II SA/Wa 326/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby oddala skargę UZASADNIENIE Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Komendant Miejski Policji w [...] zwolnił M. K. (dalej także jako "skarżący" lub "funkcjonariusz") w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, z poźn. zm.), z dniem [...] grudnia 2018 r. ze służby w Policji. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu nadany został na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z poźn. zm.) - zwanej dalej Kpa, rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie Komendant Wojewódzki Policji w [...], rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r., po rozpoznaniu odwołania funkcjonariusza utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...]. Rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] stał się przedmiotem skargi M. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], który wyrokiem z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 320/19 ją oddalił. Powyższy wyrok jest prawomocny. Niezależnie od powyższego pełnomocnik funkcjonariusza, wnioskiem z dnia [...] lipca 2019 r. wystąpiła do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. i poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. w przedmiocie zwolnienia ww. ze służby w Policji. Następnie po rozpatrzeniu powyższego wniosku, Komendant Główny Policji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 157 § 1 K.p.a. i art. 158 § 1 K.p.a., decyzją nr [...] z dnia [...] września 2019 r., odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. i poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. w przedmiocie zwolnienia ww. ze służby w Policji. W dniu [...] października 2019 r. (data stempla pocztowego), z zachowaniem ustawowego terminu, pełnomocnik ww. złożyła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie - skarżąc je w całości. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2019 r. o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. w przedmiocie zwolnienia ww. ze służby w Policji. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, organ nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, co oznacza, że nie rozpoznaje ponownie zakończonej sprawy w jej całokształcie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii wadliwości kontrolowanej decyzji, w kontekście przesłanek określonych w art. 156 K.p.a. Analizując stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie stwierdził, analogicznie do organu I instancji, wystąpienia przesłanki przez skarżącego - określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., nakazującej stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Odnosząc się bowiem do wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., o rażącym naruszeniu prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość naruszenia oraz zakres jego wpływu na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako rażące może mieć miejsce tylko wyjątkowo, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji. Minister podkreślił, że Komendant Główny Policji zasadnie uznał, iż żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego jakkolwiek powinno - co do zasady - zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania gdy w wyniku wstępnego badania żądania organ administracji publicznej stwierdzi - z uwagi na uprzednio wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku - przeszkodę w świetle której rozpoznanie wniosku będzie niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie - wobec poczynionych przez Komendę Główną Policji ustaleń z Komendą Wojewódzką Policji w [...] - stwierdzono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, rozpatrując skargę pełnomocnika strony na rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2019 r., w przedmiocie zwolnienia M. K. ze służby w Policji, nie posiadał akt osobowych policjanta, w których w rozdziale III - "Przebieg pracy" k. 127, znajduje się raport z dnia [...] grudnia 2018 r. zawierający prośbę ww. o rozwiązanie stosunku służbowego. Mając powyższe na względzie organ II instancji za zasadne uznał przyjęcie przez Komendanta Głównego Policji, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie poddał badaniu kwestii wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji o zwolnieniu ww. ze służby w Policji pod kątem zaistnienia innej podstawy zwolnienia ze służby w Policji. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, iż jak podnosi Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] września 2019 r., z żadnej innej dokumentacji, będącej w posiadaniu organu (skargi do sądu, odpowiedzi na skargę, jak również uzasadnienia wyroku) nie wynika, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w dacie rozstrzygania przedmiotowej sprawy był w posiadaniu wiedzy o złożonym przez policjanta raporcie z dnia [...] grudnia 2018 r. W świetle powyższego na gruncie procedowanej sprawy zachodzi bezsprzecznie konieczność rozpoznania żądania pełnomocnika strony w toku postępowania nieważnościowego. Minister wskazał, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji przewiduje, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie, natomiast art. 41 ust. 3 tej ustawy przewiduje, że policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Pomimo złożenia przez funkcjonariusza na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji oświadczenia woli o wystąpieniu ze służby możliwe jest prowadzenie postępowania i zwolnienie go na podstawie art. 41 ust. 1 lub art. 41 ust. 2 ustawy. Minister w tym miejscu podał, iż szczególny charakter służby publicznej Policji, powoduje odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego policjanta, w tym również jeśli chodzi o jego utratę. Z tego też względu właściwy organ Policji jest uprawniony do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w oparciu o przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, także w sytuacji zgłoszenia przez funkcjonariusza, na podstawie art. 41 ust. 3 tejże ustawy, wystąpienia ze służby. W uzupełnieniu do powyższego Minister przypomniał, że w dniu [...] października 2018 r. Komendant Miejski Policji w [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne nr [...] przeciwko M. K., przedstawiając policjantowi zarzuty podejrzenia popełnienia przewinień dyscyplinarnych, które wypełniając jednocześnie przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, uniemożliwiały - w ocenie przełożonego - dalsze pełnienie przez M. K. służby w Policji. Jak wynika z akt osobowych ww. pismem znak [...] z dnia [...] października 2018 r. doręczonym M. K. w tożsamym dniu został poinformowany o wszczęciu procedury administracyjnej w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji. Rzeczonym pismem ww. pouczono również o uprawnieniach wynikających z art. 10 Kpa. W dniu 22 listopada 2018 r. ustanowiona w sprawie pełnomocnik strony zapoznała się z materiałami sprawy. Następnie po zakończeniu przedmiotowego postępowania administracyjnego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Komendant Miejski Policji w [...], zwolnił z dniem [...] grudnia 2018 r. ww. ze służby w Policji. Prawidłowość ww. rozstrzygnięcia jak również rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. została potwierdzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w prawomocnym wyroku z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 320/19. Zdaniem organu, wobec zatem wystąpienia - na gruncie rozpatrywanej sprawy - przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, organy Policji mogły zastosować ten tryb zwolnienia, nie uwzględniając tym samym pisemnego zgłoszenia skarżącego o wystąpieniu ze służby. Reasumując powyższe, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że fakt, iż organy Policji finalnie zastosowały obiektywnie mniej korzystną dla ww. podstawę prawną rozwiązania z nim stosunku służbowego nie dowodzi, iż decyzja ta została wydana z rażącym, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., naruszeniem prawa. Na gruncie procedury administracyjnej wielokrotnie podnoszono, iż poczucie niesprawiedliwości, wywołane u strony treścią skarżonej decyzji pozostaje w oderwaniu od istoty sprawy w sytuacji, gdy właściwy organ administracji publicznej, wydając rozstrzygnięcie, oparł je na przepisach obowiązującego prawa. Subiektywne bowiem odczucie strony nie może rzutować -zwłaszcza w kontekście nadzwyczajnych trybów weryfikacji rozstrzygnięć - na ocenę poprawności skarżonej decyzji. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi M. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego Policji w dniu [...] września 2019 r. i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego M. K. kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, skarżący wskazał na rażące naruszenie przez organ przepisów prawa, które miało wpływ na jego treść tj.: - art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. wobec przyjęcia, że zaskarżone rozkazy personalne nie naruszają w sposób rażący prawa w sytuacji, gdy przyjęty przez ww. organy termin zwolnienia M. K. ze służby w Policji tj. dzień [...] grudnia 2018 r. jest nieprawidłowy, bowiem 3-miesięczny termin na zwolnienie funkcjonariusza na jego wniosek upłynął w dniu [...] marca 2019 r., zaś ostateczna decyzja administracyjna w przedmiocie zwolnienie funkcjonariusza ze służby weszła do obrotu prawnego dopiero w dniu [...] marca 2019 r., a więc w dacie [...] marca 2019 r. organ nie dysponował inną podstawą prawną do zwolnienia funkcjonariusza niżli wniosek M. K. z dnia [...] grudnia 2018 r. o zwolnienie ze służby, co w efekcie narusza art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ona prawa. Na wstępie wyjaśnienia wymagała okoliczność, iż dopuszczalne było merytoryczne rozpoznawanie wniosku o stwierdzenie nieważności kwestionowanego rozkazu personalnego pomimo tego, że Sąd administracyjny badał już w trybie zwykłym poprawność owego rozkazu. Okolicznością niesporną w sprawie jest bowiem to, że Sąd rozpoznając skargę na ów rozkaz personalny, nie posiadał wiedzy na temat raportu strony o zwolnienie ze służby. W związku z tym materia naruszenia terminu opisanego w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, nie była przedmiotem kontroli Sądowej w zwykłym trybie procedowania. Nadto, przed przejściem do oceny zarzutów skargi, w ocenie tut. Sądu należało uwypuklić wyjątkowość instytucji stwierdzenia nieważności, którego to nadzwyczajnego trybu dotyczyło niniejsze postępowanie. Możliwość stwierdzenia nieważności decyzji jest bowiem szczególnym wyjątkiem od reguły poszanowania trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, która rozstrzyga o prawach strony. Zgodnie z art. 16 § 1 zdanie pierwsze K.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Decyzja administracyjna, jako akt organu administracji publicznej sporządzony w przepisanej prawem formie, korzysta z domniemania prawidłowości. Staje się ona jednym z elementów kreujących porządek prawny. Reguła trwałości decyzji służy realizacji istotnych wartości, jakimi są ochrona porządku prawnego, stabilności obrotu prawnego, zaufania do organów państwa i samego prawa, a przede wszystkim − ochrona praw nabytych (zob. M. Zdyb, J. Stelmasiak, Zasady ogólne kodeksu postępowania administracyjnego, Lublin 1999, s. 116.). Ma ona duże znaczenie dla stabilizacji skutków prawnych wynikających z decyzji i realizuje potrzebę zagwarantowania bezpieczeństwa sytuacji prawnej obywateli. W doktrynie podkreśla się, że ustawodawca wychodzi z uzasadnionego praktycznie założenia, że pomijanie w sferze normatywnej wszelkich skutków prawnych wadliwej decyzji może prowadzić do niekorzystnych następstw społeczno-ekonomicznych, i dlatego przewidział możliwość następczej akceptacji niektórych skutków wadliwej decyzji (zob. M. Kamiński, Nieważność decyzji administracyjnej. Studium teoretyczne, Warszawa-Kraków 2006, s. 243.). Reguła trwałości decyzji nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Uchylenie lub zmiana decyzji, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w wypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego może nastąpić w szczególności w sytuacjach określonych nie tylko w art. 156 k.p.a., ale też w art. 145 § 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 2, art. 154, art. 155, art. 161 i art. 162 § 1 i 2 k.p.a. Uzasadnieniem konstrukcji prawnych, których celem jest wyeliminowanie z obrotu wadliwej decyzji, jest konstytucyjna zasada praworządności (legalizmu), która odnosi się też do działalności orzeczniczej organów administracji publicznej. Rezultatem zastosowania takich konstrukcji jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a co najmniej eliminacja stanu niezgodnego z prawem. Bezpośrednim rezultatem stwierdzenia nieważności decyzji jest zniesienie wynikającego z niej stanu niezgodności z prawem, który ma charakter kwalifikowany, tj. opisany w art. 156 § 1 k.p.a. W obecnym stanie prawnym nie występuje konstrukcja nieważności decyzji z mocy prawa, nawet jeżeli dotknięta jest ona kwalifikowaną wadą prawną. Nawet wadliwy akt administracyjny obowiązuje, dopóki w odpowiednim trybie nie zostanie usunięty z porządku prawnego, np. przez stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 156 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 18 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1103/97, Lex nr 35126 i M. Kamiński, Nieważność decyzji..., s. 242.). Stwierdzenie nieważności decyzji skutkuje wyeliminowaniem ostatecznej decyzji administracyjnej z obrotu. Następuje to w wyniku przeprowadzenia postępowania przewidzianego w art. 156 k.p.a., którego przedmiotem jest sprawa procesowa. Organ nie rozpoznaje w nim merytorycznie sprawy, a działa de facto kasatoryjnie (zob. B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, "Państwo i Prawo" nr 8/2001, s. 31 oraz wyrok NSA z 14 sierpnia 1987 r., sygn. akt IV SA 393/87, ONSA nr 1/1990, poz. 1 i wyrok SN z 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSNP nr 18/1996, poz. 258). Stwierdzenie nieważności skutkuje z mocą wsteczną (ex tunc). W doktrynie podkreśla się przy tym, że "Decyzja stwierdzająca nieważność ciężko wadliwej wcześniejszej decyzji nie jest wyłącznie deklaracją stanu istniejącego wcześniej skuteczną ex tunc, lecz tworzy z dniem jej doręczenia doniosłe elementy nowego stanu prawnego. Otwiera drogę do dochodzenia na drodze sądowej roszczeń odszkodowawczych i wywiera jeszcze inne skutki w obrocie prawnym (np. co do bytu prawnego innych decyzji lub stosunków cywilnoprawnych)" (zob. J. Borkowski, komentarz do art. 158 k.p.a. [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 13, Warszawa 2014, s. 681.). Przechodząc zaś już do meritum niniejszej sprawy, to jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy istniały podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanego rozkazu personalnego z uwagi na rażące naruszenie prawa. Udzielając odpowiedzi na tak postawione pytanie należy mieć na względzie to, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądów administracyjnych jak również z ugruntowanymi poglądami doktryny, rażące naruszenie prawa będzie wyrażało się w oczywistej sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisu, czy też w jawnej sprzeczności wynikającej z zestawienia przepisu prawa z treścią decyzji. Aby więc można było mówić o rażącym naruszeniu prawa, muszą zostać spełnione dwie przesłanki. Przepis prawa mający być przedmiotem naruszenia winien być sformułowany w sposób jasny, klarowny, nie wymagający dokonywania jego wykładni ani nie powodujący wątpliwości co do jego sensu. Nadto proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z przepisem prawa, musi prowadzić do konkluzji, że rozstrzygnięcie zostało dokonane wbrew jasnym i jednolicie interpretowanym regulacjom danej normy prawnej. Jeśli zaś mamy do czynienia z wielością wykładni danego przepisu, to jest to najlepszym dowodem tego, iż można go rozumieć w różny sposób. Tym samym brak jest podstaw dla przyjęcia, że opierając rozstrzygnięcie o taki przepis, możliwe jest osiągnięcie skutku w postaci oczywistej sprzeczności pomiędzy decyzją a treścią spornej normy prawnej. Stanowisko zbieżne z powyższym, iż niemożliwym jest stwierdzenie nieważności przepisu niejasnego, zaprezentował m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 grudnia 2009r. wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 862/09 stwierdzając, że: "skoro treść art. 92 ust.1 ustawy o policji nasuwa wątpliwości interpretacyjne, to wykluczony jest zarzut skarżącego, rażącego naruszenia tego przepisu w rozumieniu art.156 § 1 pkt. 2 K.p.a.". Z tego rodzaju sytuacją w postaci oczywistej sprzeczności pomiędzy kwestionowanym rozstrzygnięciem a treścią spornej normy prawnej nie mieliśmy jednak do czynienia w przedmiotowej sprawie. Samo już bowiem zestawienie poglądów prawnych prezentowanych przez organ i skarżącego, a dotyczące terminu zwolnienia ze służby o którym mowa w art.41 ust. 3 ustawy o policji wskazuje na istnienie fundamentalnych rozbieżności w tym zakresie. Z jednej strony organ przyjmuje, że zmieszczenie się z wydaniem decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, przed upływem terminu określonego w art.41 ust. 3 ustawy pragmatycznej, i określenie w niej daty zwolnienia także przed upływem w/w terminu ustawowego, a nadto nadanie takiemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności świadczy o zachowaniu 3 – miesięcznego terminu. Z drugiej strony skarżący wywodzi, ze w terminie o jakim mowa w art. 41 ust. 3 ustawy o policji winna zapaść ostateczna decyzja o zwolnieniu. Powyższe rozbieżności interpretacyjne dotyczące omawianej problematyki, udaje się także zauważyć w orzecznictwie sądowym. Brak zaś jest jednoznacznego, stanowczego i wiążącego co do formy (uchwała NSA) rozstrzygnięcia sądu kasacyjnego, które usuwałoby powyższe wątpliwości. Powyższe świadczy więc o tym, że zarzucane przez skarżącego naruszenie normy art.41 ust.3 ustawy o policji nie ma charakteru oczywistego. Norma ta odkodowywana jest bowiem w różny sposób. W konsekwencji powyższego nie sposób przyjąć, iż doszło do rażącego naruszenia prawa o jakim mówi strona skarżąca. Niezależnie od powyższego, w ocenie składu orzekającego nie sposób uznać aby przy wydawaniu kwestionowanego w trybie nieważnościowym rozstrzygnięcia doszło do jakiegokolwiek naruszenia prawa. Organ I instancji wydał bowiem decyzję o zwolnieniu, mieszcząc się w terminie określonym w art.41 ust.3 ustawy pragmatycznej. Jak zaś przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I OSK 1839/14 (w analogicznym stanie faktycznym) – którą to argumentację tut. Sąd w pełni podziela i traktuje jak własną – dla oceny zachowania terminu określonego w art.41 ust.3 ustawy o policji, kluczowe znaczenie ma data wydania decyzji o zwolnieniu przez organ I instancji. Na marginesie zgodzić należało się także z organem, ze w niniejszej sprawie nie występują inne przesłanki nieważności opisane w art.156 K.p.a. Sam skarżący nie formułował z resztą takich zarzutów. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).