II SA/Gd 638/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K F. i M.F. o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 września 2019 r., sygn. akt II SAB/Gd 84/19, w zakresie zwrotu kosztów postępowania w sprawie bezczynności Wójta Gminy w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE K. F. i M. F. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 września 2019 r., sygn. akt II SAB/Gd 84/19, w zakresie zwrotu kosztów postępowania wydanego w sprawie z ich skargi na bezczynność Wójta w sprawie warunków zabudowy. Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Powołanym wyrokiem tutejszy Sąd zobowiązał Wójta do rozpatrzenia wniosku skarżących o ustalenie warunków zabudowy na działkach nr [...], [...] i [...] w P. z dnia 27 marca 2019 r. w terminie jednego miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności (pkt 1), stwierdził, że Wójt dopuścił się bezczynności (pkt 2), która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3), oddalił wniosek o przyznanie sumy pieniężnej (pkt 4) oraz zasądził od Wójta na rzecz skarżących solidarnie kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 4). Od powyższego wyroku Wójt wniósł skargę kasacyjną, którą postanowieniem z dnia 12 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił. W konsekwencji wyrok w sprawie o sygn. akt II SAB/Gd 84/19 uprawomocnił się z dniem 28 października 2019 r. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 11 lutego 2020 r. zwrócono do organu administracji akta administracyjne wraz z odpisem wyroku z dnia 11 września 2019 r. z zaznaczeniem stwierdzenia jego prawomocności. W skardze na niewykonanie powyższego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania skarżący wskazali, że po uprawomocnieniu się wyroku wzywali organ dwukrotnie pismami z dnia 16 października 2019 r. i z dnia 19 lutego 2020 r. do zapłaty solidarnie na rzecz skarżących kwoty 100 zł zasądzonych na ich rzecz kosztów postępowania, która nie nastąpiła, co potwierdza zasadność skargi. W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że od wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SAB/Gd 84/19 organ wniósł skargę kasacyjną, co wstrzymało wykonanie tego wyroku. Jednak organ po analizie akt, niezależnie od dalszego toku postępowania w związku ze złożoną skargą kasacyjną, postanowił zasądzoną kwotę na rzecz skarżących uiścić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny (do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów - 154 § 6 p.p.s.a). Z powołanego art. 154 § 1 p.p.s.a. wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione, aby sąd uznał skargę wniesioną w trybie art. 154 p.p.s.a. za złożoną skutecznie. Po pierwsze, sprawa musi dotyczyć bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę, wydanym na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Musi zatem zaistnieć sytuacja, w której sąd zobowiązał organ administracji publicznej do podjęcia określonych działań z zakresu administracji publicznej. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W świetle powyższego przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. nie stanowi podstawy do wymierzenia grzywny, gdy organ administracji publicznej nie wykona wyroku w części dotyczącej zwrotu zasądzonych na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Niewykonanie bowiem wyroku sądu polegać może na pozostawaniu w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego, mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie prawem przewidzianej (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2001 r. o sygn. akt II SA 2015/00, LEX nr 57180). Norma wyrażona w art. 154 § 1 p.p.s.a. obejmuje wyłącznie kwestię niewykonania wyroku sądowego w zakresie będącej jego przedmiotem sprawy administracyjnej, nie stanowi natomiast podstawy do wymierzenia grzywny w przypadku, gdy organ administracji publicznej nie wykona wyroku w części dotyczącej zwrotu zasądzonych na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Legalis/el. 2019). W wyroku z dnia 27 maja 2008 r., I OSK 154/08 (LEX nr 505363) Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, do którego w całości przychyla się sąd orzekający w niniejszej sprawie, że niewykonanie wyroku w części dotyczącej kosztów postępowania nie może stanowić bezczynności organu administracji, o której mowa w komentowanym przepisie z uwagi na fakt, iż nie występuje konieczność podjęcia przez tenże organ działań z zakresu administracji publicznej (tj. np. wydania decyzji administracyjnej). Między organem administracji a stroną, na rzecz której orzeczono zwrot kosztów postępowania powstaje cywilnoprawny stosunek zobowiązaniowy, w którym organowi przypada rola dłużnika, zaś stronie skarżącej - wierzyciela. W konsekwencji zawiązania stosunku zobowiązaniowego, w razie niewykonania przez organ administracyjny wyroku sądu w części dotyczącej kosztów postępowania, po uprzednim stwierdzeniu prawomocności wyroku, dochodzenie jego wykonania odbywać się będzie w drodze egzekucji sądowej, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego, nie zaś art. 154 § 1 p.p.s.a. Powyższe rozważania mają przesądzające znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, bowiem skarżący wystąpili do sądu ze skargą na niewykonanie wyroku wydanego w sprawie bezczynności, którym zobowiązano organ właściwy do rozpoznania ich wniosku o ustalenie warunków zabudowy, ale wyłącznie w zakresie zawartego w nim rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, które sąd zasądził od organu na rzecz skarżących. Uwzględniając powyższe, należało stwierdzić, że dochodzenie zasądzonych na rzecz skarżących kosztów jest w trybie wskazanym w skardze niedopuszczalne i z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.