III SA/Wr 556/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z Z na decyzję P W I S we W z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] r. i stwierdzenia choroby zawodowej - pylicy płuc. postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [....] r. Nr [...] P W I S we W po zapoznaniu się z orzeczeniem D W O M P we W - O w W nr [...] z dnia [...] r. o rozpoznaniu choroby zawodowej pylicy płuc, pylicy górników kopalń węgla u Z Z zmienił własną decyzję ostateczną Nr [...] z dnia [...] r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - pylicy płuc i orzekł o stwierdzeniu u skarżącego choroby zawodowej - pylicy płuc [poz. 2 w wykazie chorób zawodowych określonych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983, r. w sprawie chorób (Dz.U. nr 65, poz. 294)]. Nadto P W I S we W pouczył strony postępowania o możliwości wniesienia od niniejszej decyzji, za jego pośrednictwem, skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] P W I S we W sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zaistniałą w/w decyzji nr [...] z dnia [...] r. wskazując, iż "na decyzję przysługuje stronom odwołanie do G I S w W za pośrednictwem P W I S we W , w terminie 14 dnia od dnia doręczenia decyzji". Od powyższej decyzji skarżący pismem z dnia [...] r. wniósł odwołanie, które zostało przesłane do G I S . Odwołanie skarżącego zostało skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - zgodnie z błędnym pouczeniem organu I instancji, sprostowanym następnie postanowieniem z dnia [...] Pismem z dnia [...] r. G I S zwrócił się do skarżącego z zapytaniem, czy "jego pismo jest skierowanym do niego odwołaniem od decyzji P W I S we W , czy też skargą na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego". Skarżący w piśmie z dnia [...] r. oświadczył, iż odwołanie z dnia [...] r. jest zarówno skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jak również odwołaniem do G I S od decyzji P W I S we W z dnia [...] r. G I S decyzją Nr [...] z dnia [...] r. - po rozpatrzeniu odwołania skarżącego - uchylił w całości zaskarżoną decyzję P W I S we W z dnia [...] r. Nr [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W świetle art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 52 § 4 p.p.s.a., w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi była decyzja P W I S we W z dnia [...] r. Nr [...] zmieniająca decyzję ostateczną Nr [...] z dnia [...] r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - pylicy płuc i orzekająca o stwierdzeniu u skarżącego choroby zawodowej - pylicy płuc. Od niniejszej decyzji skarżącemu przysługiwało zatem odwołanie do G I S , za pośrednictwem Państwowego W I S we W , w terminie 14 dnia od dnia doręczenia decyzji - a nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - o czym skarżący został ostatecznie skutecznie pouczony w postanowieniu P W I S we W z dnia [...] Nr [...] Pismem z dnia [...] r. skarżący złożył wprawdzie od w/w decyzji odwołanie do G I S , aczkolwiek wskazał jednocześnie, iż jest to zarazem skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Następnie G I r S decyzją Nr [...] z dnia [...] r. - po rozpoznaniu odwołania skarżącego - uchylił w całości zaskarżoną decyzję P W I S we W z dnia [...] r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji, wskazując jednocześnie, iż decyzja ta jest decyzją ostateczną, a skarżącemu przysługuje prawo do wniesienia na nią skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za jego pośrednictwem, w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Zważywszy na powyższe podkreślenia wymaga, iż skarżącemu przysługiwało zatem prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję G I S , a nie zaś na decyzję P W I S we W , jak to uczynił skarżący. Zatem choć skarżący ostatecznie prawidłowo wniósł środek zaskarżania (odwołanie do G I S ) to nie sposób przyjąć, aby samo wniesienie środka zaskarżenia było równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1. p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zajął takie stanowisko w postanowieniu z dnia 9 marca 2004 r., I SA 2813/03 (niepubl.) stwierdzając, że brak wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.) ma miejsce również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ - co w ocenie Sądu - miało bezspornie miejsce w rozpatrywanej sprawie. W konsekwencji powyższego - wobec niewyczerpania przed wniesieniem skargi wymaganego toku instancji - należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucić jako niedopuszczalną.