II AKa 275/24

<p>Uzasadnienie zdania odrębnego SSA Piotra Kaczmarka</p> <p>Dla wskazania istoty mojego stanowiska skutkującego zgłoszeniem zdania odrębnego w zakresie dotyczącym oskarżonego <span class="anon-block">M. W.</span> co do istnienia nie budzących wątpliwości dowodów , dających podstawę do nie budzącego wątpliwości ustalenia faktycznego co do przypisania mu sprawstwa przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 280;art. 280 § 2)">art.280 § 2 k.p.k.</a> , w sytuacji gdy ten konsekwentnie przeczył swemu sprawstwu , wskazując ,iż był w tym czasie za granicą , w pierwszej kolejności wskazuję że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1)">art. 5 § 1 k.p.k.</a>, formułującym zasadę domniemania niewinności, oskarżonego uważa się za niewinnego<em> <!-- -->, </em>dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. Z kolei <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5 § 2)">§ 2</a> art, 5 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a>, statuujący zasadę in dubio pro reo, stanowi, że niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Z treści tych przepisów jednoznacznie wynika zatem, że w procesie karnym udowodnieniu podlega wina, sprawstwo oskarżonego, nie zaś to, że nie dopuścił się on zarzucanego mu czynu. Z tej perspektywy wyrok uniewinniający winien zapaść nie tylko wtedy gdy zebrane dowody wykazują niewinność ale też nie zdołano udowodnić mu sprawstwa i winy w sposób nie budzący wątpliwości ( brak możliwości jednoznacznego ustalenia, w oparciu o dostępne i ujawnione dowody<em> <!-- -->; </em>stanu faktycznego to nic innego jak stan "niedających się usunąć wątpliwości", do których nie tylko może, ale musi mieć zastosowanie reguła określona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>) Co więcej wyrok uniewinniający musi zapaść jednak również i w takiej sytuacji gdy wykazywana przez oskarżonego teza jest wprawdzie nieuprawdopodobniona. ale też nie zdołano udowodnić mu sprawstwa i winy<em> <!-- -->.</em> </p> <p>Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku (k 653 − 654) pozwala na uprawniony wniosek ,iż dowodem o zasadniczym znaczeniu dla przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">M. W.</span> sprawstwa były wyjaśnienia <span class="anon-block">A. D.</span> , krytycznie ocenione przez Sąd I instancji co do braku świadomości tego ostatniego o posługiwaniu się przez pierwszego z oskarżonych nożem o określonych parametrach (k .36,37), którym dano wiarę w zakresie w jakim opisuje one udział oskarżonego <span class="anon-block">M. W.</span> ,mającego z posługiwać się przedmiotowym nożem. Z wyjaśnień <span class="anon-block">A. D.</span> przeczącemu świadomości posługiwania się przez inną osobę nożem nie wynika jednocześnie aby ten przed, po i w trakcie zdarzenia miał mieć kontakt z przedmiotowym nożem , który to nóż , podobnie jak czapki miał w trakcie jazdy samochodem wyrzucić <span class="anon-block">M. W.</span> .Jak wynika z opinii z zakresu badań DNA (k.100 − 102) na przedmiotowym nożu zabezpieczonym w toku postępowania nie zabezpieczono ludzkiego DNA (na zabezpieczonej czapce stwierdzono obecność śladów biologicznych należących do <span class="anon-block">A. D. (1)</span> ) nie zabezpieczono śladów biologicznych należących do oskarżonego <span class="anon-block">M. W.</span> , który miał trzymać i wyrzucać te przedmioty przez okno , nie odnaleziono także drugiej z czapek (kominiarek) .</p> <p>Analiza danych telekomunikacyjnych (k.90)nie daje żadnych podstaw do przyjęcia ,iż <span class="anon-block">M. W.</span> kontaktował się z pozostałymi oskarżonymi , którzy kontaktowali się między sobą (mimo ,że <span class="anon-block">A. D.</span> wskazuje na wyraźnie bliższe relacje <span class="anon-block">M. W.</span> z <span class="anon-block">M. B.</span> niż z nim) .</p>