I SA/Łd 672/22

SENTENCJA Dnia 6 grudnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. i S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 29 czerwca 2022 r. nr SKO.4100.96,97.22 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Burmistrz Łasku decyzją z dnia 14 marca 2022 r. nr FN.3120.7029.2022 ustalił J. G. i S. G. (dalej także: Skarżący lub Strony) podatek od nieruchomości na rok 2022 w wysokości 1.731,00 zł. Z dokonanych przez organ podatkowy ustaleń wynikało, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały: budynek rekreacji indywidualnej o powierzchni użytkowej 139,18 m2, według stawki 8,38 zł za m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 1.527,00 m2, według stawki 0,37 zł za m2. W decyzji wskazano, że wymiaru podatku od nieruchomości dokonano na podstawie złożonej informacji o nieruchomościach oraz danych ewidencji gruntów i budynków. Strony wniosły od powyższej decyzji odwołanie. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu decyzją z dnia 29 czerwca 2022 r. nr SKO.4100.96,97.22 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO stwierdziło, że wysokość stawek podatku od nieruchomości na rok 2022 w odniesieniu do przedmiotów opodatkowania oznaczonych w zaskarżonej decyzji jest zgodna z treścią uchwały Rada Miejskiej w Łasku Nr XXXV/471/2021 z dnia 20 października 2021 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości, a nadto wysokość stawek nie przekroczyła wysokości stawek ogłoszonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 22 lipca 2021 r. SKO wyjaśniło, że ze znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia starosty łaskiego o zmianie w rejestrze gruntów i budynków z dnia 10 grudnia 2021 r. wynika, że Skarżący są współwłaścicielami działki gruntu o nr ewid. [...], obręb [...] – R., zakwalifikowanej jako inne tereny zabudowane (Bi), zabudowanej domem letniskowym (uzupełniono PKOB oraz główną funkcję budynku na podstawie pozwolenia na budowę i zawiadomienia o zakończeniu budowy). Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji nieruchomości, lecz prowadząc postępowanie podatkowe, powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków, tym bardziej, że dane te mają walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm., dalej także: O.p.), który nie wyklucza przeciwdowodu podważającego jego zapisy na podstawie art. 194 § 3 tej ustawy. Powyższy pogląd oznacza, że co do zasady, o sposobie kwalifikacji gruntu decyduje nie sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ale jego funkcja (przeznaczenie) wskazana w ewidencji gruntów i budynków. Podatnik natomiast, kwestionując prawidłowość tych danych powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym jest właściwy starosta. Innymi słowy, w świetle wskazanego wyżej przepisu art. 21 ust. 1 ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm., dalej także: P.g.k.), podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony w ewidencji gruntów i budynków, który dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające. Poza tym, odstępstwo od zasady bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków może mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów. W tym stanie rzeczy należy Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy wyliczył podatek od nieruchomości. Strony wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji zarzuciły: 1. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 5 ust 1 pkt. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1452 z późn. zm., dalej także: u.p.o.l.) oraz naruszenie Uchwały Rady Miejskiej w Łasku nr XXV/471/2021 z dnia 20 października 2021 w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urzędowy Woj. Łódzkiego z 2021 r. poz. 5009) poprzez niezgodne z zapisami w rejestrze gruntów i budynków prowadzonym przez Starostę Łaskiego opodatkowaniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego w lokalizacji R. ...] gm. Ł. stawką dotyczącą budynków pozostałych. 2. Naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 122 O.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich działań mających na celu ustalenie prawdy obiektywnej oraz art. 187 § 1 O.p. zobowiązującego organ do zgromadzenia i wyczerpującego rozważenia całokształtu materiału dowodowego. W związku z powyższym Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji w całości, gdyż kwota podatku za budynek mieszkalny jednorodzinny wynikająca z błędnie zastosowanej stawki dotyczącej budynków pozostałych wynosi 1.166,33 zł. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Skarżący pismem z 15 listopada 2022 r. poparli skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej także: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrole działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Z unormowania art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika nadto, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Sąd stwierdza, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności opodatkowania budynku i gruntów Skarżących według stawek właściwych dla budynku i gruntów zajętych na cele letniskowe i rekreacyjne, w sytuacji gdy Strony faktycznie wykorzystują budynek i grunty na własne cele mieszkalne. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: 1) grunty, 2) budynki lub ich części. Podstawą opodatkowania gruntów jest ich powierzchnia, a budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). W myśl art. 5 u.p.o.l. 1. Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: 1) od gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 1,16 zł 4 od 1 m2 powierzchni, b) pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych - 5,79 zł 5 od 1 ha powierzchni, c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,61 zł 6 od 1 m2 powierzchni, d) niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1398 oraz z 2019 r. poz. 730), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego - 3,81 zł 7 od 1 m2 powierzchni; 2) od budynków lub ich części: a) mieszkalnych - 1,00 zł 8 od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 28,78 zł 9 od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 13,47 zł 10 od 1 m2 powierzchni użytkowej, d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - 5,87 zł 11 od 1 m2 powierzchni użytkowej, e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 9,71 zł 12 od 1 m2 powierzchni użytkowej; 3) od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7. 2. Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu. 3. Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków. 4. Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b-e oraz w ust. 1 pkt 3, rada gminy może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności rodzaj prowadzonej działalności. Górne granice stawek kwotowych określone w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 19 pkt 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (art. 20 ust. 1 u.p.o.l.). 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy (art. 20 ust. 2 u.p.o.l.). Na rok 2022 granice stawek kwotowych zostały określone obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 22 lipca 2021 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na 2021 r. (M.P. z 2021 r. poz. 724). W oparciu o delegację zawartą w art. 5 u.p.o.l. Rada Miejska w Łasku, uchwałą Nr XXXV/471/2021 z dnia 20 października 2021 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2021 r, poz. 5009), ustaliła wysokość rocznych stawek podatku od nieruchomości na rok 2022. W odniesieniu do przedmiotów opodatkowania, stanowiących współwłasność Skarżących górną granicę stawki dla gruntów pozostałych ustalono na 0,54 zł od 1 m2 powierzchni (pkt 1 lit. a tiret trzeci obwieszczenia), a dla budynków pozostałych ustalono na 8,68 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (pkt 1 lit. b tiret piąty obwieszczenia). W rozpoznawanej sprawie przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na rok 2022 stanowiły grunty pozostałe sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem BI, o powierzchni 1.527,00 m2 oraz budynek pozostały - dom letniskowy (budynek rekreacji indywidualnej) o łącznej powierzchni 139,18 m2. W myśl § 1 uchwały wysokość stawki podatku od nieruchomości od budynków pozostałych (budynków rekreacji indywidualnej) wynosi 8,38 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (§ 1 pkt 2 lit. 3 tiret trzeci uchwały), natomiast w odniesieniu do gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego wynosi 0,37 zł od 1 m2 powierzchni (§ 1 pkt 1 lit. c uchwały). Zgodnie z art. 21 ust. 1 P.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Sąd podkreśla, że zagadnienie związania organów danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków w sytuacji, gdy dana nieruchomość pełni faktycznie odmienną funkcję, aniżeli wynika to z danych ujawnionych we wspomnianej ewidencji było już przedmiotem wielu wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem, co do zasady, o sposobie kwalifikacji gruntu i budynku dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, a jej funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie klasyfikować funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. wyroki NSA z: 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 2875/19; 10 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2519/17; 23 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 3391/16; 13 września 2018 r., sygn. akt II FSK 552/18; 12 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 1515/16; 20 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 860/16; 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3097/17; 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 2511/10 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W podobnych, jak w tej sprawie, okolicznościach faktycznych, NSA wprost wskazał, że decydujące znaczenie ma tutaj przypisanie budynkowi jako funkcji głównej – "dom letniskowy" (por. wyrok NSA z 18 listopada 2020 r., II FSK 1245/20). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko. Zaznaczenia wymaga, że odstępstwo od zasady bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków może mieć miejsce tylko w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. W przypadku danych bezwzględnie wiążących organy podatkowe, jeżeli ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, to dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Organy podatkowe nie mogą zatem samodzielnie zmieniać tych danych, tym bardziej, że dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego. Podatnik kwestionując prawidłowość tych danych powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3108/12, wyrok WSA w Warszawie z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2391/14). Innymi słowy, w świetle art. 21 ust. 1 P.g.k. podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków oraz, że w tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11). Sąd odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze oraz piśmie z 15 listopada 2022 r. stwierdza, że ze znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia starosty łaskiego o zmianie w rejestrze gruntów i budynków z dnia 10 grudnia 2021 r. wynika, że Skarżący są współwłaścicielami działki gruntu o nr ewid. [...], obręb [...] – R., zakwalifikowanej jako inne tereny zabudowane (Bi), zabudowanej domem letniskowym (uzupełniono PKOB oraz główną funkcję budynku na podstawie pozwolenia na budowę i zawiadomienia o zakończeniu budowy). Organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji nieruchomości, lecz prowadząc postępowanie podatkowe, powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Powyższy pogląd oznacza, że co do zasady, o sposobie kwalifikacji gruntu decyduje nie sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ale jego funkcja (przeznaczenie) wskazana w ewidencji gruntów i budynków. W świetle art. 21 ust. 1 P.g.k., podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony w ewidencji gruntów i budynków, który dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające. Poza tym, odstępstwo od zasady bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków może mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że Kolegium postąpiło zgodnie z prawem utrzymując w mocy decyzję Burmistrz Łasku ustalającą Skarżącym podatek od nieruchomości na rok 2022 r. wysokości 1.731,00 zł. Jak już wyżej wskazano o zastosowaniu konkretnej stawki podatkowej, zgodnie z art. 21 ust. 1 P.g.k., decydują zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Sąd zauważa, że przeprowadzenie przeciwdowodu do danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 194 § 3 O.p., jest dopuszczalne, ale wówczas, gdy przyjęcie zapisów z ewidencji pozostawałoby w sprzeczności z bezwzględnie obowiązującymi przepisami lub danymi zawartymi w innych ewidencjach (np. księgach wieczystych). Skoro jednak żadna z powyższych sytuacji nie miała miejsca w sprawie, to organy podatkowe zasadnie zastosowały stawki podatkowe właściwe do klasyfikacji gruntu i budynku wynikającej z ewidencji gruntów i budynków. Organ podatkowy nie miał więc prawa dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, tj. analizować jego faktycznego wykorzystania, tylko powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków, co też uczynił, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy nie były zobowiązane do przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia i wykazania okoliczności związanych z faktycznym sposobem użytkowania spornego budynku w 2022 r., tj. czy budynek ten stanowi dom "jednorodzinny zamieszkały na stałe". Sąd podkreśla, że informacje ujęte w operacie ewidencyjnym nieruchomości, dotyczące np. powierzchni czy też przeznaczenia gruntu i budynku, wprowadzone do tego rejestru przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie przepisów P.g.k., wywierają skutki materialnoprawne, mające również wpływ na zawartość danych ewidencji podatkowej nieruchomości (art. 7a ust. 2 u.p.o.l.). Stąd też nie można aprobować tezy, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1581/12). Dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków (dokonana przez uprawnione do tego organy geodezyjne) będzie mogła stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania wymiarowego (por. wyrok NSA z 7 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1471/10). Z informacji zawartych w piśmie z dnia 15 listopada 2022 r. wynika, że Skarżący podjęli czynności zmierzające do zmian w ewidencji gruntów i budynków., nie zakończyły się one jednak do dnia dzisiejszego sukcesem. W związku z powyższym za bezzasadne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz Uchwały Rady Miejskiej w Łasku nr XXV/471/2021 z dnia 20 października 2021 w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urzędowy Woj. Łódzkiego z 2021 r. poz. 5009). Odnosząc się do zarzutu zaniechania podjęcia wszelkich działań mających na celu ustalenie prawdy obiektywnej, jak również brak zgromadzenia i wyczerpującego rozważenia całokształtu materiału dowodowego Sąd stwierdza, że zarzut ten jest również niezasadny. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo m.in. na podstawie zawiadomienia starosty łaskiego o zmianie w rejestrze gruntów i budynków z dnia 10 grudnia 2021 r. z którego wynika, że Skarżący są współwłaścicielami działki gruntu o nr ewid. [...], obręb [...] – R., zakwalifikowanej jako inne tereny zabudowane (Bi), zabudowanej domem letniskowym (uzupełniono PKOB oraz główną funkcję budynku na podstawie pozwolenia na budowę i zawiadomienia o zakończeniu budowy). Jednocześnie podatnicy w trakcie postępowania nie przedstawili przeciwdowodu z którego wynikałoby, że dane zawarte w zawiadomieniu pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów. Sąd stwierdza, że takim dowodem nie mogą być dołączone do pisma z dnia 15 listopada 2022 r. fotografie. Zauważyć należy, że organy podatkowe nie kwestionowały całorocznego użytkowania przedmiotowego budynku, uznały natomiast, że faktyczny sposób korzystania przez Skarżących z budynku, nie ma istotnego znaczenia z punktu widzenia zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. W związku z powyższym Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji, jak i w toku postępowania, w którym ją wydano, żadnych naruszeń, które skutkowałyby koniecznością eliminacji tej decyzji z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja jest prawidłowa, wydano ją po przeprowadzeniu zgodnego z prawem procesowym postępowania, zgromadzony materiał dowodowy był kompletny i został prawidłowo oceniony. W związku z powyższym Sąd uznał, że zarzuty skargi okazały się niezasadne i na postawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. aj