II SA/Sz 588/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zasiłku rodzinnego oddala skargę. UZASADNIENIE Burmistrz Gminy G. decyzją nr [...], z dnia [...] września 2017 r., działając na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, po rozpatrzeniu wniosku A. M., orzekł o przyznaniu zasiłku rodzinnego na dzieci: - K. W., na okres od dnia [...] listopada 2017 r. do dnia [...] października 2018 r. w wysokości [...] zł miesięcznie, - I. M., na okres od dnia [...] listopada 2017 r. do dnia [...] października 2018 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Na rzecz K. W. organ przyznał dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w wysokości [...] zł, jednorazowo, we wrześniu 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2017 r. A. M. złożyła wraz kompletem dokumentów wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na ww. dzieci. Po analizie zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym oświadczeń i zaświadczeń o dochodach rodziny ustalono, że uzyskany przez rodzinę wnioskodawczyni w roku 2016 dochód wyniósł [...] zł, zaś w przeliczeniu na osobę w rodzinie wyniósł [...] zł miesięcznie i nie przekroczył kwoty [...] zł miesięcznie, która stanowiła kryterium uprawniające do zasiłku rodzinnego. Tym samym organ przyznał wnioskowane świadczenie na okres wskazany w decyzji wraz z przysługującym na podstawie art. 8 ustawy o świadczeniach rodzinnych dodatkiem. Decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] Burmistrz Gminy G., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej przywoływanej jako "k.p.a.") oraz art. 1 ust. 3, art. 3 pkt 10 i 11, art. 20 ust. 1-3, art. 23a ust. 5 i art. 32 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 111, dalej przywoływanej jako "u.ś.r."), oraz w oparciu o rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1466) uchylił decyzję z dnia [...] wrzesnia 2017 r. w zakresie przyznającym prawo do zasiłku rodzinnego na rzecz I. M. za okres od dnia [...] listopada 2017 r. do dnia [...] października 2018 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w związku z informacją Wojewody Z. z dnia [...] lutego 2020 r., iż w przypadku I. M. od dnia [...] maja 2014 r. mają zastosowanie przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia zasadności pobierania świadczenia rodzinnego wobec ww. dziecka. Powołując się na art. 23 ust. 5 u.ś.r. Burmistrz wskazał, że "w przypadku gdy wojewoda w sytuacji, o której mowa w ust. 2, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznająca świadczenia rodzinne za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń rodzinnych w innym państwie, o którym mowa w ust. 1 w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego." Zdaniem organu, z posiadanych dokumentów wynika, że "wystąpił element koordynacji" od dnia [...] maja 2014 r. A. M. wniosła odwołanie od ww. decyzji, zarzucając organowi I instancji niewłaściwe zawiadomienie jej o wszczęciu postępowania administracyjnego - nieprecyzyjne określenie przedmiotu postępowania; naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez niezawiadomienie strony zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a. Dalej strona podniosła, że pismo Wojewody Z. jest lakoniczne i nie zawiera wywodu z odwołaniem do przepisów regulujących problematykę koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Strona zwróciła uwagę, że w tej sprawie Marszałek Województwa Z. wydał zgoła odmienną opinię, a mianowicie nie stwierdził, że zastosowanie znajdują przepisy koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a organ I instancji kwestii tej należycie nie wyjaśnił. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Decyzją z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 23a ust. 5 u.ś.r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przywołało treść art. 23a ust. 2 u.ś.r. i wskazało, że wykładnia ww. przepisu nie nasuwa wątpliwości. Z jego treści wynika, że uzyskanie przez organ właściwy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) informacji od wojewody (niegdyś marszałka województwa), że - według ustaleń tego organu - w stosunku do danej osoby mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, obliguje organ do uchylenia decyzji przyznającej świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji. Organowi nie została przy tym przyznana swoboda podjęcia decyzji - rozstrzygnięcie wydawane na podstawie art. 23a ust. 5 u.r.ś. ma charakter związany, co oznacza, że spełnienie przesłanek zawartych w tym przepisie implikuje konieczność uchylenia decyzji przyznającej świadczenia rodzinne. Co do zasady organ właściwy do przyznania świadczeń - w tym przypadku Burmistrz G. - nie jest uprawniony do oceny prawidłowości stanowiska wojewody, ani rozważania, jakie mogą być potencjalne skutki uchylenia decyzji. Przepis ten nie wskazuje również w jakiej formie wojewoda powinien zawiadomić organ o stosowaniu przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, przy czym w praktyce wykształcił się model przekazywania organom pisemnej informacji w tym zakresie. W dalszej części uzasadnienia Kolegium podniosło, że analiza załączonej do akt sprawy informacji Wojewody Z. prowadzi do jednoznacznych wniosków, że w ocenie tego organu w stosunku do dziecka strony mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wojewoda Z. wyraźnie wskazał, że "ojciec dziecka K. W., P. W. jest zatrudniony na terenie [...] od dnia [...] stycznia 2019 r. i zatrudnienie to trwać ma nadal, a ojciec dziecka I. M. - J. M. zamieszkuje od urodzenia na terenie [...]. W związku z tym, w przypadku dziecka K. W. przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie od dnia [...] stycznia 2019 r. do chwili obecnej, a w przypadku dziecka I. M. od dnia [...] maja 2014 r. i nadal (dotyczy świadczeń rodzinnych i wychowawczych).". Organ odwoławczy dodał, że zarówno organ I instancji, jak i Kolegium są związane przedstawioną przez Wojewodę Z. informacją odnoszącą się do stosowania przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i nie mogą prowadzić w tym aspekcie postępowania wyjaśniającego. Wyłącznie właściwym organem w tym zakresie jest bowiem Wojewoda Z.. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje fakt, że Marszałek Województwa Z. w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. wyraził odmienną opinię, albowiem aktualnie właściwym organem w przedmiocie oceny, czy przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie w sprawie jest właśnie Wojewoda Z.. Kolegium podzieliło zastrzeżenia strony w zakresie nieprawidłowego zawiadomienia jej o wszczęciu przedmiotowego postępowania. Organ I instancji niedokładnie oznaczył przedmiot tego postępowania - określając go jako "ustalenie zasadności pobierania świadczenia", zamiast "w sprawie uchylenia decyzji przyznającej świadczenie". Podobnie rzecz ma się do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niezawiadomienie strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, aczkolwiek w ocenie Kolegium uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy. Uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Tymczasem w ocenie tego organu, w realiach niniejszej sprawy strona nie przedstawiła żadnego przekonującego argumentu, który mógłby stanowić o istotnym naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. - nie wykazała żadnej czynności procesowej, której - wobec braku tego zawiadomienia - nie mogła podjąć, a co nadto miało wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Kolegium wyjaśniło, że uchylenie decyzji na podstawie art. 23a ust. 5 u.ś.r. powoduje to, iż właściwym organem w zakresie świadczeń rodzinnych za okres, w którym dana osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz w sprawach ustalania i zwrotu nienależnie pobranych świadczeń za okres, w którym dana osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji, będzie Wojewoda Z. (wniosek o przyznanie świadczeń zostanie rozpoznany niejako od nowa). Kolegium zgodziło się ze stanowiskiem strony, że zasadniczo uchylenie decyzji przyznającej świadczenie następuje wyłącznie na przyszłość (ze skutkiem ex nunc), jednak wyjaśniło, iż art. 23a ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych jednoznacznie nakazuje uchylić decyzję z mocą wsteczną (ex tunc) - za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń na rodzinę w innym państwie, o którym mowa w ust. 1, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. A. M. wniosła skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej: 1) błędną wykładnię art. 4 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 23a ust. 2, 5 i 6 u.ś.r. poprzez przyjęcie, że właściwy organ może uchylić prawo do świadczenia rodzinnego bez badania, czy w spornym okresie osoba uprawiona (matka) mogła korzystać ze świadczenia w innym państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego; 2) całkowite pominięcie, że małżonek strony, z którym od czasu opuszczenia terytorium [...] w dniu [...] czerwca 2016 r. pozostaje w faktycznej separacji i nie prowadzi z nim wspólnego gospodarstwa, w spornym okresie nie był zatrudniony, jak również nie wykonywał pracy na własny rachunek, zaś skarżąca stale zamieszkiwała z dziećmi na terytorium Polski i dzieci pozostawały na jej utrzymaniu; z tych względów, nie było jakichkolwiek podstaw do rozważań, że mogłaby podlegać ustawodawstwu innego państwa w zakresie świadczeń na rodzinę. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi ma skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Nadmienić należy, że niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w trybie uproszczonym na wniosek organu, który wydał zaskarżoną decyzję i w braku zgłoszenia żądania przeciwnego ze strony skarżącej (stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a.). Przechodząc do dalszych rozważań należy określić ramy prawne sprawy. Prawo do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego, uzależnione są od wysokości dochodu rodziny (art. 5 u.ś.r.). Zgodnie z art. 3 pkt 16 u.ś.r., ilekroć w ustawie jest mowa o rodzinie - oznacza to odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz pozostające na utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dziecko, które ukończyło 25 rok życia legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (...). Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.ś.r., do zadań wojewody w zakresie świadczeń rodzinnych należy m.in.: 1) pełnienie funkcji instytucji właściwej w związku z udziałem Rzeczypospolitej Polskiej w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w przypadku przemieszczania się osób w granicach Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Konfederacji Szwajcarskiej; 2) wydawanie decyzji w sprawach świadczeń rodzinnych realizowanych w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego. Jednocześnie w świetle art. 21 ust. 3 u.ś.r., świadczenia rodzinne przyznane przez wojewodę wypłaca organ właściwy. Z kolei z poszczególnych przepisów zamieszczonych w art. 23a u.ś.r. wynika, że: 1. W przypadku gdy osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami wojewodzie. 2. W przypadku przebywania osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych lub członka rodziny tej osoby w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenia rodzinne lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy występuje do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. 2a. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w przypadku wyjazdu lub pobytu turystycznego, leczniczego lub związanego z podjęciem przez dziecko kształcenia poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. 3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, wojewoda ustala, czy w przekazanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. (...) 5. W przypadku gdy wojewoda w sytuacji, o której mowa w ust. 2, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń rodzinnych w innym państwie, o którym mowa w ust. 1, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Celem stosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego jest rozwiązanie występujących przypadków kolizji norm i wyeliminowanie kumulacji świadczeń, a nie pozbawienie strony uprawnień do tych świadczeń. Oznacza to, że to wojewoda ustala, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Dokonanie takich ustaleń obliguje właściwy organ do uchylenia uprzednio wydanej decyzji w sprawie świadczeń rodzinnych od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w zakresie świadczenia rodzinnego. Uchylenie decyzji w trybie art. 23a ust. 5 u.ś.r. nie kończy jednak postępowania o przyznanie świadczenia rodzinnego. Oznacza jedynie zmianę właściwości organu, a nie automatyczne, jednoznaczne pozbawienie prawa do takiego świadczenia. Z materiału dowodowego wynika, że skarżącej przyznano prawo do zasiłku rodzinnego na córkę I. M. na okres zasiłkowy 2017/2018. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. Wojewoda Z. poinformował Ośrodek Pomocy Społecznej w G., że ojciec ww. dziecka zamieszkuje od urodzenia na terenie [...], w związku z tym, w przypadku córki strony przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie od dnia [...] maja 2014 r. do chwili obecnej. W związku z powyższą informacją organ I instancji prawidłowo uchylił przyznane skarżącej prawo do zasiłku rodzinnego na córkę I. M.. Powyższe wiąże się – jak już wyżej wskazano - ze zmianą właściwości rzeczowej organu do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa do świadczeń rodzinnych. Uchylenie dotychczasowej decyzji o przyznaniu skarżącej zasiłku rodzinnego na córkę skutkować będzie w pierwszej kolejności ponownym rozpoznaniem jej wniosku o to świadczenie, z tym że organem, który oceni zasadność tego wniosku będzie Wojewoda, a nie organ, który wydał poprzednią, pozytywną dla skarżącej decyzję. Podniesione natomiast przez skarżącą okoliczności merytoryczne, jak np. o niepobieraniu przez nią w innym państwie świadczeń, mogą mieć znaczenie dopiero na etapie rozpoznania wniosku przez właściwy organ, tj. przez Wojewodę. Jak wynika z treści art. 23a ust. 5 u.ś.r., w przypadku gdy - tak jak w niniejszej sprawie – osoba, o której mowa w ust. 2 (czyli m.in. matka lub ojciec) lub członek rodziny (np. jeden z rodziców dziecka) tej osoby przebywa poza granicami RP, w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, to wojewoda (nie zaś burmistrz) ustala, czy w przekazanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wobec jednoznacznego brzmienia powyższego przepisu, Burmistrz Gminy G. nie miał możliwości samodzielnego poczynienia ustaleń w tym zakresie. W orzecznictwie podkreśla się, że z przepisu art. 23a ust. 2 u.ś.r. nie wynika, by ustawodawca nałożył na "organy właściwe" obowiązek czynienia jakichkolwiek innych ustaleń, poza tym, czy osoba uprawniona lub członek jej rodziny przebywał w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenia rodzinne lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. To do wojewody należy ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Przepisy ustawy nie dają ani organowi właściwemu, o jakim mowa w przywołanym przepisie, ani organowi odwoławczemu – samorządowemu kolegium odwoławczemu jakichkolwiek kompetencji do weryfikowania prawidłowości stanowiska wojewody, ani też nie zostały wyposażone przez ustawodawcę w narzędzia uprawniające je do dokonywania takiej kontroli. Prawidłowość dokonanych przez wojewodę ustaleń, że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie, może być poddana ocenie dopiero na etapie kontrolowania wydanych przez wojewodę decyzji (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 858/19, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 552/17). Powyższe nie oznacza jednak, że okoliczności podnoszone przez skarżącą (chociażby takie jak to jakie znaczenie dla przyznania świadczenia ma fakt niezamieszkiwania przez ojca I. M. z córką) nie będą podlegały jakiejkolwiek ocenie. Skoro bowiem dalsze postępowanie będzie toczyło się przed Wojewodą, zatem to właśnie ten organ obowiązany będzie poczynić ustalenia także i w tym zakresie. Należy przy tym podzielić stanowisko Kolegium, że naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania dotyczących nieprawidłowego zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania jak również nieprecyzyjnego oznaczenia przedmiotu postępowania, czy nienależytego zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań mogłoby skutkować uchyleniem decyzji tego organu wówczas gdyby uchybienia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Tego typu okoliczności nie wynikają jednak z materiałów dołączonych do akt administracyjnych jak też nie były wskazywane przez skarżącą. W szczególności nie przedstawiła ona jakichkolwiek argumentów, z których wynikałoby, że gdyby te uchybienia nie miały miejsca, to wynik sprawy byłby inny. Z wyżej opisanych powodów, w ocenie sądu, w niniejsze sprawie – wbrew stanowisku skarżącej - nie doszło zatem do naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. w związku z art. 23a ust. 2, 5 i 6 u.ś.r., ani też innych przepisów uzasadniających uwzględnienie skargi. Z powyższych przyczyn skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.