VII SA/Wa 1875/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2020 r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...], reprezentowanego przez radcę prawnego [...], od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB") z [...] lutego 2020 r., znak: [...], stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej: "PINB") z [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo- mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną – uchylił w całości ww. decyzję [...]WINB i odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji PINB. Uzasadniając decyzję organ wyjaśnił, że [...] lutego 2020 r. decyzją znak: [...] stwierdził nieważność decyzji PINB z [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud.) i udzielającej [...] pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo-mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. [...]przy ul. [...]. Z rozstrzygnięciem organu wojewódzkiego z dnia [...]lutego 2020 r. nie zgodził się [...], reprezentowany przez radcę prawnego [...], wnosząc odwołanie. GINB wyjaśnił istotę postępowania odwoławczego nadzwyczajnego, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Wyjaśnił też, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji, a w sprawie stwierdzenia nieważności organ nie może orzekać co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją. Jedną z przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), GINB wyjaśnił treść tego przepisu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że decyzją z [...] lipca 2008 r., znak: [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego i na budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach przy ul. [...]. Pismem z 12 grudnia 2009 r. K. D. wniósł o udzielenie pozwolenia na użytkowanie tego budynku. Z protokołu z obowiązkowej kontroli zakończonej budowy PINB z 29 lipca 2010 r. wynika, że obiekt budowlany jest zgodny z projektem zagospodarowania działki lub terenu (tj. z przedłożonymi rysunkami z naniesionymi kolorem czerwonym zmianami), a ponadto "nie zauważono odstępstw" w zakresie: charakterystycznych parametrów technicznych obiektu budowlanego (kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości i szerokości, liczby kondygnacji oraz powierzchni użytkowej), wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kaletnicy i układu połaci dachowych), wykonania urządzeń budowlanych oraz wykonania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem. Ponadto zgodnie z projektem zapewniono warunki niezbędne do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Stosownie do oświadczenia inspektora nadzoru inwestorskiego z dnia [...] grudnia 2009 r., wbudowane wyroby były oznakowane znakami budowlanymi "B" lub oznakowaniem "CE", spełniono obowiązek dokonania rozbiórki istniejących obiektów budowlanych lub obiektów tymczasowych, nie została wykonana część robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych - tj. balustrady z wypełnieniem w oknach od strony północnej w pionie klatki schodowej (termin określono do dnia 31 października 2010 r.), "nie zauważono odstępstw" od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, stwierdzono nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - zgodnie z przedłożonymi rysunkami z naniesionymi kolorem czerwonym zmianami, a teren został uporządkowany. Stosownie do postanowień zawartych we wnioskach końcowych, obiekt spełnia wymagania określone w art. 59 ust. 1 Pr. bud. i nadaje się do użytkowania po wykonaniu ww. balustrady. Do protokołu dołączono dokumentację fotograficzną budynku. Decyzją z [...] sierpnia 2010 r. PINB udzielił [...] pozwolenia na użytkowanie ww. budynku pod warunkiem wykonania do 31 października 2010 r. balustrady z wypełnieniem w oknach od strony północnej w pionie klatki schodowej. [...] czerwca 2018 r. Stanisław [...], współwłaściciel działek nr [...] w [...], graniczących z działkami, na których położony jest obiekt, wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji organu powiatowego z [...] sierpnia 2010 r. Postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2018 r., [...]WINB odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego, ponieważ nie był inwestorem przedmiotowego budynku usługowo-mieszkalnego, zaś zgodnie z art. 59 ust. 7 Pr. bud. wyłącznie inwestor jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie. GINB postanowieniem z [...] października 2018 r., znak: [...] utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu. Prawomocnym wyrokiem z [...] maja 2019 r" sygn. akt VII SA/Wa 3006/18 WSA w Warszawie uchylił postanowienie GINB z [...] października 2018 r. oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie [...]WINB z [...] sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu wskazano, że "organ ponownie rozpoznając wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie powinien ocenić, z jakich przyczyn żąda się wszczęcia postępowania. Dopiero na tej podstawie ustalić krąg jego uczestników i dokonać oceny podnoszonych przesłanek wadliwości decyzji o pozwoleniu na użytkowanie". Ponadto w wyroku wyraźnie stwierdzono, że "Jak wskazuje skarżący, określona w pozwoleniu na budowę dopuszczalna wysokość obiektu wynosi 14 m, zaś wysokość zrealizowanej inwestycji wynosi 15,77 m. Taki stan faktyczny bezsprzecznie wskazuje, że w ocenie skarżącego inwestor odstąpił znacznie od pozwolenia na budowę. To zaś może naruszać interesy innych osób, w tym skarżącego, jako właściciela sąsiedniej działki, w stosunku do działki inwestora. W tym zakresie skarżący spełnia przesłanki do uznania go za stronę postępowania nieważnościowego". W związku z powyższym, pismem z 7 stycznia 2020 r. [...]WINB zawiadomił strony o wszczęciu na wniosek [...]postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia PINB z [...] sierpnia 2010 r. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca jest współwłaścicielem działek, na których istnieje obiekt budowlany (pensjonat). [...]na działkach sąsiadujących z nieruchomością wnioskodawcy (co potwierdza projekt zagospodarowania terenu działek) wybudował zaś budynek usługowo-mieszkalny, który zdaniem [...], powoduje zacienienie pokoi gościnnych należących do niego. W związku z powyższym, zasadne okazało się wszczęcie przez [...]WINB postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji PINB. Działanie to jest zgodne z prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 24 maja 2019 r., a stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy chyba, że przepisy prawa uległy zmianie (co nie miało miejsca w niniejszej sprawie). Decyzją z [...] lutego 2020 r. [...]WINB stwierdził nieważność decyzji PINB z [...] sierpnia 2010 r., z uwagi na to, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa, uznając, że obowiązkowa kontrola zakończonej budowy obiektu budowlanego wręcz nie została przeprowadzona. Wymienione w protokole sformułowania "nie zauważono odstępstw" nie mogą być bowiem traktowane, jako tożsame z ustawowym określeniem "zgodnie z projektem". Ponadto dołączone do niej zdjęcia pochodzą z okresu zimowego (widoczny śnieg). W aktach sprawy nie znajdują się zatem dokumenty poświadczające przeprowadzenie kontroli zgodnej z przepisami Prawa budowlanego. Stosownie do art. 59 ust. 1 Pr. bud. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania badanej decyzji PINB, właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a i może w pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego określić warunki użytkowania tego obiektu albo uzależnić jego użytkowanie od wykonania, w oznaczonym terminie, określonych robót budowlanych. Powyższy przepis oznacza, że nie jest możliwe wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie bez weryfikacji zasadniczych robót stanowiących o przeznaczeniu całego budynku (tym bardziej, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie wydawana jest tylko raz, zaś spełnienie pozostałych warunków jest jedynie stwierdzane przez organ w okresie po wydaniu tej decyzji. Organ zacytował art. 59a Pr. bud. i stwierdził, że wyłącznym dowodem - w rozumieniu art. 75 § 2 k.p.a. a contrario w związku z art. 59d ust. 1 Pr. bud. - na okoliczność przeprowadzenia budowy zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę jest protokół obowiązkowej kontroli, sporządzany przez organ nadzoru budowlanego. Protokół ten stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Zostaje sporządzony w przepisanej formie, przez powołany do tego organ państwowy w jego zakresie działania i stanowią dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jeżeli więc wynik obowiązkowej kontroli, dokonywanej w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę jest pozytywny, a taki fakt zostanie urzędowo stwierdzony, to obowiązkiem organu jest wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie. W ocenie GINB, protokół kontroli z [...] lipca 2010 r. nie został skutecznie podważony, a więc nie zaistniały przesłanki do uznania, że rozstrzygnięcie o pozwoleniu na użytkowanie zostało wydane w sposób wadliwy. Zarówno z orzecznictwa sądowo administracyjnego, jak i poglądów doktryny nie wynika, że ważność protokołu kontroli warunkuje użycie przez organ nadzoru budowlanego konkretnych sformułowań. Jeżeli z treści dokumentu wynika jednoznacznie (tak, jak w badanym przypadku), że wynik kontroli świadczy o zgodności wykonanych robót z przepisami prawa, należy uznać, że czynność ta została przeprowadzona prawidłowo. Organ jest upoważniony do wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na użytkowanie jedynie w przypadku, gdy w wyniku kontroli zostaną stwierdzone nieprawidłowości, bądź nie zostaną przedłożone stosowne dokumenty. Z akt wynika zaś, że inwestor dołączył do wniosku z 12 grudnia 2009 r., o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego uzupełnionego pismem z dnia 5 stycznia 2010 r., dokumenty określone w art. 57 ust. 1 Pr. bud. Zdaniem GINB, pomimo dołączenia przez organ powiatowy do protokołu kontroli zdjęć ewidentnie sporządzonych w okresie zimowym, w porównaniu ze zgromadzonymi w aktach szkicami (m.in. rysunkiem elewacji południowej, północnej i wschodniej - frontowej), obiekt jest wizualnie taki sam (ilość kondygnacji, okien itp.), co ma kluczowe znaczenie w sprawie. Dopiero stwierdzenie, że fotografie ukazują budynek np. o innych charakterystycznych parametrach technicznych, pozwalałoby na wdrożenie postępowania mającego na celu zbadanie, czy czynności kontrolnych nie przeprowadzono w sposób pozorny. Głównym zarzutem wnioskodawcy było wykonanie dodatkowej kondygnacji przez inwestora, co po przeprowadzeniu analizy zebranego materiału dowodowego nie zostało potwierdzone. W związku z powyższym, [...]WINB nie dokonał prawidłowej oceny dokumentu stanowiącego protokół obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a, co następnie doprowadziło do błędnego uznania, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Jak ponadto wyjaśnił GINB, z mapy geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej wraz z rysunkami z naniesionymi na czerwono zmianami wynika, że zmiany te dotyczą m.in. wydzielenia składu opału w części podziemnej - w kotłowni, wymiarów drzwi czy usytuowania zbiornika gazu. Nie stanowi to o istotnym odstąpieniu od charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, określonych w art. 36a ust. 5 pkt 1 Pr. bud. Odstąpienia również nie dotyczą innych przypadków, określonych w art. 36a Pr. bud., w tym zakresu projektu zagospodarowania terenu działki, o czym świadczy dołączona do akt Starosty [...] mapa. Skutki ekonomiczne i społeczne sytuacji eliminacji z obrotu prawnego ww. decyzji nie byłyby możliwe do zaakceptowania przez organy praworządnego państwa, gdyż protokół kontroli obiektu budowlanego w sposób niebudzący wątpliwości nie wskazuje na jakiekolwiek nieprawidłowości związane z budynkiem usługowo- mieszkalnym w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego. Uznanie, że o ważności takiego dokumentu przesądza użycie wyłącznie sformułowań zawartych w przepisach prawa (a niedopuszczalnym jest zastosowanie ich synonimów, słów o tożsamym znaczeniu) stanowi stanowczo zbyt daleko idącą interpretację przepisów Prawa budowlanego. W postępowaniu o stwierdzenia nieważności decyzji rozstrzygnięcie bada się na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego do dnia jego wydania, a z analizy akt sprawy nie wynika, że przy realizacji budynku usługowo-mieszkalnego doszło do istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego. Przedstawiony przez wnioskodawcę protokół oględzin, z którego wynika inna wysokość spornego obiektu budowlanego, został sporządzony 25 sierpnia 2014 r., a więc zawarte w nim treści mogłyby ewentualnie stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Takiej okoliczności nie uznaje się jednak za przesłankę warunkującą stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia, gdyż jak wskazano powyżej, weryfikując decyzję pod kątem wystąpienia wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. bierze się pod uwagę wyłącznie dokumenty poprzedzające jej wydanie. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest już prowadzone kolejne postępowanie dowodowe tak jak w postępowaniu zwykłym. Decyzja PINB z 2010 r. nie jest więc obarczona żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Została wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Z tą decyzją nie zgodził się skarżący, wnosząc pismem datowanym na [...] września 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: "1) naruszenie przepisów, to jest art. 7 KPA w zw. z art. 77 KPA w zw. z art 80 KPA przez błędne uznanie że decyzja w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie została nie wydana z rażącym naruszeniem prawa, (udzielenie [...] pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo mieszkalnego - pensjonatu [...] wybudowanego na działkach ewid. nr [...] i dalszych, położonych w miejscowości [...]), pomimo niezgodności wybudowanego obiektu budowlanego z zatwierdzonymi warunkami zabudowy z dnia [...] sierpnia 2007 roku do [...] Wójta Gminy [...] i zatwierdzonym także błędnie projektem budowlanym z dnia [...] lipca 2008 roku - Decyzja nr [...], pomimo oczywistej zmiany parametrów obiektu budowlanego w tym kubatury, poprzez bezpośrednie podwyższenie budynku z dozwolonych 14,00 metrów (określonych w/w warunkach zabudowy i projekcie) do niedozwolonych 15,77 metra, co stanowi wadę opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 KPA 2) naruszenie przepisów, to jest art. 7 KPA w zw. z art. 77 KPA w zw z art 80 KPA przez błędne uznanie że decyzja w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie została nie wydana z rażącym naruszeniem prawa, pomimo niezgodności z zatwierdzonymi warunkami zabudowy z dnia [...] sierpnia 2007 roku do [...] Wójta Gminy [...] , to jest pomimo braku dostępu do drogi publicznej budynku usługowo mieszkalnego (pensjonatu [...] wybudowanego na działkach ewid. nr [...] dalszych, położonych w miejscowości [...]), co stanowi odstępstwo od zbadania zgodności obiektu z projektem zagospodarowania działki i terenu oraz bezpieczeństwa pożarowego a w konsekwencji wadę z art. 156 § 1 pkt 2 KPA; 3) naruszenie przepisów, to jest art. 7 KPA w zw. z art. 77 KPA w zw z art 80 KPA przez błędne uznanie że decyzja w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie została nie wydana z rażącym naruszeniem prawa, pomimo że PINB w [...] nie przeprowadził w ogóle kontroli obiektu z zatwierdzonym projektem (w tym warunkami zabudowy), pomimo że obiekt tylko pozornie jest zgodny, co stanowi wadę opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 KPA; 4) naruszenie przepisu art 156 KPA poprzez dokonanie błędnej wykładni, że Organ I instancji nie mógł prowadzić postępowania dowodowego i w konsekwencji wydał wadliwą decyzję, gdy tymczasem prowadzenie postępowania dowodowego w postępowaniu nieważnościowym, jest dopuszczalne; 5) naruszenie przepisów, to jest art. 8 KPA w zw. z art. 9 KPA w zw z art 10 KPA poprzez nie doręczenie S. P. odwołania [...], czym naruszono prawo skarżącego do złożenia odpowiedzi na odwołanie (ustosunkowanie się co do treści jego pisma), zatem traktowanie stron było nierówne a organ administracji publicznej nie zapewnił stronie czynnego udział w każdym stadium postępowania, a zwłaszcza przed wydaniem decyzji (którą zmienił) nie umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań". Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie "o zmianę to jest stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 roku" i zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto skarżący wniósł "o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów na okoliczność nie uchylenia decyzji w zakresie pozwolenia na użytkowanie przez Organ, pomimo że inny Sąd Administracyjny uchylił wydanie pozwolenia na budowę oraz dopuszczenie i przeprowadzenie wyselekcjonowanych dokumentów, które pominął Organ II instancji na okoliczność treści tam zawartej", nie precyzując jednakże, o jakie dowody chodzi. Uzasadniając skargę skarżący wyjaśnił, że z decyzji z [...] sierpnia 2007 r. [...] Wójta Gminy [...], w przedmiocie warunków zabudowy, wynika, że wysokość maksymalna pensjonatu [...], może wynosić 14,00 metrów. Tym niemniej "jest nadto graniczącym z pewnością, że Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2018 roku, Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbiórkę tylko w ramach zgodności projektu z w/w warunkami zabudowy z czym nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie wobec wadliwości projektu i dalszych z tym związanych". Podczas kontroli wysokości pensjonatu podczas oględzin z udziałem organu w ramach kontroli (która następnie została umorzona wobec braku możliwości prowadzenia postępowania wobec istniejącej w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i zgodnego projektu budowlanego), ujawniono wysokość 15.77 metra. W związku z powyższym należy stwierdzić, że użytkowany pensjonat nie ma wysokości 14,00 m, a 15,77 m. Pomiar dokonany został wyskalowanym urządzeniem optoelektronicznym, podczas czynności kontrolnych 25 sierpnia 2014 r. w obecności organu, od drzwi frontowych do głównej kalenicy dachu, co potwierdza protokół. Pomiar ten przesądza, że obiekt został podwyższony i bezsprzecznie wskazuje, że przedmiotowa inwestycja jest znacznie wyższa, a wysokość ta w projekcie i praktyce oznacza dodatkowe piętro budynku, jedną kondygnację więcej, do wynajmowania pokoi. Skarżący stwierdził, że to, że elewacja obiektu jest tożsama wizualnie dla organu II instancji nie świadczy, że inwestor np. nie podniósł budynku o dodatkowe pustaki na poszczególnych piętrach lub piętrzę, znacznie je zwiększając, a tym samym naruszył kubaturę budynku. Takie podwyższenie budynku ma prowadzić do zwiększenia wysokości poddasza i usytuowania tam dodatkowych pokojów dla gości. Wzniesienie budynku, wyższego o ponad 1,77 metra, aniżeli przewidują to warunki zabudowy sprawia, że interes osób trzecich został naruszony przez immisje. Zacienienie pokoi gościnnych [...] (goście pozbawieni zostali pokoi słonecznych, za których wynajęcie płacą) narusza nie tylko warunki zabudowy nieprzekraczalnej wysokości 14 metrów w kurorcie, jakim jest [...], lecz także nosi znamiona nieuczciwej konkurencji, poprzez ograniczanie atrakcyjności budynku [...]. Pozwolenie na użytkowanie zostało wydane pomimo braku dostępu do drogi publicznej, a organ II instancji całkowicie pominął kwestię zbadania zgodności obiektu z projektem zagospodarowania działki i terenu oraz bezpieczeństwa pożarowego, pomimo przedłożonych dokumentów do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Usytuowanie inwestycji bez dostępu do drogi publicznej stanowi naruszenie warunków zabudowy. Działka ewid nr [...] (wskazana w warunkach zabudowy), łącząca się z drogą Krajową [...], jest własnością prywatną. Ma szerokość 1 m, co sprawia, że i w tym zakresie połączenie inwestycji z drogą krajową [...] jest nie tylko nie możliwym, lecz także niezgodne z obowiązującymi przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. "Nie może bowiem budzić wątpliwości, że przejazd po działce szerokości 1 m, nie realizuje choćby przymiotu ochrony przeciw pożarowej, albowiem zgodnie z dyspozycja w/w Rozporządzenia na terenie działki, na której jest usytuowany obiekt, droga pożarowa powinna umożliwiać przejazd pojazdów o nacisku osi na nawierzchnię jezdni co najmniej 100 kN (kiloniutonów), a jej minimalna szerokość w miejscach nie może być mniejsza niż 4,5 m". [...] w sprawie cywilnej przed Sądem Rejonowym w [...] sygn. akt I Ns [...] wskazywał, że przedmiotowa działka ewid. nr [...] nie jest drogą publiczną - stanowi drogę wewnętrzną osób prywatnych - i w konsekwencji nie posiada on dostępu do drogi publicznej, co tylko dobitnie świadczy o braku legitymacji do wydania pozwolenia na budowę w nakreślonym przez inwestora zakresie, (dokumenty w aktach sprawy). Inwestycja [...], na którą wydano decyzję, nie posiada odpowiedniej odległości od nieruchomości skarżącego – nie ma 4 m, tylko 3.77 m. Wyrokiem z 11 grudnia 2019 roku WSA w Warszawie w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1352/19 uchylił decyzję GINB w zakresie nie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, wskazując, że zatwierdzenie ww. decyzji, nie było zgodne z dostępem inwestycji do drogi publicznej. Jednocześnie Sąd wywiódł, że organ II Instancji nie dokonał żadnych ustaleń w tym zakresie i nie odniósł się do kwestii zagospodarowania działki i terenu oraz bezpieczeństwa pożarowego, pomimo że materiały znajdują się w aktach. Zdaniem skarżącego, PINB nie przeprowadził kontroli zgodności obiektu budowlanego z projektem architektonicznym i innymi warunkami koniecznymi do uzyskania pozwolenia na użytkowanie w kwestiach kubatury, powierzchni zabudowy, czy też wysokości. W ustaleniach kontrolnych nie zawarto wymaganego prawem stwierdzenia o zgodności budynku z projektem, pomimo że w innych punktach (np. w zakresie wózków inwalidzkich) stwierdzenie takie pada. Tylko jednoznaczne stwierdzenie w obowiązkowym protokole kontroli, że obiekt jest zgodny stanowi podstawę do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, zwłaszcza, gdy od początku sprawy pisma skarżącego (z 2009 roku) wskazują na podwyższenie budynku. Kontrola przeprowadzona była w lecie, natomiast zdjęcia budynku włączone do akt sprawy pochodzą z okresu zimowego. "W tym miejscu skarżący nadmienia, że w okresie zimowym budynek nie został odebrany, co potwierdza dziennik podawczy w sekretariacie PINB w [...] - Inspektorem do odbioru był [...], który odmówił wydania pozwolenia na użytkowanie. Stąd też w aktach znajdują się fotografie z okresu zimowego a w aktach brak najprawdopodobniej z tego powodu brak jest protokołu z tejże czynności, co wyłapał Organ I instancji. Stąd zasadnym było pozyskanie w/w dziennika za okres od stycznia do sierpnia 2010 roku, zwłaszcza że Organ II instancji pozyskiwał inne dokumenty (w dniu 10 lipca 2020 roku), lecz o tymże fakcie istotnym dla sprawy zapomniał. Skarżący wskazuje, że pozwolenie na użytkowanie zostało wydane przez innego Inspektora [...] a powołanie się na fotografie zimowe może świadczyć, że czynności kontrolne były pozorne - wykorzystano materiały z zimy, nie sprawdzając obiektu w warunkach letnich. Wskazuje, że śnieg pozornie maskuje wysokość, (stąd rozbieżności w wysokości), albowiem liczenie wysokości od podstawy śniegu a nie gruntu zawsze zmniejszy wysokość". Twierdzenia organu II instancji o tożsamości wizualnej obiektu i poprawności przeprowadzonej kontroli nie znajdują oparcia w materiale dowodowym i stanie faktycznym. To, że elewacja obiektu jest tożsama wizualnie dla organu II instancji nie świadczy jeszcze o tym, że inwestor np. nie podniósł budynku na poszczególnych piętrach lub piętrzę pustakiem, czym powiększył wysokość poddasza, uzyskując dodatkowe pokoje, czym "naruszył kubaturę budynku" Prowadzenie postępowania dowodowego w postępowaniu nieważnościowym, jest dopuszczalne. Powołane stanowisko z wyroku NSA przez organ jest nieadekwatne do przedmiotowej sprawy i zostało wydane w innym stanie faktycznym. W postępowaniu nieważnościowym nie wyklucza się prowadzenia innych dowodów niż zgromadzone w postępowaniu zwykłym. Ustawodawca nie wprowadził żadnego zakazu prowadzenia nowych dowodów mających na celu ustalenie czy oceniane w tym postępowaniu orzeczenie rażąco narusza prawo. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że właściwy organ w postępowaniu nieważnościowym może prowadzić postępowanie dowodowe w granicach sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Organ ma obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego przedmiotem jest ocena, czy stan faktyczny przyjęty przy wydawaniu decyzji będącej przedmiotem postępowania nieważnościowego odpowiada prawdzie w świetle istniejącego materiału dowodowego. W doktrynie jednoznacznie wskazuje się, że rozstrzygnięcie sprawy w rozumieniu art. 158 § 1 k.p.a. następuje na podstawie wyników czynności dowodowych postępowania prowadzonego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Stąd też twierdzenia Organu II instancji, w zakresie sporządzenia protokołu odnośnie wysokości dopiero w 2014 r. jest argumentacją błędną. Organ naruszył art. 8, 9 i 10 k.p.a. przez niedoręczenie skarżącemu odwołania K. D., "czym naruszono prawo skarżącego do złożenia odpowiedzi na odwołanie. Zatem traktowanie stron było nierówne. Organ administracji publicznej nie zapewnił stronie czynnego udział w każdym stadium postępowania, a zwłaszcza nie pozwolił zająć stanowiska w tym przedstawienia argumentacji, przed wydaniem decyzji, którą przecież zmienił". Ponadto, skarżący nie wie o istnieniu pełnomocnika w sprawie i nie posiada odpisu pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzja GINB nie naruszała prawa, a skarga nie była zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że GINB działał w warunkach związania prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 maja 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 3006/18 i zawartą tam sądową oceną prawną. Z oceny tej wynika, że decyzja Starosty [...] z [...] lipca 2008 r., nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca [...], pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego oraz na budowę budynku usługowo-mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną, na działkach nr ewid. [...], w [...] jest zgodna z decyzją Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w zakresie wysokości przedmiotowego budynku. W tym też zakresie WSA w Warszawie wyraźnie ocenił, że "od strony wjazdu na działkę usytuowana jest elewacja wschodnia budynku. Z projektu budowlanego (projekt budowalny, projekt zagospodarowania, Elewacja wschodnia-frontowa, nr rys. 17, s. 90) wynika, że główna kalenica dachu zaprojektowanego została rzeczywiście na wysokości 14 m licząc od powierzchni terenu od strony wjazdu na działkę. Rzędna terenu przy projektowanym budynku, od strony wjazdu na działkę wynosi 685,24 m n.p.m., zaś rzędna parteru projektowanego budynku wynosi 687,35 m n.p.m. (projekt budowalny, projekt zagospodarowania, Elewacja wschodnia-frontowa, nr rys. 17, s. 90). Z projektu tego wynika, że wysokość projektowanego budynku mieszkalno- usługowego liczona od rzędnej parteru (687, 35 m n.p.m.) do głównej kalenicy dachu wynosi 11,89 m, zaś liczona od rzędnej parteru (685,24 m n.p.m.) wynosi 14 m. W tym zakresie decyzja Starosty [...] z [...] lipca 2008 r. jest niewątpliwie zgodna z decyzją Wójta Gminy [...][...] sierpnia 2007 r. o warunkach zabudowy. Podkreślić przy tym należy, że decyzja o warunkach zabudowy określa wysokość głównej kalenicy dachu od powierzchni terenu, od strony wjazdu na działkę, a nie od powierzchni terenu w innych miejscach przedmiotowego budynku". W ww. wyroku Sąd ustalił też w sposób wiążący dla organu, że prawidłowe były ustalenia, przeczące rzekomemu (według skarżącego) zacienieniu prowadzonego przez niego pensjonatu przez sporną inwestycję i organ przedstawił w swej decyzji wyliczenia przeprowadzone w oparciu o § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.). W ocenie Sądu, w tym przypadku nie mogło być mowy o rażącym naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowalne w zw. z § 13 ust. 1 oraz z § 60 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia. Prawidłowe były również ustalenia organu co odległości spornej inwestycji od granicy działki skarżącego. Z ustaleń tych nie wynikało, aby odległość ta była mniejsza niż 4 m. Na przedstawionej przez skarżącego mapie odległość 3,77 m do granicy działki skarżącego zmierzona jest bowiem od schodów prowadzących do budynku, a nie jak tego wymagał § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia od najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego ściany lub w połaci dachowej budynku zwróconej w stronę tej granicy lub od najbliższej krawędzi otworu okiennego umieszczonego w dachu. Te okoliczności nie uległy zmianie w sprawie zawisłej przed tut. Sądem. Należy bowiem wyjaśnić, że GINB prawidłowo wskazał na istotę dyspozycji art. 59 ust. 1 w zw. z art. 59a, art. 59d ust. 1 Pr. bud. i dokonał ich prawidłowej wykładni. Zgodnie z at. 59 ust. 1 Pr. bud. (wg. stanu prawnego na 3 sierpnia 2010 r., a więc datę kwestionowanej decyzji PINB) właściwy organ wydawał decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a, a więc dotyczącej budowy w zakresie jej zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu; zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, w zakresie m.in. charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji; wyrobów budowlanych szczególnie istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego; w przypadku nałożenia w pozwoleniu na budowę obowiązku rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania lub tymczasowych obiektów budowlanych - wykonania tego obowiązku, jeżeli upłynął termin rozbiórki określony w pozwoleniu; uporządkowania terenu budowy.. Obowiązujący w dniu wydania kwestionowanej co do ważności decyzji PINB z [...] sierpnia 2010 r. art. 59 ust. 1 Pr. bud. stanowił, że właściwy organ, po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, sporządza protokół. Ów protokół był wyłącznym dowodem (art. 75 § 2 k.p.a. a contrario w zw. z art. 59d ust. 1 Pr. bud.) na okoliczność przeprowadzenia budowy zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Protokół stanowił dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., jako sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy w jego zakresie działania i stanowią dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jeżeli więc wynik obowiązkowej kontroli, dokonywanej w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę był pozytywny, a taki fakt został urzędowo stwierdzony, to obowiązkiem organu było wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1577/16, CBOSA). Fakt, że protokół obowiązkowej kontroli obiektu dokonywanej przed udzieleniem pozwolenia na użytkowanie ma charakter dokumentu urzędowego nie wyklucza prowadzenia dowodu przeciwnego, w celu podważenia okoliczności ustalonych w takim protokole kontroli. Tym niemniej, inicjatywa dowodowa spoczywa w takim wypadku na osobie podważającej protokół. Zasadą niekwestionowaną w orzecznictwie (por. op. cit.) jest, że zarzuty przeciwko dokumentowi urzędowemu, jakim jest protokół obowiązkowej kontroli, na podstawie którego wydawana jest decyzja administracyjna o pozwoleniu na użytkowanie, powinny być jednak podnoszone w postępowaniu o wydanie takiej decyzji ewentualnie w postępowaniu o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lub pkt. 5 k.p.a.), a nie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności już wydanej i ostatecznej decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu. Wyjaśnić bowiem należy, że przedmiotem decyzji wydawanej na podstawie art. 59 ust. 1 Pr. bud.. nie jest zatwierdzenie protokołu kontroli budowy, ale pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego. W postępowaniu nieważnościowym organ kontrolujący decyzję bada stan rzeczy na datę jej wydania, a nie na datę postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie jej nieważności. Jeżeli więc po pierwsze decyzja PINB z [...] sierpnia 2010 r. o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu wydana została na podstawie pozytywnego wyniku obowiązkowej kontroli, który potwierdzał protokół, a po drugie ten dokument urzędowy nie został w postępowaniu zwyczajnym zakwestionowany skutecznie przez przedstawienie dowodu na okoliczności przeciwne (w tym w zakresie niezgodności obiektu z zatwierdzonym projektem budowlanym) – to organ nadzoru budowlanego nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Jak wynika z akt sprawy, protokół obowiązkowej kontroli obiektu z [...] lipca 2010 r. potwierdzał zgodność wykonanej budowy z projektem zagospodarowania działki i projektem budowlanym odnośnie wymogów z art. 59a ust. 2 pkt. 2 lit. a – f Pr. bud. Użyte w ww. protokole określenie, że "nie zauważono odstępstw w zakresie: charakterystycznych parametrów technicznych obiektu budowlanego (kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości i szerokości, liczby kondygnacji oraz powierzchni użytkowej), wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kaletnicy i układu połaci dachowych), wykonania urządzeń budowlanych oraz wykonania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem" jest równoznaczne z tym, że organ nadzoru budowlanego stwierdził zgodność wybudowanego obiektu również z wymogami ówcześnie obowiązującego art. 59a ust. 2 pkt. 2 lit. a – f Pr. bud. Słusznie też wyjaśnił GINB w zaskarżonej decyzji, że z protokołu obowiązkowej kontroli wynikało, że "zgodnie z projektem zapewniono warunki niezbędne do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Stosownie do oświadczenia inspektora nadzoru inwestorskiego z dnia [...] grudnia 2009 r., wbudowane wyroby były oznakowane znakami budowlanymi "B" lub oznakowaniem "CE", spełniono obowiązek dokonania rozbiórki istniejących obiektów budowlanych lub obiektów tymczasowych, nie została wykonana część robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych - tj. balustrady z wypełnieniem w oknach od strony północnej w pionie klatki schodowej (termin określono do dnia 31 października 2010 r.)". Zgodność z zatwierdzonym projektem budowlanym wykonanych robót i warunkami udzielonego pozwolenia na budowę również wynikała ze stwierdzenia (równoznacznego) organu nadzoru budowlanego, że w takim zakresie też "nie zauważono odstępstw". Dlatego też organ prowadzący kontrolę obowiązkową, we wnioskach końcowych, ustalił, że obiekt spełnia wymagania określone w art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego i nadaje się do użytkowania, po wykonaniu balustrady. Jak już zostało to przez tut. Sąd ocenione prawnie, dowodem na to, że wybudowany obiekt budowlany spełniał warunki wymienione w art. 59a ust. 2 Pr. bud. jest dokument urzędowy - protokół obowiązkowej kontroli. W takim też zakresie podnoszenie przez skarżącego faktu, że znajdujące się w aktach fotografie obiektu (załączone do ww. protokołu) zostały zrobione w zimie nie może wywrzeć oczekiwanego przez skarżącego skutku procesowego. Po pierwsze dlatego, że wiążąca w sprawie o pozwolenie na użytkowanie jest treść protokołu oględzin i zawartych tam stwierdzeń organu nadzoru budowlanego. Po drugie, dlatego, że skarżący nie wykazał w żaden sposób (do czego uprawniała go dyspozycja art. 78 § 1 k.p.a.), że wybudowany obiekt wyglądał [...] lipca 2010 r. (dzień obowiązkowej kontroli) inaczej, niż na tych zdjęciach. Po trzecie wreszcie, słusznie wyjaśnił GINB, że w porównaniu ze zgromadzonymi w aktach szkicami (m.in. rysunkiem elewacji południowej, północnej i wschodniej - frontowej), obiekt jest wizualnie taki sam (ilość kondygnacji, okien itp.). Z powyższych przyczyn nie zaistniały w sprawie przesłanki z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., nakazujące stwierdzenie nieważności decyzji PINB z [...] sierpnia 2010 r., którą organ ten udzielił [...] pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo-mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną, pod warunkiem wykonania do 31 października 2010 r. balustrady z wypełnieniem w oknach od strony północnej w pionie klatki schodowej. Tym samym, decyzja [...]WINB z [...] lutego 2020 r., znak: [...], stwierdzająca nieważność ww. decyzji PINB była wadliwa prawnie i słusznie organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a., uchylił ją w całości, orzekając jednocześnie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji PINB. Z tych też przyczyn niezasadne były zarzuty skarżącego, zawarte w pkt. I. 1 - 5 skargi. GINB nie naruszył art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wszelkie rozważania organu odwoławczego, które uzasadniały wydanie zaskarżonej decyzji wynikały bowiem z należytej oceny dowodów zebranych w sprawie. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie nadzwyczajne nie jest ponowne gromadzenie dowodów na okoliczność, czy należy udzielić pozwolenia na użytkowanie obiektu. Jest natomiast takim obowiązkiem ocena, czy organ udzielający pozwolenia na użytkowanie właściwie ocenił wymowę wyłącznego dowodu, niezbędnego dla merytorycznego orzeczenia – protokołu obowiązkowej kontroli oraz tego, czy w postępowaniu przed PINB dowód ten nie został skutecznie podważony. I GINB w pełni obowiązek ten wykonał, sporządzając uzasadnienie decyzji, w pełni odpowiadające art. 11 w zw. z art. 107 k.p.a., prowadząc postepowanie w celu ustalenia tych faktów, które w postępowaniu nadzwyczajnym miały prawne znaczenie. Nie dokonał też dowolnej oceny dowodów, ale prawidłowo wyjaśnił zarówno swoje stanowisko, jak również opisał stan prawny sprawy. W takim zakresie zarzuty skarżącego o rzekomej niezgodności obiektu z warunkami zabudowy i pozwoleniem na budowę i "oczywistej zmianie parametrów obiektu budowlanego w tym kubatury, poprzez bezpośrednie podwyższenie budynku z dozwolonych 14,00 metrów do niedozwolonych 15,77 metra" uznać należy za gołosłowne, niepoparte żadnymi dowodami. Należy przypomnieć, że art. 76 § 1 nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych, ale taki dowód spoczywa na tym, kto przeczy treści dokumentu, a więc na skarżącym. Dlatego same twierdzenia strony nie mogą zaprzeczyć one treści dokumentu urzędowego (protokołu kontroli). Wymóg zapewnienia dostępu do drogi publicznej badany jest na etapie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego (art. 33 ust. 3 pkt. 3 lit. b ówcześnie obowiązujący), a nie w postępowaniu o zezwolenie na użytkowanie budynku (art. 59a ust. 2 Pr. bud.). Z tego też powodu – wbrew zarzutom skargi – GINB nie naruszył art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Skoro w sprawie istnieje niezakwestionowany skutecznie przez skarżącego protokół obowiązkowej kontroli obiektu, stwierdzający zgodność obiektu z warunkami, o których mowa w art. 59a ust. 2 Pr. bud., to zarzut, że "PINB w [...] nie przeprowadził w ogóle kontroli obiektu z zatwierdzonym projektem (w tym warunkami zabudowy), pomimo że obiekt tylko pozornie jest zgodny, co stanowi wadę opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 KPA" jest całkowicie niezasadny. W związku z ustaleniem przez GINB wszelkich okoliczności istotnych dla prawnej oceny ważności decyzji PINB o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, zarzut naruszenia "art. 156 § k.p.a." był niezasadny. Ponadto, stwierdzenia organu w zakresie postępowania dowodowego w postepowaniu nadzwyczajnym były poprawne i nie wynikały z jakiejkolwiek wykładni tego przepisu. Analiza akt sprawy nie pozwala na uznanie, że organ w jakikolwiek sposób dopuścił się naruszenia art. 10 § 1 – 3 k.p.a. lub art. 9 i 8 k.p.a. wskazanego w zarzucie I. 5 skargi. Skarżący nie wykazał też w żaden sposób, jak zarzucane naruszenie art. 10 k.p.a. (należy przypuszczać, że § 1 tego artykułu) wpłynęło negatywnie na jego sytuację procesową i dlaczego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) - Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.