II FZ 571/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2088/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 22 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2088/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę inicjującą postępowanie w sprawie, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 220 § 3 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2019 poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Przedstawiając w uzasadnieniu ww. orzeczenia stan faktyczny sprawy, sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 września 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia ww. pisma, wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z 13 października 2016 r. wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie, które w wyniku nieuzupełnienia przez skarżącego braków formalnych zostało następnie odrzucone przez ten Sąd postanowieniem z 12 września 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 kwietnia 2018 r., na skutek wniesionego przez skarżącego zażalenia z 11 października 2017 r., uchylił postanowienie WSA w Warszawie z dnia 12 września 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Następnie NSA postanowieniem z 10 stycznia 2019 r. oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Warszawie z 14 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 18 marca 2019 r. odrzucił zażalenie Skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA w Warszawie z 5 września 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 5 lutego 2020 r. oddalił zażalenie z 17 kwietnia 2019 r. na ww. postanowienie. Ostatecznie na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z 19 maja 2020 r. skarżący został wezwany pismem z 21 maja 2020 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z 5 września 2016 r. wzywającego do uiszczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, wpisu sądowego od skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Skarżący wyżej wymienione wezwanie odebrał 8 czerwca 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 245 akt sądowych). Z dokumentacji księgowej dotyczącej opłat sądowych wynika natomiast, iż wymagany w sprawie wpis sądowy w wysokości 100 zł został uiszczony 16 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż skoro z akt sądowych sprawy wynika, iż wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do tego wezwania w wyznaczonym terminie i zostało skutecznie doręczone skarżącemu, należało przyjąć, iż 7-dniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania, tj. w dniu 9 czerwca 2020 r. i upłynął z dniem 15 czerwca 2020 r. (poniedziałek), stosownie do zasad obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 p.p.s.a. Do dnia 15 czerwca 2020 r. skarżący winien zatem uiścić wymagany wpis sądowy. Sąd podkreślił, iż przedmiotowy wpis sądowy został uiszczony 16 czerwca 2020 r. (k. 246 akt sądowych), tj. 1-dniowym opóźnieniem, czyli z uchybieniem zakreślonego w zarządzeniu terminu. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 17 sierpnia 2020 r., skarżący zaskarżył kwestionowane postanowienie sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, iż niesłusznie odrzucono skargę z uwagi okoliczność, iż opłaty dokonał 15 czerwca 2020 r., albowiem z tą datą zlecił w banku dokonanie przelewu na rachunek bankowy Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, toteż jako niezasadne należało je oddalić. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia. Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z uwagi na okoliczność, iż skarżący wystąpił ze skargą na rozstrzygnięcie organu odwoławczego bez uiszczenia należnej opłaty, zasadnie został wezwany do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, korespondencja sądowa zawierająca wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie uregulowania zaległego wpisu od skargi została skarżącemu skutecznie doręczona 8 czerwca 2020 r. i data ta wyznacza początek biegu ustawowego 7-dniowego terminu do dokonania czynności. Jak wynika z potwierdzenia z Rejestru Opłat Sądowych WSA w Warszawie (k. 246 akt sądowych) przelew skarżącego na poczet wpisu od skargi został zaksięgowany 17 czerwca 2020 r., zaś samo zlecenie jego wykonania złożone 16 czerwca 2020 r. i ta data jest dla Sądu wiążąca w sferze ustaleń dotyczących terminowości usunięcia braków fiskalnych skargi. Wprawdzie w zażaleniu skarżący podważa ww. kwestię, podnosząc, iż zlecenie zostało złożone 15 czerwca 2020 r., niemniej wobec niezłożenia jakiegokolwiek kontrdowodu wykazującego ową okoliczność i obalającego dane wynikające z rejestru sądowego, nie sposób dać wiarę skarżącemu. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zaskarżone postanowienie było słuszne i w pełni odpowiada przepisom obowiązującego prawa zarówno co do zasady, jak również co do wysokości. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.