I SA/Bd 526/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oddala skargę UZASADNIENIE Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] października 2015 r., określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w kwocie [...]zł. Powyższa decyzja została zaskarżona przez Stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 46/17 oddalił skargę. W dniu [...] stycznia 2019 r. Strona złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. [...] listopada 2016 r., z uwagi na zaistnienie nowych istotnych okoliczności w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. wezwał Stronę do usunięcia braku formalnego wniosku poprzez wskazanie czy Strona wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 247 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), dalej: "O.p.", czy też o wznowienie postępowania w trybie art. 240 O.p. oraz sprecyzowanie przesłanek, w oparciu o które zainicjowane miało być postępowanie w jednym ze wskazanych trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z [...] marca 2019 r. Strona wskazała, że wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w T., w oparciu o przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 oraz pkt 7 O.p. Decyzją z [...] maja 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] października 2015 r. Nie zgadzając się z tą decyzją Strona złożyła odwołanie zaskarżając ją w całości. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W dniu [...] września 2019 r. Pełnomocnik Strony złożył skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 612/19 uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji z dnia [...] sierpnia 2019 r. W związku z powyższym, rozpoznając ponownie sprawę, decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił decyzję organu I instancji i odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu podniósł, że materialnoprawną podstawę przedmiotowego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p., w myśl którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie. Organ wskazał, że w drodze wyjątku od sformułowanej w art. 128 O.p. zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszczalna jest możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji. Wyjaśnił, że chodzi tutaj o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania, a także o stwierdzenie nieważności wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej. W drodze wyjątku może także dojść do uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowych lub dotkniętych wadami niekwalifikowanymi. Jednocześnie organ zaznaczył, że przesłanka z art. 249 § 1 pkt 2 O.p. uniemożliwia wszczęcie i prowadzenie postępowania nadzwyczajnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd oddalił skargę na tę decyzję (z wyjątkiem przypadku, gdy żądanie oparto na art. 247 § 1 pkt 4 O.p.). Organ odwoławczy oceniając zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2019r. z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdził, że decyzja ta narusza prawo, aczkolwiek z przyczyn odmiennych niż wskazanych w odwołaniu złożonym w dniu [...] czerwca 2019 r. Organ przywołał treść art. 249 § 1 O.p. i podniósł, że przepis ten wskazuje na przesłanki negatywne uniemożliwiające organowi podatkowemu wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W przypadku ich zaistnienia organ podatkowy ma obowiązek uwzględnić fakt ich występowania i nie wszczyna postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Organ podał, że jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 612/19 kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma treść art. 249 § 1 pkt 2 O.p., stosownie do którego organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w szczególności, jeżeli sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na art. 247 § 1 pkt 4. Sąd podniósł dalej, że prawomocne oddalenie skargi jest jednoznaczne ze stwierdzeniem nieistnienia przesłanki nieważności decyzji (postanowienia). Powołując się na wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt I GSK 1346/14 Sąd podkreślił, że oddalenie przez sąd administracyjny skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka drogę organowi podatkowemu do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia. Zamierzeniem bowiem ustawodawcy jest wyeliminowanie możliwości dwutorowego prowadzenia postępowań (nadzwyczajnego i sądowoadministracyjnego) dotyczących tej samej decyzji ostatecznej, odnoszących się do tożsamej sprawy. W ocenie organu nie ulega wątpliwości, że decyzja organu odwoławczego wydana przez Dyrektora Izby Celnej w T. w dniu [...] listopada 2016 r., o której stwierdzenie nieważności w oparciu o treść art. 247 § 1 pkt 3 oraz pkt 7 O.p. wnosi Pełnomocnik Strony, podlegała kontroli sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 46/17 oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju bazowego. Organ zauważył, że wniosek o stwierdzenie nieważności wpłynął do organu w dniu [...] stycznia 2019 r., a więc gdy wyrok WSA w Bydgoszczy o sygn. akt I SA/Bd 46/17 w sprawie, której wniosek dotyczył, został już wydany i uprawomocnił się z dniem 3 sierpnia 2017 r. W związku z powyższym, rozpoznanie - w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy - wniosku złożonego w dniu [...] stycznia 2019 r. o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej co do istoty i dokonanie analizy zasadności wniosku pod kątem występowania wskazanych przez Pełnomocnika Strony przesłanek nieważności, w ocenie organu odwoławczego było nieprawidłowe i naruszało art. 249 § 1 pkt 2 O.p. Organ I instancji zatem błędnie orzekł co do istoty sprawy, rozpatrując wystąpienie w przedmiotowej sprawie przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Z tego też względu organ odwoławczy zobligowany był podjąć w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie merytoryczno-reformatoryjne przewidziane w art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p., poprzez wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2019 r. oraz odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W skardze do tut. Sądu Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 249 § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odmowie wszczęcia postępowania; 2) art. 10, art. 11, art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r., poz. 162), gdyż poprzez naruszenie wskazanych powyżej reguł doszło do naruszenia podstawowych zasad prowadzenia postępowania u Podatnika, tj. zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy, zasady przyjaznej interpretacji przepisów oraz zasady pogłębiania zaufania, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, ponieważ są to przepisy powszechnie obowiązującego prawa, do których powinny stosować się także organy podatkowe i skarbowe. Mając powyższe na uwadze Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podać, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Skarżący został poinformowany o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny zasadności odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...].RK, utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] października 2015 r., nr [...].MS. Organ wskazał, że powołana wyżej decyzja Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] listopada 2016 r., której stwierdzenia nieważności żądał Skarżący, była przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 46/17 oddalił skargę na wskazaną decyzję w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju bazowego. Należy przy tym zauważyć, że wyrok ten uprawomocnił się z dniem 3 sierpnia 2017 r. (k. 13 akt admin.). W pierwszej kolejności należy podnieść, że sprawa dotycząca wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z [...] listopada 2016 r. i tym samym wydana poprzednio decyzja z [...] sierpnia 2019 r. była przedmiotem oceny przez WSA w Bydgoszczy, który wyrokiem z 26 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Bd 612/19 uchylił tę decyzję (wyrok prawomocny). W związku z tym organ jak również obecnie tut. Sąd są związani poglądem wyrażonym w tym wyroku. Mając zatem na uwadze prawomocne orzeczenie tut. Sądu z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 612/19 należy wskazać, że w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Natomiast zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepisy art. 153 i art. 170 p.p.s.a. mają charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. W ponownym postępowaniu organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem sądu, lecz zobowiązany jest do podporządkowania mu się w pełnym zakresie, a uchybienie temu obowiązkowi stanowi naruszenie prawa, skutkujące koniecznością uchylenia aktu, wydanego w kolejnym postępowaniu administracyjnym, gdy strona akt ten zaskarży do sądu administracyjnego. Moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego jest wyłączony jedynie w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Taką zmianę stanu prawnego lub zmianę stanu faktycznego na moment orzekania organy administracyjne są obowiązane uwzględniać z urzędu. Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że organ wykonał zalecenia WSA w Bydgoszczy zawarte w wyroku z [...] stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Bd 612/19. W wyroku tym WSA stwierdził, że kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma art. 249 § 1 pkt 2 O.p., stosownie do którego organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w szczególności, jeżeli sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na art. 247 § 1 pkt 4. Prawomocne oddalenie skargi jest zatem jednoznaczne ze stwierdzeniem nieistnienia przesłanki nieważności decyzji (postanowienia). W wyroku z 21 stycznia 2016 r., I GSK 1346/14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wyrok oddalający skargę na wydaną w oparciu o art. 249 § 1 O.p. decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji stanowi formalną przeszkodę do wszczynania postępowania w kwestii stwierdzenia nieważności decyzji organu drugiej, jak i pierwszej instancji. Sąd zwrócił uwagę, że celem tego przepisu było wyeliminowanie niekorzystnego zbiegu uprawnień do weryfikacji decyzji ostatecznych w trybie postępowania sądowego oraz w nadzwyczajnym trybie postępowania podatkowego. Z kolei w wyroku z 12 października 2017 r., I FSK 2209/15 NSA przyjął, że oddalenie przez sąd administracyjny skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka drogę organowi podatkowemu do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia (por. M. Niezgódka-Medek (w:) S. Babiarz i inni, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2019, s. 1318). Nadto wskazuje się, że "(...) Przesłanka z art. 249 § 1 pkt 2 o.p. uniemożliwia wszczęcie i prowadzenie postępowania nadzwyczajnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd oddalił skargę na tę decyzję (z wyjątkiem przypadku, gdy żądanie oparto na art. 247 § 1 pkt 4 o.p.). Tym samym oddalenie przez sąd administracyjny skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka drogę organowi podatkowemu do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 12 kwietnia 2016 r., II FSK 485/14, LEX nr 2018881). W konsekwencji zamierzeniem ustawodawcy jest wyeliminowanie możliwości dwutorowego prowadzenia postępowań (nadzwyczajnego i sądowoadministracyjnego) dotyczących tej samej decyzji ostatecznej, odnoszących się do tożsamej sprawy" (por. K. Teszner (w:) L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 1, WKP 2017). Następnie WSA w wyroku z 26 stycznia 2021 r. podniósł, że wniosek o stwierdzenie nieważności wpłynął do organu, gdy wyrok WSA w Bydgoszczy w sprawie, której wniosek dotyczył, został już wydany i się uprawomocnił. Ponadto żądanie wniosku nie zostało oparte na przesłance wymienionej w art. 247 § 1 pkt 4 O.p. W związku z powyższym WSA wówczas stwierdził, że rozpoznanie w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej co do istoty i dokonanie analizy zasadności wniosku pod kątem występowania wskazanych przez Skarżącego przesłanek nieważności było nieprawidłowe i naruszało art. 249 § 1 pkt 2 O.p. Mając na uwadze okoliczność, że zagadnienie kierunku załatwienia wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej i prawomocnej decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] listopada 2016 r. zostało przesądzone w ww. przywołanym wyroku o sygn. akt I SA/Bd 612/19, to jako prawidłową należy ocenić zaskarżoną decyzję w niniejszej sprawie. Dyrektor zasadnie na podstawie art. 233 §1 pkt 2 lit. a w związku z art. 249 § 1 pkt 2 lit. a O.p. uchylił decyzję pierwszoinstancyjną z [...] maja 2019 r. i odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z [...] listopada 2016 r. Podkreślić jeszcze raz należy, że decyzja Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] listopada 2016 r., której stwierdzenia nieważności żądał Skarżący była przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 46/17 oddalił skargę na wskazaną decyzję w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju bazowego. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 3 sierpnia 2017 r. Nie ma zatem podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. decyzji ostatecznej. Z tych względów, tut. Sąd ocenia zaskarżoną decyzję jako odpowiadającą prawu. Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty naruszenia art. 10 (zasada domniemania uczciwości przedsiębiorcy), art. 11 (zasada przyjaznej interpretacji przepisów), art. 12 (zasada pogłębiania zaufania, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania) oraz art. 14 (zasada pewności prawa) ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162). Zauważyć należy, że organ w niniejszej sprawie nie mógł rozpoznać merytorycznie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, bowiem na przeszkodzie temu stoi jednoznacznie brzmiący przepis prawa - art. 249 § 1 pkt 2 lit. a O.p. Nadto organ wykonał zalecenia zawarte w uprzednio wydanym wyroku z dnia 26 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Bd 612/19. Przedmiotem postępowania przed organem nie było nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku, ograniczenie lub odebranie uprawnienia. Organ niewątpliwe nie nakładał na Skarżącego obowiązku. Ograniczenie lub odebranie uprawnienia może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy uprawnienie takie przysługuje przedsiębiorcy. Natomiast w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją przeciwną, w której przedsiębiorca występuje o wzruszenie decyzji już ocenionej przez sąd administracyjny. W sprawie nie wystąpiły też nie dające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, które powinny być rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy. W art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców sformułowano, według uzasadnienia projektu ustawy, zasadę in dubio pro libertate, która w rzeczywistości jest zasadą przyjaznej interpretacji przepisów, bowiem zgodnie z 11 ust. 1 ustawy, w przypadku, gdy przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy. Zasada ta nie oznacza, że ilekroć pojawiają się różne rozumienia normy prawnej, niezależnie od poprawności argumentacji, to zawsze należy stosować taką wykładnię prawa jaka okazuje się być na korzyść przedsiębiorcy. Zasada ta będzie mieć zastosowanie dopiero wówczas, jeśli mimo dokonania poprawnej metodologicznie i logicznie wykładni przepisu pozostaje kilka wyników wykładni, które mogą być uznane za prawidłowe. Zasada wyrażona w art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców powinna być stosowana dopiero na ostatnim etapie wykładni, pełniąc funkcję dyrektywy kierunku interpretacji, a nie funkcję metody wykładni prawa, wyprzedzającej inne metody. W rozpoznawanej sprawie potrzeba posłużenia się dyrektywą wyrażoną w art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców nie wystąpiła. Ponadto sposób procedowania przez organy obu instancji w niniejszej sprawie i dokonana ocena pozwala stwierdzić, że organy nie naruszyły przepisów prawa, w tym wskazanych w skardze. Nie ma przesłanek, aby w niniejszej sprawie doszukiwać się nieusuwalnych wątpliwości co do zasadności skarżonej decyzji, która nie pozostaje w kolizji z zasadą pewności prawa. Mając na względzie powyższe - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji.