I ACa 1709/25

Common courts2026-02-19

Case number

I ACa 1709/25

Judgment date

2026-02-19

Type

SENTENCE

Judges

Grzegorz Krężołek (PRESIDING_JUDGE)

Legal basis

art.69 ust.1 ustawy Prawo bankowe w zw. z art 385 (1) kc i 189 kpc

Judgment text

Sygn. akt I ACa 1709/25 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 19 lutego 2026 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Grzegorz Krężołek Protokolant: Anna Skoczeń po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa K. Z. przeciwko Syndykowi Masy Upadłości (...) S.A. z siedzibą w O. w upadłości o ustalenie na skutek apelacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 17 lutego 2025 r. sygn. akt I C 1056/24 I. oddala apelację ; II. zasądza od strony pozwanej Syndyka masy upadłości (...) S.A. z siedzibą w O. – w upadłości , na rzecz powoda K. Z. kwotę 4050 zł / cztery tysiące pięćdziesiąt złotych / z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia którym je zasądzono do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt : I ACa 1709/25 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 327(1);art. 327(1) § 2)">art. 327 1 § 2 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 §1kpc</a>., pisemne motywy rozstrzygnięcia mają zachowywać zwięzłość. Odwołując się do tej reguły, Sąd Apelacyjny uzasadniając wydany wyrok, przedstawi tylko kluczowe elementy faktyczne oraz dotyczące oceny prawnej , zgłoszonego przez powoda K. Z. jako główne , roszczenia skierowanego przeciwko Syndykowi masy upadłości (...) S.A. z siedzibą w O. – w upadłości o ustalenie nieważności umowy kredytowej , która zawarł z (...) S.A. z siedzibą w W. w dniu 8 listopada 2006r , jako następstwa abuzywności części jej postanowień , poddanego pod osąd Sądów obu instancji, które zdecydowały o jej treści. Uwzględniając w całości , zgłoszone przez powoda roszczenie, w warunkach , gdy strona przeciwna domagała się oddalenia powództwa w całości , wobec braku podstaw do uznania umowy za nieważną jako sprzecznej z przepisami prawa w tym w szczególności z zasadą swobody umów , a także postulując uznanie , iż wierzytelność powoda powinna podlegać zgłoszeniu w ramach postępowania upadłościowego , prowadzonego wobec kredytodawcy; Sąd Okręgowy w Krakowie , wyrokiem z dnia 17 lutego 2025r. : -ustalił, że umowa kredytu hipotecznego nr (...), indeksowanego do CHF zawarta w dniu 8 listopada 2006 r. przez powoda K. Z. z (...) S.A. w W. – (...) Odziałem w J. – jest nieważna [ pkt I] oraz - zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 10 467 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. tytułem zwrotu kosztów procesu [ pkt II sentencji orzeczenia ]. Sąd I instancji ustalił następujące fakty istotne dla rozstrzygnięcia: Powód K. Z. dnia 8 listopada 2006 r. zawarł z (...) S.A. w W. – (...) Oddziałem w J. umowę kredytu hipotecznego nr (...) indeksowanego do waluty franka szwajcarskiego. Zgodnie z umową: <dl> <dt></dt> <dd> bank udzielił kredytobiorcy kredytu w kwocie 159.368,69 zł, indeksowanego kursem CHF na warunkach określonych w umowie. Przy założeniu, że uruchomiono całość kredytu w dacie sporządzenia umowy równowartość kredytu wynosiłaby 67.443,37 CHF, a rzeczywista równowartość zostanie określona po wypłacie kredytu [§ 2 ust. 1 umowy]; </dd> <dt></dt> <dd> kredytobiorca oświadcza, iż jest świadomy ryzyka kursowego związanego ze zmianą kursu waluty indeksacyjnej w stosunku do złotego, w całym okresie kredytowania i akceptuje to ryzyko [§2 ust.2]; </dd> <dt></dt> <dd> spłata następuje w 360 miesięcznych równych ratach kapitałowo-odsetkowych. (…) [§ 2 ust. 3 umowy]; </dd> <dt></dt> <dd> kredyt jest przeznaczony na spłatę kredytu hipotecznego w (...) S.A. z dnia 30 września 2004 r, (132.500,00 zł), na spłatę kredytu w (...) S.A. z dn. 27 kwietnia 2006 r. (23.500 zł), uiszczenie składki z tytułu ubezpieczenia od ryzyka utraty wartości nieruchomości (1.593,69 zł), na pokrycie składek ubezpieczeniowych o których mowa w §17 ust.1, na uiszczenie opłaty od ustanowienia hipoteki zabezpieczającej spłatę kredytu (215,00 zł) [§2 ust.4 umowy]; </dd> <dt></dt> <dd> kredyt określony w §2 ust.1 bank wypłaca bezgotówkowo jednorazowo na rachunki podmiotów wskazanych we wniosku o wypłatę, o ile nie jest to sprzeczne z postanowieniami umowy – w terminach i wysokościach określonych w umowie kredytowej [§4 ust.2 umowy]; </dd> <dt></dt> <dd> w dniu wypłaty kredytu lub każdej transzy kredytu kwota wypłaconych środków będzie przeliczana do CHF wg. kursu kupna walut określanego w Tabeli Kursów– obowiązującego w dniu uruchomienia środków [§4 ust.3 umowy]; </dd> <dt></dt> <dd> wysokość zobowiązania będzie ustalana jako równowartość wymaganej spłaty wyrażonej w CHF– po jej przeliczeniu wg. kursu sprzedaży walut określonego w „Bankowej tabeli kursów walut dla kredytów dewizowych oraz indeksowanych kursem walut obcych” do CHF – obowiązującego w dniu spłaty [§6 ust.3 umowy]; </dd> <dt></dt> <dd> oprocentowanie kredytu jest zmienne i na dzień sporządzenia umowy wynosi 2,96% w skali roku, na które składa się suma obowiązującej stawki DBF i stałej marży banku, która wynosi 1,25% [§8 ust.1 umowy]; </dd> <dt></dt> <dd> zabezpieczeniem spłaty kredytu są hipoteka kaucyjna na rzecz banku w złotych polskich do kwoty stanowiącej 170% kwoty kredytu na nieruchomości – lokalu mieszkalnym nr (...) o pow. 57,40 m.kw. położonej w W. przy ul. (...), cesja na rzecz banku wierzytelności z tytułu umowy ubezpieczenia nieruchomości od ognia, powodzi i innych zdarzeń losowych, weksel in blanco wraz z deklaracją, ubezpieczenie od ryzyka utraty wartości nieruchomości przez okres 5 lat [§13 umowy]. </dd> <dt></dt> <dd> przewalutowanie następuje wg. kursów z zastrzeżeniem ust.5 – kupna dewiz z dnia złożenia wniosku o przewalutowanie na podstawie obowiązującej w banku Tabeli Kursów w przypadku zmiany waluty z polskiej na walutę obcą, - sprzedaż dewiz z dnia złożenia wniosku o przewalutowanie na podstawie obowiązującej w Banku Tabeli Kursów w przypadku zmiany waluty z waluty obcej na złote [§18 ust.3]; </dd> <dt></dt> <dd> prowizja za przewalutowanie przeliczana jest według kursu sprzedaży waluty indeksacyjnej na podstawie obowiązującej w banku Tabeli Kursów z dnia dokonania przewalutowania [§18 ust.8]; </dd> <dt></dt> <dd> w przypadku kredytu indeksowanego do waluty obcej, bank w następnym dniu po upływie terminu wymagalności całego kredytu, dokonuje przewalutowania całego wymagalnego zadłużenia na złotówki , z zastosowaniem aktualnego kursu sprzedaży dewiz, określonego przez bank w Tabeli Kursów. Poczynając od dnia przewalutowania bank pobiera od wymagalnego kapitału karne odsetki w wysokości 2-krotności oprocentowania kredytów udzielanych w złotych (nie indeksowanych do waluty obcej), przy zastosowaniu aktualnego z dnia przewalutowania wskaźnika (...) oraz marży obowiązującej w dniu wypłaty kredytu lub jego pierwszej transzy [§16 ust.4 Regulaminu]; </dd> <dt></dt> <dd> w przypadku kredytu indeksowanego w walucie obcej, kwota raty spłaty obliczona jest wg. kursu sprzedaży dewiz obowiązującym w banku na podstawie obowiązującej w banku Tabeli Kursów z dnia wpływu środków [19 ust.5 regulaminu]; </dd> <dt></dt> <dd> w przypadku kredytu indeksowanego do obcej waluty, prowizja za wcześniejszą spłatę przeliczana jest wg. kursu sprzedaży dewiz na podstawie obowiązującej w banku Tabeli Kursów z dnia wpływu środków [§21 ust.5 regulaminu]; </dd> <dt></dt> <dd> wysokość składki ubezpieczenia w kolejnych latach określa tabela prowizji i opłat. W przypadku gdy składka doliczana jest do kwoty kredytu, bank przelicza składkę na walutę, do której indeksowany jest kredyt wg. sprzedaży właściwej waluty podanego w Tabeli Kursów w dniu uruchomienia kredytu/I transzy kredytu [§25 ust.2 regulaminu] </dd> <dt></dt> <dd> przewalutowanie następuje według kursów z zastrzeżeniem ust.5 – kupna dewiz z dnia złożenia wniosku o przewalutowanie na podstawie obowiązującej w banku Tabeli Kursów w przypadku zmiany waluty ze złotych na walutę obcą; sprzedaż dewiz z dnia złożenia wniosku o przewalutowanie na podstawie obowiązującej w banku tabeli kursów w przypadku zmiany waluty obcej na złote [§30 ust.3 regulaminu]; </dd> <dt></dt> <dd> w przypadku kredytu w walucie obcej prowizja za przewalutowanie przeliczana jest wg. kursu sprzedaży dewiz na podstawie obowiązującej w banku Tabeli Kursów z dnia dokonania przewalutowania [§30 ust.9 Regulaminu] </dd> </dl> Bank wypłacił środki z kredytu jednorazowo w kwocie 159.368,69 zł. W okresie od uruchomienia kredytu do 28 lutego 2024 r. K. Z. spłacił 185.009,89 zł. Powód w dniu 10 listopada 2023 r. złożył kredytodawcy reklamację i wezwał do zwrotu kwoty stanowiącej sumę wszelkich świadczeń spełnionych przez niego do dnia jej zawarcia do ostatniej uiszczonej raty kapitałowo-odsetkowej, w tym w szczególności kwoty kapitału w wysokości 159.369 zł oraz sumy odsetek, kosztów i innych opłat pobranych przez bank w trakcie wykonywania umowy , w terminie 30 dni od otrzymania wezwania. Wraz z reklamacją przesłał oświadczenie z dnia 30 listopada 2023 r. w którym potwierdził , iż znane mu są konsekwencje unieważnienia umowy kredytu. Odpowiadając na reklamację (...) Bank S.A. stwierdził , że zarzuty i żądania powoda nie są usprawiedliwione. Ponadto Sąd ustalił , iż : K. Z. zaciągnął przedmiotowy kredyt na spłatę poprzedniego kredytu złotówkowego zaciągniętego w Banku (...) na zakup nieruchomości lokalowej w W.. Doradca kredytowy przedstawił powodowi ofertę kredytu frankowego jako korzystną dla niego opcję. Z treścią umowy zapoznał się przed jej podpisaniem. W czasie zaciągania kredytu pracował na podstawie umowy o pracę w sklepie jako kierownik zmiany, zarabiał w funtach brytyjskich. Nigdy nie pracował w bankowości, chociaż miał wykształcenie ekonomiczne. Miał świadomość, że kredyt będzie spłacał w złotówkach po kursie obowiązującym w banku. W chwili zawierania umowy, miał poczucie, że rozumie zapisy umowy przedłożonej mu przez druga stronę. Nie wiedział , że treść postanowień umownych można negocjować. Kurs franka szwajcarskiego przestawiono powodowi jako stabilny. Wiedział , iż kurs waluty szwajcarskiej może ulec zmianie, mogąc wpłynąć na wysokość jego zobowiązania zwrotnego. Nie był natomiast świadomy skali tych zmian kursowych w czasie. Ocenę prawną roszczenia powodów, które uznał za uzasadnione w całości , Sąd Okręgowy oparł na stwierdzeniach i wnioskach , które są redakcyjnie w sposób oczywiście i zbędnie rozbudowane ponad rzeczywista potrzebę , w istocie utrudniając ich merytoryczną analizę i zaciemniając istotę zagadnień prawnych relewantnych dla rozstrzygnięcia i podlegających ocenie , przez pryzmat zarzutów apelacyjnych. Zważywszy na wskazaną wyżej konieczność zachowania zwięzłości wypowiedzi motywacyjnej Sądu Odwoławczego , można je podsumować w następujący sposób : a/ pomimo ogłoszenia upadłość (...) S.A. z siedzibą w O. nie było przeszkód do wszczęcia i prowadzenia postępowania sądowego o ustalenie nieważności umowy kredytowej objętej sporem w rozstrzyganej sprawie, b/ potwierdzone wynikami postępowania rozpoznawczego okoliczności faktyczne, stanowią wystarczającą podstawę do ustalenia nieważności umowy kredytu (...) , indeksowanego do franka szwajcarskiego z dnia 8 listopada 2006r r., zawartej pomiędzy powodem K. Z. , a poprzednikiem prawnym upadłego banku – (...) Bank S.A. z siedzibą w W. – (...) Oddziałem w J., przede wszystkim z uwagi na zawarte w tej umowie abuzywne postanowienia określające mechanizm indeksacji, ujęte w §4 ust.3, §6 ust.3 umowy oraz §16 ust.4 , §19 ust.5 stanowiącego jej integralną część Regulaminu . c/ orzecznictwo oraz doktryna potwierdzają dopuszczalność zawierania umów o kredyt indeksowany, jak i denominowany w walucie obcej, już w czasie kiedy powód ja podpisał. Zawieraniu umów o takiej konstrukcji nie sprzeciwia się w szczególności przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353(1))">art. 353 1 k.c.</a>, ani też regulacje wprowadzone tzw. ustawą antyspreadową, a więc ustawą z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 ()">ustawy Prawo bankowe</a> oraz niektórych innych ustaw. Nieważność umowy powód łączył – przede wszystkim – z zawartymi w jej treści niedozwolonymi postanowieniami określającymi mechanizm indeksacji. Postanowienia umowne określające ten mechanizm podlegały w rozstrzyganej sprawie kontroli na gruncie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1))">art. 385 1 k.c.</a>, albowiem K. Z. występował w tym umownym stosunku zobowiązaniowym jako konsument w rozumieniu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 22(1))">art. 22 1 k.c.</a>, d/ odwołując się do treści tego przepisu kodeksowego , Sąd niższej instancji wskazał , iż pozwany Syndyk nie zdołał w postępowaniu sprostać ciężarowi wykazania , że kwestionowane przez kredytobiorcę postanowienia były z nim , w zakresie treści , przed zawarciem umowy, indywidualnie uzgadniane. O tym , że negocjacje tego rodzaju nie miały miejsca przekonuje , zdaniem Sądu I instancji, już sam sposób zawarcia umowy kredytowej, który polegał na wykorzystaniu przygotowanego tylko przez bank wzorca umowy i zawartego w nim oświadczenia kredytobiorcy o świadomości ryzyka kursowego związanego ze zmianą kursu waluty indeksacyjnej w stosunku do złotego. Wykluczało to możliwość rzeczywistego wpływania przez konsumenta na ostateczną treść zawieranej umowy, poza ustaleniem kwoty kredytu, ewentualnie marży banku. Tymczasem wpływ konsumenta na treść umowy musi być realny, a nie polegać jedynie na teoretycznej możliwości zgłoszenia wniosku o zmianę określonego postanowienia umownego. e/ postanowienia składające się łącznie na umowny mechanizm waloryzacji wypełniają także kolejne przesłanki uznania ich za mające niedozwolony charakter, a to ich niezgodność z dobrymi obyczajami oraz takie , które w sposób rażący naruszają usprawiedliwione interesy kredytobiorcy. Odwołując się szeroko do utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa SN oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej [ które Sąd I instancji uczynił przy tym , w całości uzasadnienia ,w nadmiarze, prowadząc do efektu o którym była już wcześniej mowa , wręcz nieczytelności merytorycznej fragmentów wypowiedzi motywacyjnej Sądu – uwaga S.A. ] wskazał , iż przy tak ukształtowanym umownie mechanizmie waloryzacji / /indeksacji / , bank uzyskał prawo do jednostronnego kształtowania świadczeń stron umowy. Tak kwoty postawionej do dyspozycji K. Z. jak i -następnie- wysokości świadczeń kredytobiorcy w postaci wyrażonych w złotych rat. Wynikało to stąd, że bank miał prawo ustalać kurs waluty dowolnie, bez żadnych umownych ograniczeń w postaci konkretnych, obiektywnie weryfikowalnych kryteriów, niezależnych od instytucji kredytowej. Naruszało to zasadę równorzędności stron stosunku zobowiązaniowego w postaci nierównomiernego rozłożenia uprawnień i obowiązków stron tego stosunku na niekorzyść klienta – konsumenta . Nie było także żadnego uzasadnienia dla stosowania różnego kursu waluty: kursu kupna przy wypłacie kredytu i kursu sprzedaży przy jego spłacie. W przypadku kredytu indeksowanego do waluty obcej, nie dochodzi do żadnych realnych transakcji walutowych związanych bezpośrednio z udzieleniem kredytu, a jedynie do określonych działań , czysto matematycznych. Jak argumentował dalej Sąd Okręgowy; dla oceny danego postanowienia – na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1))">art. 385 1 k.c.</a> – nie ma żadnego znaczenia sposób wykonywania umowy przez strony. Nie podlegało zatem ocenie w sprawie to , czy bank korzystał z możliwości, wynikających ze spornych postanowień umownych, a więc czy ustalane przez niego kursy walut w Tabeli Kursów były zawyżone w stosunku do kursów średnich NBP lub kursów ustalanych przez inne banki. Postanowienie jest niedozwolone bowiem już wówczas, gdy stwarza dla przedsiębiorcy samą możliwość działania w sposób rażąco naruszający interesy konsumenta, f/ przyjęty w umowie mechanizm indeksacji, służący określeniu wysokości zobowiązania kredytobiorcy nie odpowiadał wymogom właściwej przejrzystości i jasności postanowienia umownego w tym sensie, że postanowienia umowne na ten mechanizm składające się nie pozwalały przewidzieć powodowi konsekwencji ekonomicznych jego zastosowania. Niczego w zakresie oceny zastosowanej w umowie klauzuli indeksacyjnej nie może zmienić fakt odebrania od kredytobiorcy przez bank oświadczenia o świadomości ryzyka kursowego związanego ze zmianą kursu waluty indeksacyjnej w stosunku do złotego w całym okresie kredytowania oraz akceptacji przez nich tego ryzyka. Wprowadzenie do umowy kredytowej zawieranej na wiele lat , mechanizmu działania ryzyka kursowego wymagało szczególnej staranności ze strony banku w zakresie wyraźnego wskazania zagrożeń wiążących się z oferowanym kredytem, tak aby konsument miał pełne rozeznanie konsekwencji ekonomicznych zawieranej umowy. Bank jako profesjonalista powinien więc, w ramach przedkontraktowego obowiązku informacyjnego, w sposób jednoznaczny i zrozumiały wyjaśnić konsumentowi, który z reguły nie posiada elementarnej znajomości rynku finansowego, że zaciąganie tego rodzaju kredytu jest bardzo ryzykowne, a efektem tego może być obowiązek zwrotu kwoty wielokrotnie wyższej od pożyczonej, pomimo dokonywania regularnych spłat. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by bank wypełnił obowiązek informacyjny we wskazanym zakresie w sposób dający powodowi jako kredytobiorcy pełne rozeznanie co do istoty transakcji, g/ uznanie, że klauzula indeksacyjna określa główne świadczenie umowy kredytowej nie wyłączało kontroli postanowień umownych , które na nią składały się , na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1)">art. 385 1 §1 kc</a> dlatego , iż postanowienia regulujące mechanizm indeksacji ,nie zostały jednoznacznie i jasno sformułowane, skoro na ich podstawie kredytobiorca nie był w stanie oszacować kwoty (kwot), którą ma obowiązek świadczyć w przyszłości. Należy przy tym uwzględniać wszelkie okoliczności i na tej podstawie ocenić, czy konsument był w stanie samodzielnie oszacować wysokość każdej raty, jak i całego kosztu kredytu, h/ konsekwencją stwierdzenia , iż określone postanowienia stanowią niedozwoloną klauzulę umowną jest - działająca ex lege - sankcja bezskuteczności niedozwolonego postanowienia (postanowień) umownego. Eliminacja z umowy kredytowej klauzuli indeksacyjnej obejmuje wszystkie postanowienia umowne regulujące mechanizm indeksacji. Usunięciu z umowy podlega nie tylko postanowienie nakazujące przeliczenie waluty indeksacyjnej według kursu sprzedaży walut określonego w bankowej Tabeli Kursów, ale i postanowienie, które zakłada ustalenie wysokości zobowiązania jako jego równowartości wyrażonej w walucie indeksacyjnej. Wobec tego nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony pozwanej, zgodnie z którym istniała możliwość utrzymania umowy i jej rozliczenia zgodnie z zapisami umowy, i/ wobec abuzywności postanowień umownych określających mechanizm indeksacji należało ocenić, jak w dalszej części zaprezentowanej oceny prawnej podnosił Sąd Okręgowy, czy umowa kredytowa z dnia 8 listopada 2006r r., po wyeliminowaniu z jej treści tychże zapisów jest jeszcze możliwa do utrzymania, zwłaszcza, że powód świadomy konsekwencji powodowanych stwierdzeniem nieważności umowy, wyraził jasne stanowisko, że nie akceptuje abuzywnych postanowień umownych i nie widzi możliwości sanowania ich jako, w stosunku do niego , jako konsumenta , bezskutecznych. Zasadą jest, że abuzywność niektórych postanowień umownych z udziałem konsumentów nie skutkuje nieważnością całej umowy ale tylko jeżeli dalsze obowiązywanie jest możliwe, zgodnie z zasadami prawa wewnętrznego. Odwołując się do wybranych orzeczeń TSUE , służących wykładni art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13 , Sąd I instancji wskazał , iż możliwość wypełnienia powstałych luk w umowie , po wyeliminowaniu postanowień, którymi konsument przestaje być związany jest ograniczona wyłącznie do przypadków wykorzystania w tym celu przepisów prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym albo przepisu, na którego zastosowanie strony umowy wyrażą uświadomioną i wolną zgodę. Usunięcie z umowy kredytowej indeksowanej do CHF, wszystkich postanowień regulujących mechanizm indeksacji nie pozwala na dalsze obowiązywanie umowy. Wyeliminowanie zatem ryzyka kursowego charakterystycznego dla umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, uzasadniającego powiązanie stawki oprocentowania ze stawką LIBOR jest równoznaczne z tak daleko idącym przekształceniem umowy, że należy ją uznać za umowę o odmiennej istocie i charakterze. Tak daleko idące następstwa dodatkowo przemawiają za stwierdzeniem jej nieważności. W konsekwencji, żądanie ustalające sformułowane przez K. Z. należało , zdaniem Sądu I instancji, ocenić jako uzasadnione, tym bardziej, iż wbrew stanowisku pozwanego syndyka ma on interes prawny w rozumieniu tego pojęcia , którym posługuje się <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a> , w takim ustaleniu. Przesłanki takiej oceny zostały przez Sąd I instancji w motywach orzeczenia skrupulatnie przedstawione. Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach procesu była norma <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 §1 i 3 kpc</a> i wynikająca z niej zasada odpowiedzialności za wynik sprawy. Zakresem apelacji od tego wyroku Syndyk masy upadłości (...) S.A. z siedzibą w O. – w upadłości objął całość wyroku Sądu Okręgowego z dnia 17 lutego 2025r , we wniosku środka odwoławczego domagając się w pierwszej kolejności wydania przez Sąd Odwoławczy orzeczenia reformatoryjnego , którym powództwo zostanie oddalone, a powód obciążony na rzecz strony skarżącej kosztami procesu i postępowania apelacyjnego. W ramach wniosku ewentualnego Syndyk zgłosił żądanie uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Zwracając uwagę, iż strona skarżąca nie podniosła w środku odwoławczym żadnych zarzutów dotyczących sposobu przeprowadzenia przez Sąd niższej instancji oceny dowodów oraz ustaleń faktycznych wskazać należy , iż apelacja została oparta na zarzutach : 1/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 kc</a> , jako konsekwencji niezastosowania tej normy dla oceny żądania kredytobiorcy mimo , iż jego roszczenie ustalające ,stanowi przejaw nadużycia prawa podmiotowego , jako konsumenta, 2/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 56)">art. 56 kc</a>, wobec niezastosowania tego przepisu dla uzupełnienia powstałych luk po /niezasadnym , zdaniem strony skarżącej/ potwierdzeniu abuzywności postanowień składających się na klauzule waloryzacyjną , chociaż jest to norma mająca dyspozytywny charakter , 3/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65;art. 65 § 1;art. 65 § 2)">art. 65 §1 i 2 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 56)">art. 56 kc</a>, jako konsekwencji niezastosowania tego przepisu i oparcia oceny treści oświadczeń woli stron zawartych w umowie kredytowej wyłącznie na ich literalnym brzmieniu, bez uwzględnienia okoliczności ,które towarzyszyły ich złożeniu oraz celu umowy i zgodnego zamiaru stron , które umowę, w tym kształcie treściowym , podpisały, 4/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a> , wobec nieprawidłowej wykładni tego przepisu i nietrafnego uznania , iż roszczenie ustalające o treści określonej w żądaniu pozwu może być rozpoznawane w oderwaniu od istoty stosunku obligacyjnego na którym się opiera, 5/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1;art. 385(1) § 3)">art. 385 1 §1i §3 kc</a> , wobec nieuzasadnionego uznania , iż negowane przez kredytobiorcę postanowienia umowy kredytowej i Regulaminu , nie były przedmiotem indywidualnych negocjacji prowadzonych przez strony sporu, 6/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1)">art. 385 1 §1 kc</a> jako konsekwencji nieprawidłowej oceny Sądu I instancji , zgodnie z którą postanowienia zakwestionowane przez K. Z. są niejednoznaczne treściowo i naruszają dobre obyczaje oraz w sposób rażący jego usprawiedliwione interesy, 7/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 2)">art. 385 1 §2 kc</a> , jako następstwa uznania umowy za nieważną w całości mimo , iż na podstawie naruszonego przepisu , którego Sąd I instancji wadliwie nie zastosował , umowa powinna być uznana za nadal / z modyfikacjami / obowiązującą. Syndyk powołał się także na naruszenie, przez ich niezastosowanie , następujących przepisów : a/ art. 240 pkt 2 ustawy Prawo upadłościowe w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1 tego prawa , wobec przyjęcia przez Sąd orzekający , iż roszczenie zgłoszone przez powoda, nie ma charakteru wierzytelności podlegającej zgłoszeniu do masy upadłości, b/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 199;art. 199 § 1;art. 199 § 1 pkt. 2)">art. 199 §1 pkt 2 kpc</a> , jako następstwa nie odrzucenia pozwu w całości mimo , iż nadal jest prowadzone postępowanie upadłościowe wobec (...) S.A. z siedzibą w O. , c/ art. 84 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe , wobec jego niezastosowania i przeprowadzenia oceny negowanych postanowień umownych na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1))">art. 385 1 kc</a>, zamiast w oparciu o wskazany w tym zarzucie przepis. Odpowiadając na apelację były kredytobiorca domagał się jej oddalenia jako pobawionej uzasadnionych podstaw oraz obciążenia strony skarżącej kosztami postępowania apelacyjnego. Rozpoznając apelację , Sąd Apelacyjny rozważył : Środek odwoławczy Syndyka nie jest uzasadniony i podlega oddaleniu. Na wstępie dla porządku należy przypomnieć , że strona apelująca nie podniosła wobec orzeczenia poddanego kontroli instancyjnej żadnych zarzutów dotyczących sposobu, w jaki Sąd niższej instancji dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dowodów oraz ustaleń faktycznych uznanych za relewantne z punktu widzenia oceny roszczenia poddanego pod osąd przez powoda . Syndyk nie domagał się również uzupełnienia postępowania dowodowego przed Sądem II instancji. Zważywszy na to , iż Sąd Odwoławczy jest związany zarzutami natury procesowej, opisane zaniechania strony skarżącej mają m. in. takie następstwo , iż Sąd II instancji obowiązany jest przyjmować , że ocena zgromadzonych przez Sąd Okręgowy w Krakowie dowodów jest poprawna, a wobec także ustalenia faktyczne poczynione przez ten Sąd , w oparciu o wnioski z tej oceny wynikające są, po pierwsze prawidłowe , a po wtóre kompletne dla oceny roszczenia ustalającego sformułowanego przez K. Z.. Dlatego też Sąd Apelacyjny ustalenia te przyjmuje za własne. A w ich świetle nie jest usprawiedliwiony żaden zarzut na których Syndyk oparł środek odwoławczy. Jednoznaczne , a przy tym mogące być uznawane za utrwalone, jest stanowisko Sądu Najwyższego ,wyrażone w uchwale z dnia 19 września 2024r , sygn. III CZP 5/24 oraz w postanowieniu z dnia 23 października 2024r, sygn. I CSK 2741/24 -/ obydwa orzeczenia za zbiorem Lex/ , które jest podzielane także przez Sąd Apelacyjny w składzie rozpoznającym sprawę na jej odwoławczym etapie , wykluczając zasadność tych wszystkich zarzutów strony pozwanej tak natury procesowej jak i materialnej , które , wbrew zapatrywaniu Sądu Okręgowego, opierają się na założeniu , zgodnie z którym sprawa mająca za przedmiot roszczenie ustalające o treści określonej przez K. Z. jest sprawą o wierzytelność , podlegającą zgłoszeniu do masy upadłości banku - kredytodawcy. W konsekwencji mają , dla jej oceny , przysługiwania powodowi sformułowanego przezeń w sprawie roszczenia , zastosowanie przepisy materialne zawarte w ustawie Prawo upadłościowe/ a wobec tego także , Sąd niższej instancji powinien był konsekwentnie zastosować <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 199;art. 199 § 1;art. 199 § 1 pkt. 2)">art. 199 §1 pkt 2 kpc</a> wobec pozwu byłego kredytobiorcy. Nie można podzielić, jako trafnego zarzutu naruszenia przez Sąd Okręgowy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a>. Opiera się on na tezie , iż powód nie ma interesu prawnego w żądanym ustaleniu. Odpierając go , wystarczy wskazać , iż umowa objęta sporem z dnia 6 listopada 2006r. została zawarta na 30 lat. Ewentualne wzajemne rozliczenie finansowe z tytułu dotąd spełnionych na jej podstawie świadczeń , szczególnie w relacji pomiędzy masą upadłości a K. Z. , nawet gdyby założyć , że będzie mogło mieć miejsce , nie usunie stanu niepewności pomiędzy stronami co do dalszego obowiązywania umowy oraz istnienia praw akcesoryjnych powstałych w związku z nią jak chociażby hipoteki , ustanowionej na nieruchomości lokalowej w W. przy ul(...) [ por. §22 umowy ]. Bez uznania umowy za nieważną [ w formie żądania jakie przybrało roszczenie byłego kredytobiorcy ] ze skutkiem ex tunc, Syndyk mógłby potencjalnie skorzystać z ustanowionych[ obecnie na rzecz masy upadłości ] tych zabezpieczeń spłaty zobowiązania kredytowego. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że / w tym przypadku powód / zachowuje interes prawny do wytoczenia powództwa o ustalenia nieważności umowy , mimo przysługującego powództwa o świadczenie lub mimo wytoczenia przeciwko niemu takiego powództwa przez stronę przeciwną, na podstawie spornego stosunku prawnego, jeżeli z tego stosunku wynikają jeszcze inne lub dalej idące skutki, których dochodzenie w drodze takiego powództwa nie jest możliwe lub nie jest jeszcze aktualne. W takim wypadku tylko powództwo o ustalenie nieważności umowy może definitywnie rozstrzygnąć niepewną sytuację prawną/ powoda / i zapobiec, także na przyszłość, możliwym sporom, a tym samym w pełny sposób zaspokoić / jego / interes prawny. / por bliżej wskazane jedynie przykładowo orzeczenia SN z dnia 30.10.1990 r. I CR 649/90, z 27.01.2004 r. II CK 387/02, z 2.07.2015 r. V CSK 640/14- wszystkie powołane za zbiorem Legalis/. Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 kc</a> , jako następstwa braku oceny roszczenia K. Z. przez pryzmat tej normy, mającego być , zdaniem skarżącego, przejawem nadużycia przez niego służących mu praw podmiotowych, jako konsumentowi. Powód dowiódł w postępowaniu swojego konsumenckiego statusu , w czasie kiedy nawiązywał , stanowiący przedmiot rozstrzyganego sporu , stosunek kredytowy z (...) S.A. To, że skorzystał z wynikającego z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a> roszczenia aby ostatecznie wyjaśnić swoją sytuacje prawną z syndykiem następcy prawnego kredytodawcy , ukształtowaną faktem zawarcia umowy z dnia 8 listopada 2006r i jej postanowieniami , które oceniał jako niedozwolone , w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1))">art. 385 1 kc</a> , nie może być traktowane jako nadużycie prawa podmiotowego uzasadniające sięgnięcie, dla oceny tego roszczenia , do wyjątkowej w zakresie zastosowania , normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 kc</a>, tym bardziej po to aby usprawiedliwić odmowę udzielenia K. Z. ochrony konsumenckiej. Nieuzasadnione są również pozostałe zarzuty materialne. Nie ma racji strona pozwana , formułując zarzuty naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1;art. 385(1) § 2;art. 385(1) § 3)">art. 385 1§1 i 2oraz §3 kc</a> w powiązaniu ze wskazanymi przez Syndyka przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksu cywilnego</a> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65;art. 65 § 1;art. 65 § 2)">art. 65 §1 i 2 kc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 56)">art. 56 kc</a> Trzeba przy tym zauważyć , iż w rozbudowanej redakcyjnie apelacji , normy te , traktowane jako naruszone , występują w różnych konfiguracjach , a motywacja samych zarzutów niejednokrotnie pokrywa się argumentacyjnie, a nawet powtarza. Także z tych powodów oraz wobec konieczności zachowania zwięzłości motywów wyroku , zostaną one omówione w sposób zbiorczy, skoro za ich pośrednictwem Syndyk kwestionuje w istocie trzy elementy oceny prawnej Sądu I instancji. To , że postanowienia umowy z 8 listopada 2006r. i Regulaminu , podważane przez powoda , w ogóle mogą podlegać ocenie Sądu z punktu widzenia abuzywności, skoro nie przynależą do elementów kształtujących główne świadczenia stron , to , że mają charakter niedozwolony , w warunkach wypełnienia przez (...) S.A. obowiązków informacyjnych wobec kredytobiorców, w odniesieniu w szczególności do mechanizmu waloryzacji / zastosowania klauzul przeliczeniowych / i konsekwencji jego zastosowania dla wysokości obciążających powoda zobowiązań oraz ryzyka walutowego. Trzecim elementem składającym się na tę apelacyjną krytykę są konsekwencje, które Sąd wyciągnął z potwierdzenia abuzywności części postanowień umowy z 8 listopada 2006 r. i Regulaminu , ustalając jej nieważność w całości, a wobec tego uwzględniając roszczenie ustalające w kształcie jaki nadało mu żądanie K. Z.. Sąd I instancji nie popełnił zarzucanych mu błędów zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1;art. 385(1) § 2;art. 385(1) § 3)">art. 385 1 §1, 2 i 3 kc</a>, w powiązaniu z innymi normami powołanymi przez stronę skarżącą , trafnie przyjmując abuzywność postanowień umowy wskazanych przez powoda ,określających sposób waloryzacji /przewalutowania pieniądza szwajcarskiego na polski i odwrotnie, według Tabeli Kursów obowiązujących najpierw w (...) S.A. , a później w (...) S.A. To ten właśnie mechanizm , na kształt i zastosowanie którego K. Z. , jako klient banku - konsument - nie miał żadnego wpływu , ten bowiem był wprowadzony jednostronnie przez kredytodawcę , na podstawie wzorca umownego , ostatecznie decydował o tym ile pieniędzy zostało ówcześnie kredytobiorcy udostępnione przez przedsiębiorcę oraz w jaki sposób poszczególne raty kapitałowo – kredytowe wpływały na rzeczywiste zmniejszenie jego zobowiązania kredytowego. Taki ich charakter prowadził do nieważności umowy jako całości albowiem nie mogła nadal funkcjonować, w warunkach uznania tych klauzul za nie wiążące powoda , tym bardziej , że stał na jednoznacznym stanowisku zgodnie z którym , w warunkach potwierdzenia niedozwolonego charakteru tych postanowień , nie jest zainteresowany w następczym doprowadzeniu do sytuacji , że czynność prawna z dnia 8 listopada 2006r. nadal będzie obowiązywać w jego relacjach [ z syndykiem ]. Dodać jeszcze należy , iż jak wynika z ustaleń poczynionych w postępowaniu, żadne postanowienie umowne spośród tych , które składały się na mechanizm służący opisanym wyżej przeliczeniom , nie zostało z kredytobiorcą indywidualnie uzgodnione. W szczególności syndyk nie dowiódł- mimo , że to na nim spoczywał obowiązek w tym zakresie- faktów pozwalających na wniosek przeciwny. Powód dokonał jedynie wyboru gotowego produktu przygotowanego przez przedsiębiorcę, mając wpływ tylko na sumę kapitału i oznaczenie czasokresu kredytowania. Dodać jeszcze , w tym kontekście należy , iż dla zrealizowania przesłanki rzeczywistego wpływu konsumenta na treść postanowień umownych, nie wystarczy wykazanie, że dowiedział się o treści postanowień których niedozwolony charakter podnosi, w odpowiednim czasie, a strony prowadziły w tym przedmiocie negocjacje. Konieczne jest udowodnienie przez silniejszą stronę kontraktu / w rozpoznawanej sprawie przez pozwanego Syndyka / , szczególnie jeżeli - jak w rozstrzyganej sprawie - umową objęta sporem był wzorzec stosowany przez bank , wspólnego ustalenia ostatecznej ich treści , w wyniku rzetelnych negocjacji, w ramach których konsument miał realny wpływ na treść określonego postanowienia umownego, chyba że zostało ono sformułowane przez niego i włączone do umowy na jego żądanie. / por. w tej materii także judykat Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2019r , sygn.IV CSK 443/18 , powołany za zbiorem Legalis /. Takich indywidualnych uzgodnień przed podpisaniem umowy z powodem nie było, w tym w szczególności w odniesieniu do postanowień określających sposób, w jaki kwota kredytu i sumy rat kapitałowo odsetkowych , będą przeliczane z waluty szwajcarskiej na polską i odwrotnie. W ocenie Sądu II instancji , kwestionowane przez byłego kredytobiorcę postanowienia umowne dotyczyły świadczeń głównych stron. Po wahaniach w orzecznictwie sądowym ostatecznie zostało przyjęte zapatrywanie o takim charakterze mechanizmu przeliczeniowego, w kredytach denominowanych i indeksowanych do waluty obcej [ waloryzowanych walutą obcą ]. / por. powołane jedynie przykładowo wyroki Sądu Najwyższego: z 4 kwietnia 2019 r., sygn. III CSK 159/17, z 9 maja 2019 r., sygn. I CSK 242/18 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. V CSK 382/18., wskazane za zbiorem Legalis /. Obowiązek zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu w oznaczonych terminach spłaty , stanowi główne świadczenie kredytobiorcy. Natomiast klauzula według której dochodzi do przeliczenia dokonywanych przez niego wpłat rat na walutę obcą [ w tym przypadku na franka szwajcarskiego ] , wpływa na wysokość tego świadczenia. To z zastosowania tego mechanizmu wynika to , w jakiej wysokości świadczenie główne ma być spełnione oraz jakie jest saldo zobowiązania kredytobiorcy, co tym bardziej upewnia poprawność takiej jej kwalifikacji. Wobec powyższego poddanie tych postanowień umownych, w odniesieniu do kredytu zaciągniętego przez K. Z. w (...) Bank SA , kontroli pod kątem ich ewentualnej abuzywności było możliwe pod warunkiem, że nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny , a zatem jeżeli nie zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem, nie spełniając tym samym wymogu przejrzystości materialnej wynikającej z art. 4 ust. 2 oraz art. 5 Dyrektywy nr 93/13/EWG. Jak wyjaśnił TSUE w wyroku z dnia 20 września 2017 r. w sprawie o sygnaturze C - 186/16, wymóg wyrażenia warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem oznacza, że warunek ten musi zostać zrozumiany przez konsumenta zarówno w aspekcie formalnym i gramatycznym, jak i w odniesieniu do jego konkretnego zakresu, tak aby właściwie poinformowany , a przy tym jako osoba dostatecznie uważna i rozsądna , mógł nie tylko dowiedzieć się o możliwości wzrostu lub spadku wartości waluty obcej w czasie ale również miał realną możliwość oszacowania konsekwencji ekonomicznych takiego potencjalnego następstwa dla swoich zobowiązań finansowych. Zdaniem Sądu II instancji, ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu nie dają dostatecznych podstaw do uzasadnionego przyjęcia, iż w momencie zawierania spornej umowy , powód miał możliwość uzyskania pełnego rozeznania co do wysokości świadczenia, które będzie miał obowiązek spełnić oraz , i w szczególności , co do ryzyka zmiany kursu waluty w przyszłości i wpływu tej zmiany na rzeczywiste saldo jego zobowiązań , przekładające się wprost na jego sytuację ekonomiczną , w dającym się przewidzieć realnie okresie , zważywszy , iż mieli związać się z bankiem węzłem obligacyjnym na trzydzieści lat. W szczególności brak było , w dniu zawierania umowy , możliwości ustalenia wysokości zobowiązań ratalnych K. Z. wobec banku , / rat kapitałowo - odsetkowych / albowiem wysokość ta zależna była od danych zamieszczonych w nieokreślonej w umowie Tabeli Kursów, stosowanej przez kredytodawcę. Przy tym sposób zamieszczania w niej tych danych także był pozostawiony wyłącznej jego decyzji. Klient – konsument - nie miał możliwości ich sprawdzenia ani, tym bardziej, jakiegokolwiek wpływu na ich rzeczywistą wysokość. Tym samym warunek jednoznaczności klauzuli waloryzacyjnej /przeliczeniowej i kursowej/ , nie został w umowie stron spełniony. / por. w tej materii także stanowisko SN zawarte w judykacie z 19 kwietnia 2021r., sygn. III CSK 159/17- powołanym za zbiorem Lex /. Okoliczności ustalone w sprawie nie pozwalają na potwierdzenie , iż powód został , przed podpisaniem umowy, w sposób jasny , możliwie pełny i zrozumiały dla niego , poinformowany o ryzyku walutowym, związanym z możliwością niekorzystnych zmian kursu franka szwajcarskiego w czasie. Przy tym nie można uznać, że obowiązek ten został spełniony przez bank, który poprzestał / zapewniając o stabilności kursu waluty szwajcarskiej i co najwyżej , niewielkich zmianach kursu franka na przestrzeni czasu / , na ogólnym pouczeniu o możliwości wzrostu kursu podczas trwania stosunku kredytowego i wynikającym stąd jego wpływie na wzrost zakresu obowiązku finansowego po stronie kredytobiorcy. Dodać do tego należy , iż dla potwierdzenia wypełnienia przez bank obowiązków informacyjnych dotyczących ryzyka kursowego, nie jest wystarczające odebranie od konsumenta- jak to się stało w odniesieniu do powoda - standardowego oświadczenia, że o takim ryzyku został poinformowany. / por. w tej materii także wyrok SN z 27 listopada 2019r., sygn. II CSK 483/18 powołany za zbiorem Lex /. Zgodnie z aktualnie obowiązującą w judykaturze wykładnią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1)">art. 385 1 §1 k.c.</a> , nie budzi wątpliwości, iż postanowienia umowy, które określają zasady przeliczenia kwoty udzielonego kredytu na złotówki przy wypłacie kredytu, a także spłacanych rat na walutę obcą, pozwalające bankowi swobodnie kształtować kurs tej waluty , mają charakter niedozwolonych postanowień umownych. / por. wskazane tylko ilustracyjnie, orzeczenia SN z 27 lutego 2019 r. sygn. II CSK 19/18 i z 29 października 2019 r. sygn. V CSK 382/18 , powołane za zbiorem Legalis / Klauzule takie mają charakter abuzywny, gdyż kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jego interesy. Przy czym sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie tych interesów polega , w tym wypadku, na uzależnieniu wysokości świadczenia banku i konsumenta od swobodnej decyzji silniejszej strony stosunku zobowiązaniowego / przedsiębiorcy/. / por. tylko ilustracyjnie wyroki SN z 13 grudnia 2018 r., sygn. V CSK 559/17 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt V CSK 382/18 powołany za zbiorem Legalis /. W ocenie Sądu Apelacyjnego postanowienia łączącej strony umowy z 8 listopada 2006r., w zakresie ryzyka walutowego oraz określające wskazany wyżej sposób dokonywania przeliczeń walut polskiej i szwajcarskiej , w odwołaniu się do danych kursowych kształtowanych jednostronnie przez bank, przybierających postać przygotowanych przezeń i obowiązujących w banku Tabel Kursów, uznać należy, za niedozwolone. Nie ma znaczenia dla tej oceny to, w jaki sposób umowa w rzeczywistości była wykonywana i jak , po jej zawarciu , zmieniała się ich treść. / por. także uchwalę[ 7] Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. III CZP 29/17 powołaną za zbiorem Lex. Przechodząc do oceny skutków niedozwolonego charakteru tych postanowień , wskazać na wstępie należy , iż zgodnie z treścią uchwały SN z dnia 7 maja 2021 sygn. III CZP 6/21 , powołanej za zbiorem Lex /, której stanowisko Sąd II instancji, w składzie rozpoznającym sprawę podziela, niedozwolone postanowienie umowne jest od początku, z mocy samego prawa, dotknięte bezskutecznością na korzyść konsumenta, który ewentualnie może udzielić następczo świadomej i wolnej zgody na to postanowienie i w ten sposób przywrócić mu skuteczność , z mocą wsteczną. W rozpoznawanej sprawie , o czym była już uprzednio mowa , stanowisko K. Z. było jednoznaczne co do tego, iż nie jest zainteresowany , w warunkach abuzywności części postanowień, w utrzymaniu w dalszym ciągu umowy jako obowiązującej. Eliminacja tych postanowień jako niewiążących kredytobiorcy - konsumenta, powoduje brak możliwości określenia mechanizmu oznaczenia wysokości świadczenia, które ma otrzymać od drugiej strony- skoro jak w rozstrzyganej sprawie – uzyskał od banku złotówki , po ich przeliczeniu według kursu / ceny / kupna waluty szwajcarskiej oraz był zobowiązany spełniać na rzecz banku , w ramach umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, w odwołaniu się do kursu jej sprzedaży przez/ówcześnie/ bank, wedle którego , przeliczana miała być wpłata złotówkowa, mająca prowadzić do ograniczenia długu umownego powoda. Zgodnie ze stanowiskiem TSUE, wyrażonym w motywach wyroku z dnia 3 października 2019r sygn. C – 260/18 , postanowienie art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13 , należy wykładać w ten sposób [a jest to wykładania, którą Sądy krajowe muszą brać pod uwagę przy rozstrzyganiu indywidualnych spraw, są bowiem nią bezwzględnie związane] , iż stoi ono na przeszkodzie wypełnianiu luk w umowach spowodowanych eliminacją klauzul uznawanych za niedozwolone , wyłącznie na podstawie przepisów krajowych o charakterze ogólnym, nie będących przepisami dyspozytywnymi lub takimi , które będą mieć zastosowanie dlatego , że strony umowy wyrażą na to wolną i uświadomioną zgodę. Takiej regulacji ,[ jak dotąd] w polskim porządku prawnym brak. Nie można też w sposób usprawiedliwiony przyjmować , że wolą stron w listopadzie 2006r. było zawarcie umowy kredytu waloryzowanego walutą obcą , bez mechanizmu waloryzacji wzajemnych świadczeń , na podstawie kursów waluty polskiej i szwajcarskiej, przy równoczesnym pozostawieniu wskaźnika referencyjnego LIBOR, stosowanego tylko w kredytach walutowych oraz wypadku kredytu waloryzowanego do takiego zagranicznego pieniądza. Analiza treści pozostałych postanowień umownych w tym w szczególności tych , które określały sposób wypłaty kwoty kredytu i warunki jej spłaty, takiemu zamiarowi w sposób nie budzący wątpliwości zaprzecza , by przypomnieć tylko sposób określenia wysokości należności odsetkowej i sposobu jej wyrażenia. Skoro tak , to uzasadnionym jest wniosek zgodnie z którym tego rodzaju zabiegi , jakie postuluje Syndyk , motywując omawiane zarzuty materialne, zmierzające do uznania , iż umowa kredytowa powinna zostać uznana za ważną są - / szczególnie przy stanowczym, zrelacjonowanym wyżej , stanowisku K. Z. , iż nie jest zainteresowany przywróceniem, z mocą wsteczną, dalszego obowiązywania pomiędzy stronami stosunku umownego / - niedopuszczalne - skoro prowadziłoby to , do tak znacznego przekształcenia umowy, iż wywołałoby skutek nie dający się pogodzić z charakterem stosunku prawnego nawiązanego przez strony. Trzeba także podkreślić , iż eliminacja postanowień niedozwolonych, o ile nie miałaby prowadzić do nieważności umowy kredytowej jako całości, musi zapewniać to , że prawa i obowiązki stron są nadal ściśle oznaczone i w tym zakresie nie zachodzi skutek deformacji regulacji umownej, [także z punktu widzenia celu, jaki strony chciały osiągnąć, wyrażając wzajemny konsens poprzez zawarcie umowy kredytowej określonego rodzaju, na oznaczonych naówczas warunkach]. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju deformacja , przy aprobacie dla argumentacji apelacyjnej Syndyka , zwłaszcza zaważywszy na charakterystyczne elementy kredytu waloryzowanego walutą obcą , miałaby, przy jej potencjalnym utrzymaniu , miejsce. Dlatego w uznaniu , iż żaden z zarzutów na których została oparta apelacja strony pozwanej nie jest usprawiedliwiony , Sąd II instancji oddalił ją jako bezzasadną , na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1;art. 385(1) § 2)">art. 385 1 §1 i 2 kc</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a>/ pkt I sentencji uzasadnianego orzeczenia. / Rozstrzygając o kosztach postępowania apelacyjnego , Sąd II instancji zastosował <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 §1 i 3 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 §1 kpc</a> , sięgając dla wzajemnego rozliczenia stron z tego tytułu, po zasadę odpowiedzialności za wynik sprawy. Kwota należna powodowi z tego tytułu- 4050 zł. - , odpowiada wynagrodzeniu zastępującego K. Z. na etapie odwoławczym pełnomocnika - adwokata - ustalonego - jako pochodna wskazanej w apelacji wartości przedmiotu zaskarżenia [ 159 369 zł ] - na podstawie §2 pkt 6 w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 [ jedn. tekst DzU z 2015 poz. 1800.]. Należność kosztowa została przyznana , wraz z odsetkami o których , po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1(1))">art. 98 §1 1 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 §1 kpc</a> , Sąd Odwoławczy był zobowiązany orzec z urzędu. /pkt II sentencji wyroku/ </div>