania". Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przyznanie prawa pomocy nawet w takich sytuacjach, w których zachodzą ku temu przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, jest niedopuszczalne w razie oczywistej bezzasadności skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, iż skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej "na pierwszy rzut oka" nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Przepis art. 247 wymienionej ustawy znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia na postawie art. 58 § 1 tej ustawy (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005r.) to znaczy jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Należy zgodzić się ze stwierdzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż żądanie skarżącego w niniejszej sprawie jest w rzeczywistości żądaniem podjęcia działań z zakresu postępowania karnego. Nie budzi wątpliwości, że działania takie nie należą do właściwości sądów administracyjnych, którą reguluje art. 3 cyt. ustawy, a zatem nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uznał, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 247 wskazanej ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.