II SA/Ol 466/22

SENTENCJA Dnia 27 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2022 roku sprawy ze skargi E. S.A. z siedzibą w G. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 680 złotych (sześćset osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zwraca skarżącej Spółce nadpłacony wpis od skargi w kwocie 300 złotych (trzysta). UZASADNIENIE Po rozpatrzeniu wniosku (...) S.A. (dalej jako: "Spółka"), Starosta Olsztyński (dalej jako: "Starosta", "organ I instancji") decyzją z dnia 15 marca 2022 r. – pkt. 1. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowej, położonej w obrębie S., gm. D., oznaczonej jako działka nr (...) o powierzchni 0,0400 ha, poprzez zezwolenie Spółce na budowę urządzeń elektroenergetycznych w postaci linii kablowej nN 0,4 kV o długości 92 m oraz 4 złączy kablowo-pomiarowych. W pkt 2. decyzji orzeczono, że zakres trwałego ograniczenia prawa własności dotyczy pasa technologicznego o powierzchni 93 m² i szerokości 1 m, w którym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości. Z kolei w pkt 3. decyzji stwierdzono, że lokalizację projektowanych urządzeń elektroenergetycznych oraz zakres ograniczenia prawa własności przedstawia załącznik graficzny, stanowiący integralną część decyzji. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 124 ust. 1 i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.) dalej jako: "u.g.n.". W uzasadnieniu wskazano, że warunek przeprowadzenia rokowań został spełniony, przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego, jest ona zgodna z przedłożonymi warunkami dysponenta sieci, a tym samym z planem miejscowym i nie może być zrealizowana w inny sposób niż przez ograniczenie praw do nieruchomości. Od tej decyzji odwołanie wniósł T. K. - jeden ze współwłaścicieli działki nr (...), który nie wyraził zgody na budowę linii kablowej. W odwołaniu (wpływ 06.04.2022 r.) podniósł, że 6 właścicieli działek graniczących z przedmiotową nieruchomością nie mają udziału w prawie własności przedmiotowej nieruchomości, a na rozprawie administracyjnej zaoferował, że za symboliczną kwotę sprzeda swój udział w działce, lecz nikt nie wyraził zgody. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Warmińsko-Mazurski (dalej jako: "Wojewoda", "organ odwoławczy") decyzją z 27 kwietnia 2022r., nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), uchylił w całości decyzję Starosty z 15 marca 2022 r. i orzekł odmówić ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu S., gmina D. jako działka nr (...) o powierzchni 0,0400 ha poprzez udzielenie zezwolenia Spółce, na budowę urządzeń elektroenergetycznych w postaci linii kablowej nN 0,4 kV oraz złączy kablowo-pomiarowych. W uzasadnieniu wyjaśniono, że podstawę decyzji stanowi art. 124 ust. 1 u.g.n., który zawiera dwie przesłanki, których łączne spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, tj.: brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na przeprowadzenie robót budowlanych, udokumentowanej przeprowadzonymi rokowaniami oraz zgodność inwestycji z miejscowym planem lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zasadniczą kwestią dopuszczalności wydania decyzji na wskazanej podstawie jest również to, że wymienione w nim urządzenia infrastruktury technicznej muszą mieć charakter celu publicznego, niezależnie od tego kto jest ich inwestorem, a publiczny charakter tych urządzeń musi wynikać z ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo z warunków określonych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Analizując spełnienie przesłanek wynikających z art. 124 u.g.n., Wojewoda doszedł do przekonania, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie uprawniał organu I instancji do stwierdzenia, że zostały spełnione wszystkie ustawowe warunki pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z działki nr (...) położonej w obrębie S., gmina D. Z wniosku pełnomocnika inwestora wynika, że planowana inwestycja polega na wybudowaniu linii kablowej niskiego napięcia ułożonej w drodze dojazdowej na odcinku 92 m wraz ze 4 złączami kablowo-pomiarowymi posadowionymi przy granicy działek, na potrzeby zasilenia obiektów rekreacyjnych w miejscowości S. Ułożenie kabla i złącz kablowo-pomiarowych nie ma możliwości realizowania w inny sposób. Jak wynika z korespondencji prowadzonej ze współwłaścicielami, inwestycja dotyczy zasilenia budynku letniskowego na działce nr (...) w obrębie S. W kontekście powołanych przepisów stwierdzono, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi lokalne (gminne) lub ponad lokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe) znaczenie inwestycji (wyrok NSA z 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 648/09). Łączne spełnienie obu przesłanek przesądza, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi pozwalające na zaliczenie go do inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 6 pkt 2 u.g.n., celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. O ile budowa urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej jest celem publicznym, o którym mowa w tym przepisie, o tyle znaczenie inwestycji budzi wątpliwości organu II instancji. Ponieważ decyzja, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. prowadzi do trwałego ograniczenia prawa do nieruchomości to samo zakwalifikowanie określonej inwestycji do celów, o których mowa wart. 6 pkt 2 u.g.n., nie pozwala jeszcze na uznanie, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Konieczne jest określenie, czy inwestycja ta wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub krajowym. Wbrew twierdzeniu organu I instancji, inwestycja nie ma charakteru inwestycji celu publicznego, gdyż w ocenie Wojewody, służy zaspokojeniu potrzeb interesu prywatnego, a nie społeczności lokalnej. Fakt, że nie ma możliwości poprowadzenia do działki linii elektroenergetycznej w inny sposób, a także że projektowane zamierzenie umieszczone jest w drodze, nie może powodować, że współwłaściciele działki nr (...) mogą zostać ograniczeni w prawie własności. Wojewoda uznał nadto, że nie została spełniona przesłanka warunkująca zastosowanie art. 124 ust. 1 u.g.n. a dotycząca zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dopuszczalność ograniczenia prawa własności, gdy na danym terenie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, jest możliwa tylko, gdy plan ten przewiduje realizację celu publicznego, a badanie w tym zakresie powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy D. w rejonie wsi S., uchwalonego uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w D. z 29.04.2004 r., działka nr (...) przeznaczona jest pod tereny oznaczone symbolem 4 KD - drogi dojazdowe. W § 6 pkt 4 tej uchwały, ustalono w zakresie wyposażenia terenu objętego planem w infrastrukturę techniczną zasady i warunki: w zakresie zaopatrzenia terenu w energię elektryczną, w tym m.in. zgodnie z warunkami dysponenta sieci, istniejącą napowietrzną linię nn 0,4 kV należy przebudować na kablową podziemną prowadzoną w pasie drogowym, zgodnie z przebiegiem postulowanym na rysunku planu. Warunki przebudowy kolizji i przyłączenia poszczególnych obiektów określi dysponent sieci. Odwołując się do stanowiska NSA wyjaśniono, że aby plan miejscowy stwarzał podstawę do zastosowania art. 124 ust. 1 u.g.n., to musi nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Zgoda na zajęcie nieruchomości może być przy tym odnoszona do inwestycji, której realizacja jest przewidziana w planie miejscowym, tzn. w tym planie został ustalony jej przebieg. Usytuowania inwestycji nie można ustalić wyłącznie na podstawie ogólnych zapisów planu miejscowego. "Wymóg zachowania zgodności ograniczenia wynikającego z decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości z planem miejscowym lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odnosi się przede wszystkim do obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej, lub na którym ustalona została lokalizacja tego typu inwestycji. Tylko wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na czasowe jej zajęcie, który jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych" (wyroki NSA z 21.03.2018 r., sygn. akt I OSK 742/16, z 23.08.2019 r., sygn. akt I OSK 2588/17 oraz wyrok WSA w Lublinie z 19.11.2019 r., sygn. akt II SA/Lu 579/18, wyrok WSA w Krakowie z 13.02.2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1427/19). Mając to na uwadze stwierdzono, że planowana inwestycja nie została określona na rysunku planu, a zapisy planu oprócz ogólnych zasad nie wskazują na możliwość posadowienia nowych urządzeń elektroenergetycznych w postaci linii kablowej nN i złącz kablowo-pomiarowych. Zdaniem organu, do uznania omawianej przesłanki za spełnioną, konieczne jest, aby konkretny przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazywał, że na obszarze nieruchomości ma być lub może być realizowany konkretny cel publiczny. W ocenie Wojewody, spełniona została zaś przesłanka przeprowadzenia rokowań ze współwłaścicielami nieruchomości celem uzyskania zgody na wykonanie prac. Działka nr (...) na dzień przeprowadzenia rokowań, według księgi wieczystej Nr (...) stanowiła współwłasność: R. i E. małż. G., J. S., T. K., T. S., M. J., L. C., K. i P. małż. K., M. D., A. i M. małż. Ł., zaś zgodnie z ewidencją gruntów dodatkowo – W. i A. małż. K. Jak wynika z materiału dowodowego współwłaściciele: L. C., T. S.-Z., M. J., P. i K. małż. K., W. i A. małż. K., J. S., A. i M. małż. L. podpisali oświadczenie woli o udostępnieniu nieruchomości pod projektowanymi urządzeniami. Natomiast T.K. nie udzielił odpowiedzi na propozycję podpisania oświadczenia (pismo z 29.06.2021 r.) oraz na pisma z 19.08.2021 r. i 22.09.2021 r., a następnie nie wyraził zgody na budowę urządzeń, zaś E. i R. małż. G. oraz M. D. wnieśli zastrzeżenia do projektu dot. lokalizacji złącza kablowo-pomiarowego. Podpisane przez Państwa G. i M. D., oświadczenia woli wraz z załącznikami, na których nie wyrażono zgody na ustawienie urządzenia pomiarowego, nie zostały uznane przez (...) S.A. jako zgoda na budowę linii kablowej nN i złącz kablowo-pomiarowych. Skoro więc brak zgody dwojga współwłaścicieli niweczy możliwość ugodowego załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej, to uznać należało, że jest to okoliczność wyczerpująca przesłankę "poprzedzenia rokowaniami", o której mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Brak wspólnego stanowiska na skutek np. niereagowania właściciela nieruchomości na pisma przedsiębiorstwa przesyłowego, odmowa spotkania z przedstawicielami tego przedsiębiorstwa, skutkuje uznaniem braku zgody właściciela na przeprowadzenie prac na jego gruncie. Reasumując uznano, że nie mogło dojść do decyzyjnego ograniczenia sposobu korzystania z działki nr (...), gdyż nie została spełniona obligatoryjna przesłanka z art. 124 ust. 1 u.g.n. tj. że ograniczenie następuje zgodnie z planem miejscowym. Na powyższą decyzję (...) S.A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy tj. art. 124 ust. 1 u.g.n. - poprzez uznanie, że inwestycja polegająca na budowie elektroenergetycznej sieci kablowej oraz złączy kablowo-pomiarowych na działce o nr (...) w obrębie S., gmina D. jest sprzeczna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego dla przedmiotowej działki, 2. art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 2 ust. 5 ww. ustawy w zw. z art. 50 ust.1 oraz 52 ust 1 i 2 tej ustawy w zw. z art. 6 ust 2 u.g.n. - poprzez uznanie, że inwestycja polegająca na budowie elektroenergetycznej sieci kablowej oraz złączy kablowo-pomiarowych nie stanowi realizacji celu publicznego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, iż realizowanie inwestycji w stosunku do jednej działki nie stanowi o tym, że nie ma ona charakteru lokalnego. 3. przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 80 k.p.a. - poprzez niewłaściwą i błędną ocenę materiału dowodowego polegającą na nieuprawnionym przyjęciu, że inwestycja nie ma charakteru publicznego. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że organ odwoławczy dokonał nieprawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego i błędnie ustalono, że planowana inwestycja nie ma celu publicznego oraz nie można jej zaliczyć do inwestycji o zasięgu lokalnym. Wprawdzie ma ona na celu doprowadzenie zasilania elektroenergetycznego do jednej działki, jednak nie przesądza to o braku celu publicznego oraz jej indywidualnym a nie lokalnym charakterze. Fakt, że inwestycja ma być realizowana w stosunku do jednej działki obecnie nie przesądza o tym, że nie ma ona charakteru lokalnego, zwłaszcza, ze do zadań gminy należy zapewnienie dostępu do mediów, w tym właśnie energii, a z dobudowanej linii może w przyszłości korzystać więcej niż jeden podmiot, co jest wielce prawdopodobne z uwagi na przeznaczenie działki. Sam fakt, że inwestycja ma na celu przyłączenie do sieci nawet jednego podmiotu nie przesądza o tym, że nie można jej zakwalifikować jako inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Nawet wykonanie przyłączenia pojedynczej nieruchomości pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspakaja jej potrzeby, na co zwrócił uwagę WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 10 lipca 2018, sygn. akt II SA/Ol 319/18. W podobnym tonie orzekł również NSA w wyroku z 5 lipca 2011 r., sygn. II OSK 672/11: "Inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym (art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) może być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy.: czy NSA w wyroku z 4 sierpnia 2011 r., sygn. II OSK 1133/11: "Budowa sieci elektroenergetycznej kablowej bez wątpienia może być zaliczona do inwestycji liniowych wymienionych w pkt 2 art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), gdyż przepisy tam zawarte nie ograniczają kręgu inwestorów, ani też rodzajów zamierzeń budowlanych, którym mają służyć urządzenia wymienione w tym przepisie." Podniesiono, że energia elektryczna jest standardem w dzisiejszym świecie i żadna osoba fizyczna, prawna, czy też jednostka organizacyjna nie jest w stanie funkcjonować bez przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. Nawet jeśli wnioskowana inwestycja ma na celu przyłączenie jednego podmiotu, to realizacja takiej inwestycji ma na celu rozwój sieci elektroenergetycznych, ich poszerzenie i w konsekwencji umożliwienie przyłączania następnych podmiotów. Rozwój sieci elektroenergetycznej jest bezsprzecznie inwestycją o charakterze co najmniej lokalnym. Aby można było realizować kolejne odcinki przedmiotowej sieci elektroenergetycznej należy wykonywać sukcesywnie kolejne jej odcinki, bowiem system sieci stanowi swoisty system naczyń połączonych, dlatego wyłączenie z funkcjonowania jednego odcinka może mieć negatywny wpływ na pozostałych mieszkańców większego terenu. Podkreślono, że obowiązujące przepisy prawa nie wymagają dla spełnienia przesłanki z art. 124 ust. 1 u.g.n. zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci w części graficznej planu miejscowego, o czym wskazano w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 7 listopada 2019 r. , sygn. I OSK 452/18: "Aby plan miejscowy stwarzał podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, musi on dopuszczać realizację celu publicznego i określać jej lokalizację. Obowiązujące przepisy prawa nie wymagają jednakże dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienia jej z nazwy w konkretnym przepisie planu." W podobnym tonie orzekł NSA w wyroku z 23 października 2014 r., sygn. I OSK 537/13. Nie zawsze w planach miejscowych wprost wskazuje się na umiejscowienie konkretnych inwestycji liniowych, a jedynie wspomina się o inwestycjach "o charakterze publicznym w zakresie infrastruktury przesyłowej". W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wyjaśnił, że w planie miejscowym w § 6 ust. 4 pkt 3 uchwały wskazano na przebudowę istniejącej linii napowietrznej nn 0,4 kV na kablową podziemną prowadzoną w pasie drogowym, zgodnie z przebiegiem postulowanym na rysunku, podczas gdy z wniosku wynika, że inwestycja będzie polegała na budowie nowej linii kablowej 0,4 kV. Organ II instancji wniósł o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. (§ 1). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności pozostaje jednak wskazać, że stosownie do treści art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem postępowaniem odwoławczym rządzi zasada skargowości wyrażona w art. 127 § 1 k.p.a. - od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zasada powyższa oznacza, że postępowanie przed organem drugiej instancji może zostać wszczęte wyłącznie na skutek odwołania złożonego przez stronę postępowania, nigdy zaś z urzędu. Z przekazanych akt tej sprawy wynika natomiast, że jako odwołanie od decyzji organu I instancji z 15 marca 2022 r. zostało potraktowane pismo T. K. - jednego z udziałowców działki nr (...) w miejscowości S., który w terminie do wniesienia odwołania skierował do Starostwa Powiatowego w Olsztynie pismo, w którym oświadczył że jest udziałowcem działki (...) oraz że nie wyraża zgody na budowę urządzeń. Organ odwoławczy przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy nie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości czy wniesione pismo stanowi faktycznie odwołanie od decyzji Starosty, a jedyne wówczas upoważnione byłoby działanie organu II instancji w tej sprawie w postępowaniu odwoławczym. Wprawdzie stosownie do treści art. 128 zd. 1 i 2 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeśli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Jednakże aby pismo strony można było uznać za odwołanie to winno ono wskazywać właściwy organ oraz zaskarżoną decyzję. W przypadku pisma T. K. nie wskazywało ono na wydaną decyzję przez Starostę, jak też nie zostało skierowane do właściwego organu ‒ Wojewody Warmińsko-Mazurskiego, jedynie wniesione zostało w terminie do złożenia odwołania. W takim zatem przypadku organ odwoławczy winien przed merytorycznym przystąpieniem do rozpoznania sprawy ustalić ze stroną postępowania jaka była faktycznie jej intencja we wniesionym piśmie. Nie budzi bowiem wątpliwości, że działanie organu z urzędu bez wniosku – odwołania uprawnionej strony ‒ byłoby działaniem bez podstawy prawnej. Do wyjaśnienia tej jakże istotnej okoliczności organ zobowiązywały przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a., z których wynika obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Przystępując zaś do kontroli podjętego rozstrzygnięcia pozostaje przypomnieć, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 124 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należy jednocześnie podkreślić, że zezwolenie na zakładanie i przeprowadzanie określonych instalacji uprawnia inwestora do czasowego zajęcia nieruchomości, a w konsekwencji zobowiązuje właściciela bądź użytkownika wieczystego takiej nieruchomości do znoszenia takiego zajęcia. Ponadto skutkiem udzielonego zezwolenia jest realizacja, a następnie pozostanie wykonanych ciągów, przewodów i urządzeń na nieruchomości. Dalszą konsekwencją udzielonego zezwolenia jest ciągłe korzystanie z nieruchomości przez osobę trzecią wykorzystującą wykonane na nieruchomości ciągi, przewody i urządzenia. Decyzja, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. prowadzi zatem do trwałego ograniczenia prawa do nieruchomości, gdyż sprawia, że jej właściciel lub użytkownik wieczysty ma obowiązek znoszenia stanu ukształtowanego przebiegiem urządzeń infrastruktury przesyłowej (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2551/19, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej jako: CBOSA). W myśl art. 124 ust. 2 u.g.n., udzielenie zezwolenia następuje z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Przepis ten stanowi wyjątek od przyjętej w art. 113 ust. 1 u.g.n. zasady, zgodnie z którą nieruchomość może być wywłaszczona tylko na rzecz Skarbu Państwa albo na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, gdyż na jego podstawie postępowanie może być wszczęte także na wniosek podmiotu, który realizuje inwestycję celu publicznego. Z kolei z art. 124 ust. 3 u.g.n. wynika, że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Należy podkreślić, że wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem i właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12, dostępny w CBOSA). W związku z tym, że decyzje wydawane na podstawie art. 124 u.g.n. naruszają interes właściciela nieruchomości poprzez ograniczenie prawa własności, ustawodawca dopuścił możliwość ich wydawania jedynie w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 567/10, dostępny w CBOSA). Odnosząc się do meritum sprawy wyjaśnić pozostaje, że przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z 27 kwietnia 2022 r., którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ ten uchylił w całości decyzję Starosty z 15 marca 2022 r. i orzekł o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu S., gmina D., działka nr (...) poprzez udzielenie zezwolenia Spółce, na budowę urządzeń elektroenergetycznych w postaci linii kablowej nN 0,4 kV oraz złączy kablowo-pomiarowych. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było ustalenie organu odwoławczego, że nie zostały spełnione warunki uprawniające do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n., skoro planowana inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak też wbrew twierdzeniu organu I instancji, inwestycja nie ma charakteru inwestycji celu publicznego, gdyż służy zaspokojeniu potrzeb interesu prywatnego, a nie społeczności lokalnej. W tym miejscu pozostaje wskazać, że faktycznie decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w oparciu o przepis art. 124 ust. 1 u.g.n można wydać jedynie w przypadku, gdy wniosek dotyczy celu publicznego. Organ odwoławczy zakwestionował aby taki charakter posiadała inwestycja polegająca na zasilaniu budynku letniskowego na działce nr (...) w m. S. gm. D., w celu zapewnienia energii elektrycznej poprzez budowę linii kablowej elektroenergetycznej nN i 4 złącz kablowo-pomiarowych w działce nr (...) stanowiącej drogę dojazdową do wydzielonych wokół działek. Ustalenie, że planowane prace będą polegać na przeprowadzeniu kablowej nN 04,kV o długości 92m oraz 4 złączy kablowo- pomiarowych w ocenie organu odwoławczego nie jest wystarczające do przyjęcia, że taka inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego, bowiem służy zaspokojeniu potrzeb interesu prywatnego, a nie społeczności lokalnej. Z oceną taką sąd w niniejszej sprawie się nie zgadza. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 503) dalej jako: "u.p.z.p." ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Definicję celu publicznego zawiera w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., który stanowi, że należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkimi krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Zgodnie zaś z art. 6 pkt 2 u.g.n., budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń jest inwestycją celu publicznego. Jak słusznie podnosił organ II instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi lokalne (gminne) lub ponad lokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe) znaczenie inwestycji. Łączne spełnienie tych przesłanek przesądza, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi pozwalające na zaliczenie do inwestycji celu publicznego. Przy ocenie charakteru wskazanej inwestycji pod kątem jej znaczenia dla lokalnej wspólnoty nie uwzględniono m.in. zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy D. w rejonie wsi S. uchwalonego uchwałą z 29 kwietnia 2004 r. Nr (...), dalej jako: "plan miejscowy" wraz z jego częścią graficzną. Z ustaleń planu wynika bowiem, że działka (...) przeznaczona na planie jako droga dojazdowa, oznaczona symbolem 4KD8, została zlokalizowana pomiędzy działkami przeznaczonymi pod zabudowę rekreacyjną (letniskową) o symbolu 7ML, co oznacza, że budowa przedmiotowej linii elektroenergetycznej nN 0,4 kV wraz ze złączami kablowo-pomiarowymi nie dotyczy tylko interesu prywatnego jednego właściciela działki rekreacyjnej (nr (...)), skoro poprowadzenie takiej linii będzie skutkowało możliwością jej podłączenia do wszystkich wydzielonych na tym terenie działek rekreacyjnych, o nr od (...) do (...), od nr (...) do (...) oraz o nr (...),(...) i (...), co wynika z mapy sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych dla projektowanego zasilania domu letniskowego w m. S. dz. nr (...), gm. D. załączonej do akt sprawy oraz zapisów części graficznej planu miejscowego. Nadto przeczy istocie prywatnego charakteru wskazanej inwestycji okoliczność, że projektowana linia przewiduje budowę 4 złączy kablowo-pomiarowych, które właśnie w celu umożliwienia dalszych podłączeń do wskazanej linii zostały zaprojektowane w ciągu ww. linii elektroenergetycznej. Z tego też względu nie sposób podzielić oceny prawnej dokonanej w zaskarżonej decyzji, że planowana inwestycja nie posiada charakteru inwestycji celu publicznego, skoro będzie służyła tylko interesowi prywatnemu. Jak wynika bowiem z przedłożonych materiałów projektowanej linii wprawdzie obecny jej przebieg wskazuje na podłączenie tylko jednego obiektu lecz z warunków technicznych tej linii wynika, że przewidziane są kolejne podłączenia dalszych nieruchomości, co przeczy tezie o prywatnym charakterze wskazanej inwestycji. Słusznie podnosił organ, że nie każda inwestycja stanowiąca realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p, a to dlatego, że nie każde przedsięwzięcie kwalifikowane jako cel publiczny jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy powiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016r. sygn. akt II OSK 1529/15, dostępne w CBOSA). Jednakże błędnie założył w decyzji organ odwoławczy, że sam fakt, że przedmiotowa inwestycja ma na celu przyłączenie do sieci energetycznej nieruchomości jednego podmiotu przesądza o tym, że stanowi realizacje celu prywatnego. Tymczasem konsekwentnie przedstawiane w orzecznictwie sądów administracyjnych pozostaje stanowisko, które sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela, że sam fakt że przedmiotowa inwestycja ma na celu przyłączenie do sieci energetycznej nieruchomości należącej do jednej osoby nie przesądza jeszcze tego, iż nie można jej zakwalifikować jako inwestycji celu publicznego. Wskazać bowiem pozostaje, że o ile przedmiotowa inwestycja dotyczy rozbudowy istniejącej sieci w danym regionie, to nawet wykonanie przyłączenia pojedynczej nieruchomości pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspakaja jej potrzeby (por. wyrok NSA z 5 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 672/11, wyrok NSA z dnia 29 października 2013r. sygn. akt II OSK 1280/13, wyrok WSA w Olsztynie z 10 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 319/18, dostępne w CBOSA). Zatem stanowisko organu odwoławczego w kontekście uznania, że inwestycja służy tylko interesowi prywatnemu w oparciu o zebrany materiał dowodowy nie znajduje uzasadnienia. Poza tym pozostaje nadto wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 25 lipca 2006 r. sygn. akt P 24/05 wskazał, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia istnienia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, suwerenności i niepodległości państwa – a zatem zapewnienia wolności i praw człowieka i obywatela. Dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ma związek z zapewnieniem bezpieczeństwa obywateli i zasadą zrównoważonego rozwoju o której mowa w art. 5 Konstytucji. Obowiązkiem władzy publicznej jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, a więc dążenie do zaspokojenia istniejących, jak i przewidywanych potrzeb energetycznych. (OTK-A 2006/7/87, Dz.U.2006/141/1012, Lex nr 198687). Z tego punktu widzenia nie budzi wątpliwości sądu okoliczność, że planowana inwestycja służyć będzie lokalnej społeczności, skoro dotyczy wykonania linii elektroenergetycznej nn 0,4 kV, która obecnie zasilać będzie tylko jedną nieruchomość, jednak w jej zaprojektowaniu przewidziano 4 złącza kablowo-pomiarowe do których będą podłączane kolejne nieruchomości, co oznacza, że taka inwestycja traci charakter li tylko prywatnego przedsięwzięcia, gdyż będzie służyła również pozostałym właścicielom nieruchomości , czyli lokalnej wspólnocie. Nadto w ocenie sądu planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu pozostaje wyjaśnić, że sądowi znane jest stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, na które powołał się organ w uzasadnieniu decyzji, że aby plan miejscowy stwarzał podstawę do zastosowania art. 124 ust. 1 u.g.n., musi on nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Zgoda na zajęcie nieruchomości może być przy tym odnoszona do inwestycji, której realizacja jest przewidziana w planie miejscowym, tzn. w tym planie został ustalony jej przebieg. Usytuowania inwestycji nie można ustalić wyłącznie na podstawie ogólnych zapisów planu miejscowego. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na czasowe jej zajęcie, który jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych" (wyroki NSA z 21.03.2018 r., sygn. akt I OSK 742/16, z 23.08.2019 r., sygn. akt I OSK 2588/17 oraz wyrok WSA w Lublinie z 19.11.2019 r., sygn. akt II SA/Lu 579/18, wyrok WSA w Krakowie z 13.02.2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1427/19, dostępne w CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest także innym pogląd, zgodnie z którym nie w każdym przypadku dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym konieczne jest zaznaczenie przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2022 r. sygn. akt I OSK 920/21, wyrok NSA z 7 czerwca 2022 r. sygn. akt I OSK 831/129, dostępne w CBOSA). Niewątpliwie aby plan miejscowy stwarzał podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n. musi on dopuszczać realizację celu publicznego i określać jej lokalizacje. Obowiązujące przepisy prawa nie wymagają jednakże dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci elektroenergetycznej w części graficznej planu lub wymienienia jej z nazwy w konkretnym przepisie planu. W orzeczeniach tych, NSA wypowiedział się, że z treści art. 15 u.p.z.p. w sposób jednoznaczny wynika, że elementy, które powinny być w planie określone obowiązkowo ustawodawca wymienił w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., zaś w art. 15 ust. 3 tej ustawy stwierdził, że wymienione w tym przepisie elementy planu określa się w zależności od potrzeb. Zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 4 i 4a u.p.z.p. do tych elementów planu należy określenie granic terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym lub o znaczeniu ponadlokalnym. W przepisie tym mowa jest o granicach terenów rozmieszczenia inwestycji, nie zaś o oznaczeniu przebiegu danej sieci. W momencie uchwalania planu organ nie dysponuje bowiem wiedzą o szczegółach technicznych przyszłej inwestycji. Rygorystyczne podejście do tej kwestii nie wynika z obowiązujących przepisów i nie uwzględnia w pełni ani występującej w tym względzie praktyki, ani realnych możliwości realizacji takiego wymogu w pracach planistycznych prowadzących do uchwalenia planu zagospodarowania zgodnie z u.p.z.p. Natomiast decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinna ściśle określać zakres ograniczenia praw do nieruchomości z uwagi na szczegółowe warunki techniczne konkretnej inwestycji i związane z tym potrzeby inwestora. Z tego też powodu decyzja ograniczająca prawo do nieruchomości winna zawierać rozstrzygnięcie o obszarze zajętej nieruchomości i uwzględniać, że uszczuplenie władztwa właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości może nastąpić tylko w zakresie niezbędnym do wykonania konkretnej inwestycji (vide: wyrok NSA z dnia 25 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2043/16; dostępny w CBOSA). Powyższa konkretyzacja obszaru ograniczenia praw do nieruchomości dokonuje się w granicach, w tym także przestrzennych, w których akty planistyczne przewidziały możliwość realizacji inwestycji celu publicznego. W tym zawiera się wypełnienie normy prawnej art. 124 ust. 1 zdanie drugie u.g.n. wymagającej zgodności ograniczenia prawa do nieruchomości z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W orzecznictwie oraz w doktrynie wskazuje się na dopuszczalność wydawania decyzji wskazanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. na podstawie zapisów wprawdzie przewidujących infrastrukturę na określonym terenie, jednakże nie określających precyzyjnie ich przebiegu, podkreślając jednocześnie, iż im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. (vide: G. Matusik (w:) G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 719; wyrok NSA z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt I OSK 537/13 oraz wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 1683/17). W rzeczonej sprawie wbrew ocenie organu odwoławczego w planie miejscowym przewidziano realizację linii elektroenergetycznej. Stosownie do zapisu § 3 pkt 4 planu miejscowego celem regulacji zawartych w ustaleniach planu jest określenie zasad zaopatrzenia w infrastrukturę techniczną, zaś z § 4 ust. 2 wynika, że linie przebiegu sieci infrastruktury technicznej na rysunku planu są orientacyjne - do uściślenia w projekcie zagospodarowania terenu. W § 6 ust. 4 pkt 3 planu miejscowego w zakresie wyposażenia terenu objętego planem w infrastrukturę techniczną ustala się następujące zasady i warunki zaopatrzenia terenu w energię elektryczną: - zgodnie z warunkami dysponenta sieci; - istniejącą napowietrzną linię nn 0,4 kV należy przebudować na kablowa podziemną prowadzona w pasie drogowym, zgodnie z przebiegiem postulowanym na rysunku, - istniejącą napowietrzną linię SN 15 kV z izolowanymi przewodami – do adaptacji; przy projektowaniu zabudowy należy zachować odległość od ww. linii zgodnie z obowiązującymi przepisami; - warunki przebudowy kolizji i przy łączenia poszczególnych obiektów określi dysponent sieci. W oparciu o przedstawione stanowisko orzecznictwa sądów administracyjnych oraz wskazane ustalenia planu miejscowego nie jest właściwe stanowisko organu odwoławczego, że planowana inwestycja w postaci budowy linii kablowej nN 0,4 kV o długości 92 m oraz 4 złączy kablowo-pomiarowych na działce nr (...) w obrębie S. położonej na terenie oznaczonym symbolem 4KD – drogi dojazdowe planu miejscowego jest niezgodna z planem miejscowym. Wbrew stanowisku wyrażonemu w decyzji przebieg linii nie wymaga usytuowania w części graficznej planu jeśli lokalizacja jest określona w części opisowej planu, a taki zapis znajduje się w treści § 6 ust. 4 pkt 3 planu miejscowego. Co do rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., to wskazać należy, że ustawodawca nie określił trybu ich prowadzenia i strony nie są związane żadnymi regułami w tym zakresie. Uwzględniając poglądy orzecznictwa sądowego przyjąć należy, że zakres, forma i przebieg rokowań pozostawione są woli stron. Przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa bowiem ani formy prowadzenia rokowań, ani dokumentów, z jakimi inwestor musi wystąpić do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości. Nie nakłada też na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na skutek rokowań dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n., a druga strona ich nie zaakceptowała, lub też nie odpowiedziała na propozycję. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że prawidłowo organ odwoławczy uznał, że wobec braku zgody na realizację inwestycji przez część współwłaścicieli działki (...) – T. K. nie udzielił odpowiedzi na propozycję podpisania oświadczenia oraz na pisma z 19.08.2021 r. i 22.09.2021 r., a następnie nie wyraził zgody na budowę urządzeń, zaś E. i R. małż. G. oraz M. D. wnieśli zastrzeżenia do projektu dot. lokalizacji złącza kablowo-pomiarowego - należało zatem uznać, że inwestor nie uzyskał zgody na ustawienie urządzenia elektroenergetycznego linii kablowej nN i złącz kablowo-pomiarowych. Skoro więc brak zgody części współwłaścicieli niweczy możliwość ugodowego załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej, to prawidłowo uznano, że jest to okoliczność wyczerpująca przesłankę "poprzedzenia rokowaniami", o której mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Brak porozumienia stron w tym zakresie jest wystarczający do stwierdzenia, że złożenie wniosku o wydanie kontrolowanej obecnie decyzji, zostało poprzedzone etapem negocjacji. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, organy słusznie uznały, że spełniony został wymóg przeprowadzenia rokowań, określony w art. 124 ust. 3 u.g.n., a inwestor nie uzyskał zgody właścicieli nieruchomości na realizację inwestycji, co uzasadniało złożenie wniosku o wydanie zakwestionowanej decyzji. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ odwoławczy, zgodnie z art. 153 p.p.s.a, uwzględni poczynione wyżej uwagi, wyeliminuje dotychczasowe uchybienia i wyda stosowne rozstrzygnięcie, po wcześniejszym jednoznacznym ustaleniu, że w sprawie tej zostało wniesione odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku), o których orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 § p.p.s.a., zasądzono na rzecz skarżącej Spółki koszty postępowania sądowego w wysokości wynikającej z przepisów § 2 ust.3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535), tj. zwrot wpisu sądowego w kwocie 200 zł oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). W pkt III sentencji wyroku orzeczono o zwrocie Spółce kwoty 300 zł tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.