VI SA/Wa 1192/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2020 r., po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego w dniu 26 czerwca 2017 r. przez [....] S.A., Warszawa (Polska) wobec zgłoszenia znaku towarowego słowno-graficznego "[...]", dokonanego w dniu [...] grudnia 2018 r. pod numerem [...], działając na podstawie art. 15221 w związku z art 15217 ust. 1 i art. 1321 ust. 1 pkt 3 ustawy 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2017 poz. 776 ze zm.), dalej "p.w.p.", oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 15223 ust. 2 p.w.p.: - w punkcie 1 uznał sprzeciw za zasadny, - w punkcie 2 przyznał V. S.A. z siedzibą w W. od M. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą F. z siedzibą w T. kwotę 1.000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W decyzji uznano, że znak towarowy "[...]" [...] został zgłoszony przez M. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod M. M. z siedzibą w T. Pismem z dnia 20 marca 2020 r. pełnomocnik V. S.A. z siedzibą w W. ("Wnoszący Sprzeciw") wniósł o zmianę ww. decyzji lub - ewentualnie - o skorygowanie/sprostowanie błędów i pomyłek, które pojawiły się w jej treści. Pismem z dnia 1 kwietnia 2020 r. B. spółka z o.o. z siedzibą w W. ("Skarżąca") złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przedmiotową decyzję i wniosła o jej uchylenie w całości. Pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. poprzez błędne przyjęcie, iż znak towarowy [...] jest podobny do zgłoszonego znaku towarowego Skarżącej "[...]", a także, że w sprawie istnieje ryzyko wprowadzenia w błąd co do pochodzenia towarów, jak również niezastosowanie utrwalonych i niekwestionowanych zasad oceny podobieństwa znaków. Pełnomocnik Skarżącej zarzucił również naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez brak wnikliwego rozpoznania istoty sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Urząd Patentowy RP odmówił zmiany decyzji z dnia [...] marca 2020 r. (decyzja ta jest prawomocna z dniem 11 sierpnia 2020 r.), a postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. sprostował oczywiste omyłki w ww. decyzji. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") w związku z art 156 § 1 pkt 4 k.p.a., wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a także - na podstawie art 206 p.p.s.a. - o odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości. W uzasadnieniu ww. wniosków organ wskazał, że stronami postępowania w sprawie sprzeciwu wniesionego w dniu 26 czerwca 2017 r. wobec zgłoszenia znaku towarowego słowno-graficznego [...] dokonanego w dniu 7 grudnia 2016 r. pod numerem [...] są: 1) Wnoszący Sprzeciw, tj. V. S.A. w W., 2) Zgłaszający, tj. B. spółka z o.o. w W. Organ zaś błędnie oznaczył w zaskarżonej decyzji zgłaszającego, tj. wskazał, że jest nim M. M. prowadzący działalność pod nazwą F. z siedzibą w T. zamiast B. spółka z o.o. w W. Organ wyjaśnił, że M. M., prowadzący działalność pod nazwą F. z siedzibą w T. nie jest stroną w postępowaniu sprzeciwowym, ponieważ nie on dokonał zgłoszenia spornego znaku towarowego. Nastąpiła więc typowa sytuacja, kiedy zaskarżona decyzja nie została skierowana do strony i dlatego należy stwierdzić jej nieważność w całości. Tym bardziej, że w punkcie 2 zaskarżonej decyzji zasądzono od M. M. prowadzącego działalność pod nazwą F. z siedzibą w T. na rzecz V. S.A. z siedzibą w W. kwotę 1000 zł tytułem kosztów postępowania w sprawie. Następnie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 206 p.p.s.a. Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości. Za uzasadniony przypadek uznaje się sytuacje, kiedy skarga została uznana w całości, jednak z przyczyn całkowicie innych niż podniesionych w skardze. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem pełnomocnik Skarżącej oparł swoją skargę na naruszeniach przepisów postępowania oraz prawa materialnego i wniósł o uchylenie decyzji, nie zauważył zaś, iż decyzja posiada poważniejszy błąd, który powinien skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji. Skarga powinna być więc uwzględniona, jednak z przyczyn zupełnie innych, niż wskazane przez Skarżącą. Dlatego zdaniem organu, Sąd powinien dokonać miarkowania kosztów oraz odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości, ewentualnie przynajmniej w części dotyczącej wynagrodzenia pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd - zgadzając się z organem - wskazuje, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadą nieważności, o której mowa art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku ze skierowaniem decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przez pojęcie "skierowanie decyzji" z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. należy rozumieć określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu. Kwalifikowana wada prawna decyzji, o której mowa w ww. przepisie, przesądzająca o nieprawidłowym ukształtowaniu stosunku prawnego, zachodzić będzie wówczas, gdy podmiot, do którego skierowano decyzję, nie miał przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., a mimo to został przez organ administracji publicznej potraktowany jako strona tegoż postępowania (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 563/16, wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2671/15). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Organ w decyzji nieprawidłowo ukształtował stosunek prawny. Potraktował bowiem M. M. prowadzącego działalność pod nazwą F. z siedzibą w T. jako stronę postępowania i - w konsekwencji - nałożył na niego obowiązek zwrotu kosztów postępowania w wysokości 1.000 zł. Powyższe wypełnia przesłankę nieważności postępowania określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. i jest tym samym podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku. Sąd odstąpił przy tym od zasądzenia na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w całości na podstawie art. 206 p.p.s.a. Zdaniem składu orzekającego przewidziany w tym przepisie warunek ("uzasadniony przypadek") zastosowania ww. przepisu jest spełniony także w wtedy, gdy Sąd uzna skargę za zasadną (tj. uzna zaskarżony akt za wadliwy w stopniu uzasadniającym usunięcie go z obrotu prawnego) choć z całkowicie innych przyczyn niż podniesione w skardze. Zdaniem Sądu nie dochodzi do uchybienia poczuciu sprawiedliwości czy zasadzie słuszności w przypadku odstąpienia od zasądzenia kosztów postępowania w sprawie, w której profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej nie dostrzegł, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa.