I SA/Wa 1004/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 10 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie placówki bez zezwolenia postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE K. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] wydaną w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie placówki bez zezwolenia. Z uwagi na to, że strona wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, Sąd postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2007 r., przyznał jej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od połowy wpisu od skargi (to jest od kwoty 200 zł), w pozostałym zakresie odmówił przyznania prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, wezwaniem z dnia 11 września 2007 r. Sąd zobowiązał skarżącą do uiszczenia połowy należnego wpisu sądowego to jest kwoty 200 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia złożonej skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwanie to zostało doręczone K. P. w dniu 20 września 2007 r., a zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 27 września 2007 r. W zakreślonym przez sąd terminie należny od skargi wpis sądowy nie został uiszczony. Stosownie do treści art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, a skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis podlegają odrzuceniu przez sąd. Mając na uwadze powyższe, wobec nieuiszczenia przez skarżącą w terminie wpisu sądowego, na podstawie art. 220 §1 i 3 powołanej ustawy, postanowiono jak w sentencji.