I GSK 1132/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.) Sędziowie Rafał Batorowicz NSA Zofia Borowicz Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej syndyka masy upadłościowej R. N. "G." S.A. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 3 września 2004 r. sygn. akt I SA/Bk 237/04 w sprawie ze skargi R. N. "G." S.A. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie określenie kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług Oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt I SA/Bk 237/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę R. N. G. Spółki Akcyjnej w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] w przedmiocie długu celnego, podatku od towarów i usług oraz opłaty manipulacyjnej dodatkowej, z następującym uzasadnieniem. Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] złożonego w dniu [...] lipca 2003 r. w imieniu R. N. G. S.A. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci – oleje ropy naftowej i oleje otrzymywane z minerałów bitumicznych o masie 552.627 kg. Towar ten został przywieziony z zagranicy w dziesięciu wagonach – cysternach kolejowych. Stosownie do art. 70 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. Nr 75, poz. 802 ze zm.) – dalej: Kodeks celny - organ celny podjął weryfikację ww. zgłoszenia celnego, przeprowadzając w stosunku do spółki rewizję celną przedmiotowego towaru polegająca na ważeniu cystern napełnionych olejem oraz cystern próżnych. Na podstawie dokumentów ważenia cystern z towarem z dnia [..] lipca 2003 r. oraz cystern próżnych z dnia [...] sierpnia 2003 r., protokołów rozbieżności pomiędzy treścią zgłoszenia celnego, a zawartością przesyłki – organ I instancji stwierdził nadwyżkę towaru wprowadzonego na polski obszar celny wraz z towarem zgłoszonym do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego. W decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. stwierdził powstanie z mocy prawa długu celnego, w przywozie od towaru nielegalnie wprowadzonego na polski obszar celny w postaci 2.753 kg oleju ropy naftowej i oleju otrzymywanego z materiałów bitumicznych, określił kwotę wynikającą z długu celnego, podatek VAT w odniesieniu do ww. towaru oraz wymierzył na podstawie art. 276 § 2 Kodeksu celnego opłatę manipulacyjną dodatkową. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła decyzji naruszenie prawa materialnego przez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 9 § 2 Kodeksu celnego, gdyż jej zdaniem dopełniła ona czynności by nadać towarowi przeznaczenie celne zgodnie z przepisami prawa składając w Urzędzie Celnym w B. wniosek nr [...] o dokonanie korekty zgłoszenia celnego ze względu na stwierdzoną inną jakość (gęstość) ropy oraz ze względu na stwierdzoną w wyniku ważenia przez niezależną firmę nadwyżkę towaru w stosunku do ilości deklarowanej. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją dnia [...] czerwca 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję spółka zarzuciła: 1. naruszenie art. 9 § 2 Kodeksu celnego, poprzez pominięcie faktu, że skarżąca samodzielnie podjęła działania w celu nadania przeznaczenia celnego wykazanej podczas ważenia nadwyżce towaru o wadze 2.753 kg. 2. naruszenie art. 122 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) – dalej: Ordynacja podatkowa – polegające na nieuwzględnieniu okoliczności, iż w sprawie dotyczącej zgłoszenia celnego z dnia [...] lipca 2003 r. wskutek odwołania strony od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] marca 2004 r., Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zaś sposób ponownego rozpatrzenia sprawy będzie miał wpływ na wynik niniejszego postępowania. W ocenie skarżącej Dyrektor Izby Celnej błędnie wymierzył opłatę manipulacyjną, bowiem strona skarżąca samodzielnie podjęła działania w celu nadania przeznaczenia celnego wskazanej podczas ważenia nadwyżce towaru. Strona pismem z dnia [...] grudnia 2003 r. wniosła o wydanie decyzji korygującej zgłoszenie celne, tym samym wskazując na różnice masy. Strona sama podjęła czynności zmierzające do oznaczenia właściwego stanu faktycznego. Spółka podkreśliła, iż w skarżonej decyzji określono należności od towaru w postaci 2.753 kg, który w ocenie organu celnego został wprowadzony na polski obszar celny w sposób nielegalny. Tymczasem różnice wagi zostały ustalone niezależnie przez stronę, która stwierdziła, iż wartość towaru podana przez kontrahenta została określona w świetle zapisów kontraktu w sposób nieprawidłowy. Na podstawie tych ustaleń strona zwróciła się do kontrahenta – firmy G. LLC o wystawienie faktur korygujących, a po ich uzyskaniu wystąpiła do organu celnego o korektę przedmiotowego zgłoszenia celnego stosownie do zapisów faktur korygujących nr [...], [...], [...]. Oddalając skargę, Sąd I instancji wskazał, że towar w postaci olejów ropy naftowej i olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych o masie 2.753 kg został przez skarżącego wprowadzony na polski obszar celny, wraz z towarem zgłoszonym do procedury dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. i nie został przedstawiony organowi celnemu w celu zastosowania procedur celnych. Sąd podał, że zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy listami przewozowymi tzw. SMGS, w dniu [...] lipca 2003 r. dokumenty przewozowe zostały przekazane ajentowi zdawczo – odbiorczemu na stacji S., który potwierdził nadejście przesyłki poprzez przybicie stempla w polu nr[...] wszystkich listów przewozowych towarzyszących przesyłce. Sąd podkreślił, iż zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu celnego dług celny w przywozie powstał w wypadku nielegalnego wprowadzenia na polski obszar celny towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, a także nielegalnego wprowadzenia towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym z wolnego obszaru celnego na pozostałą część polskiego obszaru celnego. Momentem zaistnienia długu celnego była "chwila nielegalnego wprowadzenia towaru" na polski obszar celny (art. 210 § 2 Kodeksu celnego). Sąd podał, iż stosownie do art. 222 § 1 Kodeksu celnego kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych była obliczana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. W związku w powyższym Sąd stwierdził, że niewątpliwie dług celny w stosunku do przedmiotowej nadwyżki towaru o masie 2.753 kg powstał w dniu [...] lipca 2003 r. Nadto Sąd I instancji podzielił stanowisko organów co do faktu, iż towar ujawniony był identyczny jak towar, wraz z którym został przywieziony i który to towar został zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego z dnia [...] lipca 2003 r. Tym samym wartość celną przedmiotowego towaru ustalono prawidłowo metodą określoną w art. 25 § 1 Kodeksu celnego, na podstawie danych zawartych w fakturze z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...], w której określono cenę 1 tony przedmiotowego towaru na kwotę [...] USD. Sąd podał, że wartość celna ujawnionego towaru wynosiła [...] USD, natomiast wartość celna towaru w złotych wynosiła [....] zł według tabeli kursów NBP Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r., gdzie [...]. Omawiana tabela obowiązywała od dnia [...] lipca 2003 r. do dnia [...] lipca 2003 r. W związku z powyższym zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zastosowano prawidłowy kurs waluty w celu ustalenia wartości celnej w złotych ujawnionej nadwyżki towaru. Wobec powyższych ustaleń, Sąd stwierdził, iż zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 9, art. 23 § 1 oraz art. 25 § 1 Kodeksu celnego nie zasługują na uwzględnienie. Skargą kasacyjną R. N. G. S.A. zaskarżyła powyższy wyrok i wniosła o uchylenie tego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca Spółka zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – naruszenie: - przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: 1) art. 23 i art. 25 Kodeksu celnego, polegające na błędnym wyliczeniu wartości celnej nadwyżki towaru w postaci 2.753 kg ropy naftowej, wynikające z zastosowania dla ustalenia wartości celnej metody towarów identycznych z pominięciem faktycznie zapłaconej ceny jednostkowej towaru identycznego sprowadzonego wraz ze wskazaną nadwyżką i przedstawionego do odprawy celnej na podstawie SAD nr [...], a w konsekwencji błędnego wyliczenia w niniejszej sprawie kwoty podatku VAT oraz kwoty manipulacyjnej dodatkowej, 2) art. 9 § 2 Kodeksu celnego, poprzez pominięcie faktu, że strona skarżąca samodzielnie podjęła działania w celu nadania przeznaczenia celnego wykazanej podczas ważenia nadwyżce towaru o wadze 2.753 kg, 3) art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej polegające na pominięciu okoliczności, iż równolegle toczy się postępowanie dotyczące określenia wartości celnej towaru (nr [...]), które ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wnosząca skargę kasacyjną podała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. pominął fakt, że organy celne w niniejszej sprawie błędnie ustaliły wartość celną towaru na kwotę [...] zł – bez uwzględnienia wyników postępowania w sprawie ustalenia wartości celnej towaru zgłoszonego do odprawy wg SAD nr [...]. Spółka wskazała, że w sprawie dostawy ropy naftowej zgłoszonej do odprawy celnej na podstawie ww. SAD obok postępowania w przedmiocie nadwyżki towaru (pierwotnie nie objętej zgłoszeniem) toczyło się jednocześnie postępowanie w przedmiocie ustalenia prawidłowej wartości celnej towaru zgłoszonego do odprawy celnej. Strona skarżąca wskazała, iż żądała określenia wartości celnej zgłoszonego towaru według ceny jednostkowej w wysokości [...] USD/tonę – zgodnie z fakturami korygującymi [...], [...], [...], podczas gdy organy celne przyjęły cenę jednostkową towaru według faktury nr [...] w wysokości [...] USD/tonę. Decyzją z dnia [...] września 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. uznał żądanie strony skarżącej i przyjął jako wartość jednostkową towaru kwotę [...] USD/tonę. Wobec faktu, iż w niniejszej sprawie wartość celna nadwyżki towaru sprowadzonej wraz z towarem zgłoszonym do odprawy na podstawie SAD z [...] lipca 2003 r. została ustalona metodą wartości towarów identycznych – zgodnie z art. 25 § 1 Kodeksu celnego, faktyczna cena jednostkowa zgłoszonego towaru w wysokości [...] USD/tonę powinna być podstawą ustalenia wartości celnej nadwyżki towaru oraz obliczenia należności celnych w niniejszej sprawie. Strona wskazała, iż w związku z podjęciem przez nią czynności zmierzających do właściwego ustalenia stanu faktycznego i prawnego, odpadła podstawa z art. 9 § 2 Kodeksu celnego do wymierzenia opłaty manipulacyjnej. Nadto zdaniem spółki wydanie przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. decyzji z dnia [...] września 2004 r. oznacza, iż decyzje organów celnych pozostają ze sobą w sprzeczności, zaś rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie opiera się na ustaleniach faktycznych, w których pominięto wynik postępowania w przedmiocie ustalenia wartości zaimportowanego towaru. Nadto spółka wnosząca skargę kasacyjną wyjaśniła, że decyzja obniżająca cenę jednostkową zaimportowanego towaru wydana została w dniu [...] września 2004 r., a więc po wydaniu skarżonego wyroku, dlatego R. w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie mogła podnieść zarzutu niewłaściwego ustalenia wartości towaru w postępowaniu celnym, jednakże w skardze zawiadomiła o toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenia wartości celnej, podnosząc zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Obecnie Urząd Celny w B. wydał decyzję określającą cenę jednostkową zgłoszonego do odprawy towaru w sposób zgodny z żądaniem strony, więc dopiero na etapie skargi kasacyjnej zaistniała podstawa do powołania się na ustalenie przez organy celnej prawidłowej ceny jednostkowej towaru. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w B. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone uprzednio w treści decyzji oraz poinformował, iż postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. zostało wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2004 r. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r., sygn. akt V GU 34/04 Sąd Rejonowy w N. S. Wydział V Gospodarczy ogłosił upadłość R. N. "G." S.A. obejmują likwidację majątku. Syndykiem masy upadłości wyznaczył "C." Sp. z o.o. W piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. syndyk wniósł o zawieszenie postępowania z urzędu wskazując, iż przedmiotowa sprawa dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości. Postanowieniem z dnia 16 marca 2005 r., sygn. akt GSK 1475/04 Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Decyzją z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B. uchylił w całości decyzję ostateczną Dyrektora Izby Celnej w B. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. oraz uchylił decyzję wydaną z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] kwietnia 2004 r., Nr [...] w części dotyczącej określenia kwoty wynikającej z długu celnego i orzekł w tym zakresie, w części dotyczącej określenia kwoty podatku od towarów i usług i orzekł w tym zakresie, w części dotyczącej kwoty opłaty manipulacyjnej dodatkowej i określił kwotę opłaty manipulacyjnej dodatkowej w związku z wykazaną nadwyżką towaru ujawnionego w wyniku rewizji celnej w stosunku do przedstawionego w wysokości [...] zł równej wartości celnej odpowiadającej nadwyżce. W pozostałej części decyzję z dnia [...] czerwca 2004 r. utrzymano w mocy. Postanowieniem z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt GSK 1475/04 Naczelny Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie z udziałem syndyka masy upadłości R. N. "G." S.A. w G. i odmówił umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Wobec tego istotne znaczenie ma należyte sformułowanie zarzutów. W szczególności, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., OSK 421/04, LEX nr 146732). Uznanie, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacyjnych zależne jest od wskazania, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) aktu prawnego zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacyjna (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., FSK 191/04, LEX nr 143621). Jedną z konsekwencji ograniczenia podstaw kasacyjnych do pierwszej z wymienionych w art. 174 p.p.s.a. jest to, że Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje za podstawę swoich rozważań dotyczących zarzucanych naruszeń prawa materialnego stan faktyczny wynikający z ustaleń zaakceptowanych przez Sąd I instancji. Nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie ustaleń faktycznych poprzez skargę kasacyjną opartą wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa materialnego. Inaczej rzecz ujmując, Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, nie może odnieść się do sfery ustaleń faktycznych w sytuacji gdy brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Przedstawienie uwag dotyczących zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej jest w niniejszej sprawie konieczne, jeśli zważyć, że skarga kasacyjna oparta jest wyłącznie na pierwszej podstawie kasacyjnej, na którą składają się zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zarówno z treści samych zarzutów jak i ich uzasadnienia wynika natomiast, że podstawowymi kwestiami podnoszonymi przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną są okoliczności, iż błędnie ustalono wartość transakcyjną towaru identycznego z uznanym za nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny oraz pominięto fakt wszczęcia odrębnego postępowania w przedmiocie korekty zgłoszenia celnego. Podnosi się również, że towaru identycznego, to jest objętego zgłoszeniem celnym, dotyczyły faktury korygujące jego wartość na niższą od przyjętej za podstawę ustalenia wartości celnej towaru uznanego za wprowadzony nielegalnie na polski obszar celny. Wszystkie twierdzenia dotyczące tych okoliczności odnoszą się do sfery ustaleń faktycznych, która, jak to wykazano, pozostaje poza zakresem badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wobec braku zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty naruszenia prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie. Co do zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zarzucając zarówno błędną wykładnię jak i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnia na czym miałby polegać błąd Sądu I instancji w rozumieniu wymienianych przepisów i równocześnie występujący jego zdaniem błąd w subsumpcji. Co do zarzutu naruszenia art. 23 i art. 25 Kodeksu celnego nie można pominąć, że wymienione jako naruszone artykuły ustawy składają się z szeregu paragrafów regulujących różnorakie zagadnienia. Zaniechanie wymienienia konkretnych jednostek redakcyjnych powoduje, że nie jest jasne jakie przepisy prawa materialnego wskazuje się jako naruszone. Zarzucane pominięcie faktycznie zapłaconej ceny towaru identycznego nie znajduje potwierdzenia w zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleniach faktycznych wskazujących na wyższą niż wymieniona w skardze kasacyjnej wartość transakcyjną i celną towaru identycznego. Jeśli wziąć pod uwagę przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustalenia faktyczne, niezakwestionowane zarzutami naruszenia przepisów postępowania, pełne oparcie w przepisach art. 23 § 1 i art. 25 § 1 Kodeksu celnego znajduje przyjęcie, że wartość celną towaru uznanego za nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny należało ustalić na podstawie wartości transakcyjnej towaru identycznego określonej przez Sąd I instancji na [...] USD za tonę na podstawie kontraktu łączącego importera z eksporterem. Ustalenia faktyczne nie wskazują by istniała możliwość odniesienia się do innej wartości transakcyjnej. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wydaje się wynikać, że kwestionowany jest również kurs waluty przyjęty przez Sąd I instancji jako konsekwencja określenia daty powstania długu celnego. Ani jednak w petitum skargi kasacyjnej ani w jej uzasadnieniu nie jest wymieniony żaden przepis prawa materialnego, którego naruszenie mogłoby doprowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia. Art. 9 § 2 Kodeksu celnego, którego naruszenie również zarzucono stanowi, że jeżeli w trakcie kontroli celnej nie można ustalić, że wprowadzonym na polski obszar celny towarom, których rodzaj i ilość wskazują na przeznaczenie do działalności gospodarczej, zostało nadane przeznaczenie celne zgodnie z przepisami prawa celnego, uważa się, że towary te zostały nielegalnie wprowadzone na polski obszar celny. Zarówno wykładnia jak i zastosowanie tego przepisu nie pozostaje w bezpośrednim związku z twierdzeniem, że strona podjęła samodzielne działania w celu nadania przeznaczenia celnego towaru uznanego za nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny. Działania takie, a zwłaszcza ich wynik, mógłby wpływać na ocenę dowodów w sprawie i w konsekwencji na ustalenia faktyczne organów celnych oceniane przez Sąd I instancji. Jak to już jednak wyjaśniono, sfera ustaleń faktycznych pozostaje w niniejszej sprawie poza zakresem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny. W dotychczasowym orzecznictwie ugruntowany został już pogląd, że zarzut kasacyjny ma odnosić się do postępowania sądowego zakończonego zaskarżonym wyrokiem a w jego uzasadnieniu należy wykazać, że uchybienie procesowe miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem autor skargi kasacyjnej nie wskazał w ramach tego zarzutu przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które stosował albo miał stosować Sąd I instancji i którym uchybił (por. wyrok z dnia 31 maja 2004 r., sygn. akt FSK 103/04, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz" Wydawnictwo Prawnicze Lewis Nexis, Warszawa 2005, str. 541). Wskazano natomiast przepisy Ordynacji podatkowej (art. 122 i art. 187), których Sąd I instancji nie stosował. Stąd zarzut w tej formie należy uznać za nieskuteczny. Marginalnie Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że okoliczność uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji zaskarżonej do Sądu I instancji po wydaniu wyroku przez ten Sąd, nie czyni bezprzedmiotowym ani postępowania sądowoadministracyjnego w całości ani samego postępowania kasacyjnego. W sytuacji gdy istnieje podmiot wnoszący skargę kasacyjną lub jego następca oraz w obrocie prawnym pozostaje zaskarżony wyrok, jedynie cofnięcie skargi kasacyjnej zwalniałoby Naczelny Sąd Administracyjny od badania sprawy skutkiem wniesienia środka odwoławczego. Szerzej tę kwestię wyjaśniono w uzasadnieniu postanowienia z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt I GSK 1475/04, którym podjęto zawieszone postępowanie i oddalono wniosek o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Z wymienionych powodów oddalono skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.