II GSK 167/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki B od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 291/17 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zakazu reklamy apteki oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z 21 września 2017 r. (sygn. akt VI SA/Wa 291/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę Spółki A (dalej zwanej "Skarżącą") na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej zwanego "GIF") z [...] listopada 2016 r. (nr [...]) w przedmiocie zakazu reklamy apteki. WSA orzekał w następującym stanie sprawy. W dniach [...] września 2015 r. w prowadzonej przez Skarżącą aptece ogólnodostępnej o nazwie "Apteka [...]" przy ul. [...] w Wodzisławiu Śląskim przeprowadzono z upoważnienia WIF kontrolę planową. W protokole z kontroli stwierdzono, że w izbie ekspedycyjnej na podłodze oraz przy okienkach służących do obsługi klientów umieszczono widoczne z zewnątrz apteki informacje o treści "Zwrócimy podwójną różnicę ceny. Jeśli w ciągu 15 dni od daty zakupu znajdziesz w innej aptece taki sam tańszy produkt. GWARANCJA NAJNIŻSZEJ CENY!". W trakcie kontroli kierownik apteki przyznał, że apteka stosuje się do wskazanej informacji i zwraca klientom podwójną różnicę w cenie produktu. Decyzją z [...] kwietnia 2016 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny (dalej zwany "WIF"), działając na podstawie m.in. art. 94a ust. 1 i art. 129b ustawy z 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.; dalej zwanej "Pf"): 1) stwierdził, że Skarżąca naruszyła zakaz reklamy apteki wynikający z art. 94a ust. 1 Pf przez umieszczenie w izbie ekspedycyjnej na podłodze oraz w miejscach obsługiwania pacjentów widocznych z zewnątrz apteki wskazanej wyżej informacji, 2) nakazał Skarżącej zaprzestanie prowadzenia reklamy apteki, 3) nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 5000 zł. Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji WIF. Decyzją z [...] listopada 2016 r. GIF utrzymał w mocy decyzję WIF. Uznał w szczególności, że o reklamowym charakterze działań podejmowanych przez Skarżącą decydują jej faktyczne intencje - przedsiębiorca, który podejmuje decyzję o zwracaniu podwójnej różnicy w cenie produktu, który klient nabędzie w innej aptece w niższej cenie, zmierza w istocie do zareklamowania swojej działalności oraz wyróżnienia własnej oferty na tle konkurencji. Skarżąca złożyła do WSA skargę na decyzję GIF. Zarzuciła w szczególności dokonanie błędnej wykładni, a w rezultacie również niewłaściwego zastosowania art. 94a Pf przez przyjęcie, że umieszczenie w izbie ekspedycyjnej na podłodze oraz w miejscach obsługiwania pacjentów informacji o treści "Zwrócimy podwójną różnicę ceny. Jeśli w ciągu 15 dni od daty zakupu znajdziesz w innej aptece taki sam tańszy produkt. GWARANCJA NAJNIŻSZEJ CENY!" stanowi przejaw zakazanej reklamy apteki, podczas gdy organ powinien przyjąć, że wskazana informacja stanowi przekaz o charakterze wyłącznie informacyjnym. W czasie trwania postępowania przed WSA, doszło do przekształcenia Skarżącej w Spółkę B w trybie właściwych przepisów ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1526). WSA oddalił skargę. WSA nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniach organów administracji orzekających w sprawie – zarówno co do ustalenia stanu faktycznego, jak i zastosowania do jego oceny przepisów prawa. Zdaniem WSA, organy wyjaśniły motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. WSA wskazał, że art. 94a ust. 1 i 2 Pf zabrania reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, z tym że nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. WSA zauważył, że ustawodawca nie określił definicji reklamy, jednak posiłkując się definicjami reklamy zawartymi w publikacjach słownikowych można przyjąć, że za reklamę uważa się każde działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z konkretnych usług. Zdaniem WSA, reklamą apteki jest zatem każde działanie skierowane do publicznej wiadomości, zmierzające do zwiększenia sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych w niej oferowanych. W ocenie WSA, GIF prawidłowo uznał, że umieszczenie w izbie ekspedycyjnej oraz w miejscach obsługiwania pacjentów informacji o treści "Zwrócimy podwójną różnicę ceny. Jeśli w ciągu 15 dni od daty zakupu znajdziesz w innej aptece taki sam tańszy produkt. GWARANCJA NAJNIŻSZEJ CENY!" (przy czym wyrazy "GWARANCJA NAJNIŻSZEJ CENY" są napisane czcionką pogrubioną i większą niż pozostały tekst) odpowiadało reklamie w rozumieniu art. 94 ust. 1 Pf, skoro nie informowało o lokalizacji i godzinach pracy apteki i jednocześnie zachęcało do skorzystania z usług tej konkretnej apteki. WSA dodał, że umieszczenie przez Skarżącą plakatów o wspomnianej treści stanowi formę popularyzowania danej apteki, bowiem Skarżąca informuje w ten sposób klientów apteki, że w tej konkretnej aptece będzie można – po spełnieniu określonych warunków – otrzymać zwrot dwukrotności różnicy pomiędzy ceną zapłaconą na rzecz Skarżącej, a niższą ceną zapłaconą innemu podmiotowi. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a następnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego (ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA), a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, polegające na: 1) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa przez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji, w której decyzja GIF została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 oraz art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej zwanej "kpa"); uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanych wyżej błędów w decyzji GIF skutkowałoby uwzględnieniem skargi; 2) niezastosowaniu art. 151 ppsa przez niezasadne oddalenie skargi, w sytuacji, w której decyzja GIF została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 oraz art. 7 i art. 77 § 1 kpa; uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanych wyżej błędów w decyzji GIF skutkowałoby uwzględnieniem skargi; 2. niezależnie od podniesionych wyżej zarzutów proceduralnych, zarzuciła także naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa w zw. z art. 94a ust. 1 zd. 1 Pf przez niewłaściwe zastosowanie art. 94a ust. 1 zd. 1 Pf, polegające na uznaniu, że działania Skarżącej, będące przedmiotem postępowania, stanowiły zabronioną reklamę apteki; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa w zw. z art. 129b Pf przez niewłaściwe (nieuzasadnione) zastosowanie art. 129b Pf, prowadzące do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 5000 zł, podczas gdy Skarżąca nie prowadziła reklamy apteki. W uzasadnieniu Skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sprawie skargę kasacyjną wniesiono przeciwko wyrokowi WSA, którym oddalono skargę Skarżącej na decyzję w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, WSA: 1) dokonał błędnej wykładni art. 94a ust. 1 Pf, odwołując się do poglądów prezentowanych na tle poprzedniego brzmienia tego przepisu oraz przyjmując nieprawidłowe rozumienie pojęcia "reklama" użytego w tym przepisie, 2) zaakceptował naruszenie przez organy art. 7 i art. 77 kpa polegające na nieustaleniu w sposób wyczerpujący, czy informacje o treści "Zwrócimy podwójną różnicę ceny. Jeśli w ciągu 15 dni od daty zakupu znajdziesz w innej aptece taki sam tańszy produkt. GWARANCJA NAJNIŻSZEJ CENY!", umieszczone w prowadzonej przez Skarżącą aptece (i widoczne z zewnątrz apteki), mogą mieć realny wpływ na zainteresowanie klientów określoną apteką, 3) wadliwie uznał, że organy zgodnie z prawem dokonały subsumpcji stanu faktycznego pod hipotezę normy z art. 94a ust. 1 Pf, 4) błędnie ocenił, że organy zgodnie z prawem nałożyły na Skarżącą karę pieniężną określoną w art. 129b Pf, 5) nie stwierdził naruszenia przez organy art. 105 § 1 kpa w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne polegało umorzeniu. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W świetle postawionych zarzutów kluczową kwestię stanowi wykładnia art. 94a ust. 1 Pf, ponieważ determinuje ona zakres ustaleń faktycznych, jakie należy poczynić, aby możliwe było stwierdzenie, że doszło do zakazu reklamy apteki. Przepis ten stanowi: "Zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego." Autor skargi kasacyjnej podniósł, że WSA przyjął zbyt szeroką wykładnię zwrotu "reklama apteki" użytego w tym przepisie, podczas gdy należało zastosować reguły wykładni systemowej wewnętrznej i przy wykładaniu czym jest "reklama", sięgnąć do art. 52 ust. 1 Pf, który to przepis zawiera definicję reklamy produktu leczniczego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Skarżącej nie podważa skutecznie wykładni art. 94a ust. 1 Pf zaprezentowanej w zaskarżonym wyroku. WSA prawidłowo stwierdził, że w ustawie Prawo farmaceutyczne nie określono definicji reklamy apteki, jednak można przyjąć - posiłkując się słownikowymi definicjami reklamy – że reklamą apteki jest każde działanie skierowane do publicznej wiadomości, zmierzające do zwiększenia sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych w niej oferowanych. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, takie samo rozumienie reklamy apteki należałoby przyjąć przy uwzględnieniu – per analogiam – dyrektyw interpretacyjnych odnośnie do pojęcia "reklama" wynikających z definicji reklamy produktu leczniczego zamieszczonej w art. 52 ust. 1 Pf (przepis ten stanowi: "Reklamą produktu leczniczego jest działalność polegająca na informowaniu lub zachęcaniu do stosowania produktu leczniczego, mająca na celu zwiększenie: liczby przepisywanych recept, dostarczania, sprzedaży lub konsumpcji produktów leczniczych"). Odwołując się do art. 52 ust. 1 Pf uznać należy, że reklamą jest działalność sprzedawcy polegająca na informowaniu lub zachęcaniu do określonego zachowania się nabywcy, mająca na celu zwiększenie jego obrotów, a w przypadku reklamy apteki lub jej działalności, będzie to zachęcanie do korzystania z jej usług, natomiast zwiększeniem obrotów sprzedającego, w przypadku reklamy apteki lub jej działalności, będzie zwiększenie liczby przeprowadzanych przez nią transakcji lub ich wartości. Tak więc, w przypadku reklamy apteki lub jej działalności, chodzi o zwiększanie przychodu względem przychodu prognozowanego, jaki byłby osiągnięty, gdyby nie podjęto działań reklamowych (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 11 października 2016 r., II GSK 1996/15; 12 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 3613/17). Zatem nawet uwzględnienie przy wykładni pojęcia reklamy apteki z art. 94a ust. 1 Pf dyrektyw wynikających z art. 52 ust. 1 Pf prowadzi do wniosków takich, jakie prawidłowo przyjął WSA i organy administracji orzekające w tej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonanej przez WSA wykładni art. 94a ust. 1 Pf nie podważa również argumentacja Skarżącej zawarta na s. 8 skargi kasacyjnej, wskazująca na oparcie się przez WSA na orzecznictwie ukształtowanym na tle brzmienia art. 94a ust. 1 Pf sprzed nowelizacji tego przepisu, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Jak trafnie zauważył WSA, już na tle wcześniejszego, mniej restryktywnego, unormowania art. 94a ust. 1 Pf ("Zabroniona jest reklama działalności aptek lub punktów aptecznych skierowana do publicznej wiadomości, która w sposób bezpośredni odnosi się do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach") w orzecznictwie wyrażano stanowisko, że reklamą jest działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług w danej aptece. Naczelny Sąd Administracyjny podziela również ocenę WSA, że poglądy orzecznictwa odnośnie do rozumienia pojęcia reklamy apteki wyrażone na tle wcześniejszego, mniej restryktywnego brzmienia art. 94a Pf pozostają tym bardziej aktualne na gruncie znowelizowanego brzmienia art. 94a Pf, którym wprowadzono całkowity zakaz reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, za jednym wyjątkiem, że nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. W świetle prawidłowej wykładni art. 94a ust. 1 Pf, stwierdzenie, że w konkretnym przypadku miała miejsce zakazana reklama apteki, wymagało ustalenia, że zostały podjęte działania mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług w danej aptece. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadne są zarzuty Skarżącej wskazujące na niedostrzeżenie przez WSA naruszenia przez organy administracji art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Z przepisów tych wynika, że: 1) w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz 2) organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z wydanych w tej sprawie decyzji oraz zawartości akt administracyjnych wynika, że organy podjęły w tej sprawie wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w tym w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Organy przeprowadziły postępowanie dowodowe istotne z punktu widzenia podstawy wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie. Zgromadzone dowody zmierzały do ustalenia, czy działania Skarżącej zachęcały potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług w "Aptece [...]" przy ul. [...] w Wodzisławiu Śląskim. W skardze kasacyjnej Skarżąca nie wskazała, że organy powinny były przeprowadzić inne jeszcze dowody, które byłyby istotne z punktu widzenia art. 94a ust. 1 Pf. Autor skargi kasacyjnej zakwestionował natomiast w istocie ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, starając się wykazać, że działanie Skarżącej nie stanowiło reklamy apteki. Stwierdził w tym zakresie, że nie ma podstaw do twierdzenia, że napis "Zwrócimy podwójną różnicę ceny. Jeśli w ciągu 15 dni od daty zakupu znajdziesz w innej aptece taki sam tańszy produkt. GWARANCJA NAJNIŻSZEJ CENY!" miał zachęcić do zakupów w określonej aptece, ponieważ trafiał on do tych klientów, którzy już znajdowali się wewnątrz apteki, a co więcej, skutki wskazanej polityki cenowej apteki odnosiły się jedynie do osób, które dokonały zakupów w innej aptece. Zauważyć jednak należy, że oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona organ administracji dokonuje na podstawie art. 80 kpa, zaś przepis ten nie został wskazany jako naruszony w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany (jak to zostało wskazane na wstępie rozważań) granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi przez postawione w niej zarzuty naruszenia konkretnych przepisów, nie mógł zatem tej argumentacji Skarżącej ocenić. W konsekwencji należy przyjąć, że ze stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji, zaakceptowanego przez WSA i niezakwestionowanego skutecznie w skardze kasacyjnej wynika, że Skarżąca - przez umieszczenie w izbie ekspedycyjnej na podłodze oraz przy okienkach służących do obsługi klientów widoczne z zewnątrz apteki informacje o treści "Zwrócimy podwójną różnicę ceny. Jeśli w ciągu 15 dni od daty zakupu znajdziesz w innej aptece taki sam tańszy produkt. GWARANCJA NAJNIŻSZEJ CENY!" - zachęcała do zakupu produktów w prowadzonej przez nią aptece. Z uwagi na to – wbrew zarzutowi Skarżącej – nie było podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 kpa, skoro ustalony stan faktyczny nie wskazywał na bezprzedmiotowość tegoż postępowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA zasadnie również ocenił, że wskazane wyżej ustalenie dawało organom administracji podstawę do stwierdzenia naruszenia przez Skarżącą zakazu reklamy apteki określonego w art. 94a ust. 1 Pf. Działanie Skarżącej zmierzało bowiem do zachęcenia klientów do dokonywania kolejnych zakupów w aptece prowadzonej przez Skarżącą, przez zapewnienie o najniższych cenach oferowanych produktów, czego potwierdzeniem była deklaracja zwrotu podwójnej różnicy ceny danego produktu, jeśli klient taki produkt znajdzie w innej aptece w niższej cenie. Z kolei ustalenie, że Skarżąca naruszyła zakaz reklamy apteki, obligowało organ do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 129b ust. 1 Pf, co prawidłowo ocenił WSA. Zgodnie bowiem z tym przepisem karze pieniężnej w wysokości do 50 000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska autora skargi kasacyjnej, że wysokość kary nałożonej w tej sprawie jest niewspółmiernie wysoka, natomiast za trafną uznaje ocenę WSA, że kwota 5000 zł jest adekwatna do stwierdzonego naruszenia prawa w zakresie zakazu reklamy. W art. 129b ust. 2 zd. 2 Pf ustawodawca określił, że przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów. Zauważyć należy, że z art. 129b ust. 1 Pf wynika, że maksymalna wysokość kary pieniężnej może wynieść 50 000 zł, zaś w decyzji GIF wskazano, że nałożona na Skarżącą kara pieniężna w wysokości 5000 zł jest adekwatna do okresu, stopnia oraz okoliczności naruszenia przepisów oraz uwzględnia fakt, że strona naruszyła uprzednio przepisy dotyczące zakazu prowadzenia reklamy aptek. Tym samym organ uwzględnił ustawowe dyrektywy ustalenia wysokości kary, ustalając jej wymiar na poziomie 10 razy niższym niż poziom maksymalny. Mając na uwadze, że nie doszło do naruszenia wymienionych wyżej przepisów, za niezasadne należało także uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 ppsa. Skoro autor skargi kasacyjnej nie wykazał skutecznie, że organy administracji naruszyły prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszyły przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to tym samym za prawidłową należało uznać ocenę WSA, że skarga podlegała oddaleniu. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną. PG