II SA/Wr 591/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku skarżących o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w sprawie ze skargi M. M. i D. M. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić przywrócenia terminu. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. M. i D. M. na opisaną w osnowie decyzję Wojewody Dolnośląskiego. Na rozprawie na której rozpoznano sprawę obecna była pełnomocnik skarżących. Pismem z dnia [...] skarżący wnieśli o wydanie prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem, wskazując, że nie zostali powiadomieni o rozprawie, w związku z czym nie wiedzieli, że się odbyła, a tym samym nie mieli możliwości zawnioskowania o uzasadnienie wyroku. W kolejnym piśmie, z dnia [...] podnieśli dodatkowo, że pełnomocnik nie powiadomiła ich o terminie rozprawy, natomiast o treści zapadłego rozstrzygnięcia dowiedzieli się z korespondencji elektronicznej otrzymanej z kancelarii pełnomocnik, w dniu [...], w związku z czym wnoszą o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie. Do wniosku dołączono wydruk przedmiotowego maila z dnia [...]. Braki formalne wniosku o przywrócenie terminu zostały usunięte na wezwanie sądu w zakreślonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie. Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, zwanej dalej, w skrócie, "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Zasadniczą kwestią w przedmiotowej sprawie było zatem ustalenie, czy została spełniona podstawowa przesłanka przywrócenia terminu, jaką jest uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą braku winy, polegającej najogólniej mówiąc, na przejawianiu należytej staranności w dbałości o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podkreślić także należy, że ocena czy nastąpiło uprawdopodobnienie, o którym stanowi art. 87 § 2 p.p.s.a., należy do sądu rozpatrującego wniosek. W tym przedmiocie Sąd nie jest związany zawartymi we wniosku twierdzeniami, gdyż istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania sądu o przynajmniej prawdopodobieństwie zaistnienia faktów, na które powołuje się strona domagająca się przywrócenia terminu, a przekonanie to powinno opierać się na obiektywnych przesłankach wynikających z zawartych we wniosku twierdzeń. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnili braku swojej winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Sąd uznał, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku było przejawem niestaranności profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego skarżących. Nie tylko nie złożył bowiem wniosku o uzasadnienie wyroku, ale również nie poinformował skarżących o posiedzeniu sądu, uniemożliwiając tym samym dokonanie tej czynności w terminie. Jednakże okoliczność ta nie może stanowić przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu. Skutki zaniedbań pełnomocnika obciążają bowiem jego klientów – w tym wypadku skarżących. W ugruntowanym już orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że mocodawca (strona) ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika procesowego. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego dopuścił się niedbalstwa, a zatem wyklucza to możliwość przywrócenia terminu skarżącym. Przywrócenie terminu jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. W sytuacji natomiast, gdy strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, to wszelkie zaniedbania z jego strony są traktowane jako zaniedbania samej strony. Z tego względu błędy pełnomocnika są równoznaczne z błędami strony i nie można ich traktować jako działań różnych podmiotów. Brak wiedzy co do działań bądź zaniechań pełnomocnika, nie uzasadnia przywrócenia stronie uchybionego terminu. Pomimo że od takiego pełnomocnika należy wymagać należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, której w niniejszej sprawie pełnomocnik ten nie dochował, to jednak działał on w imieniu skarżących i na ich rzecz, a zatem jego zaniechania są traktowane jakby dokonywane były przez skarżących osobiście. Z tych przyczyn skarżący jako mocodawcy ponoszą wszelkie konsekwencje działania swego pełnomocnika. Skarżących bowiem obciąża odpowiedzialność związana z wyborem pełnomocnika któremu zlecają pomoc prawną, a zatem skutki podejmowanych przez tego pełnomocnika działań i zaniechań obciążają również samego skarżącego. Stanowisko powyższe jest przejmowane jednolicie w orzecznictwie sądowym (por. postanowienia NSA: z 21 listopada 2018 r., II OZ 1154/18; z 17 maja 2018 r., I OZ 473/18; z 1 sierpnia 2017 r., II OZ 776/17; z 15 marca 2017 r., II OZ 264/17; z 2 lutego 2016 r., II OZ 114/16; dostępne w CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę = w pełni je podziela. Reasumując, nieprawidłowe działanie profesjonalnego pełnomocnika skarżących nie stanowi podstawy wyłączenia ich winy w rozumieniu art. 87 § 2 p.p.s.a. i w konsekwencji nie daje podstaw do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.