VII SA/Wa 896/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 17 lutego 2021 r. nr DLI-III.7621.15.2019.MM.13 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia 31 marca 2021 r. H. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 17 lutego 2021 r. nr DLI-III.7621.15.2019.MM.13, utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 5 lutego 2019 r., znak AP-2.7840.171-15.2017.GP, którą to odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zadania inwestycyjnego pn.: "Obwodnica [...] – etap VI, Budowa ulicy od ul. [...] do al. [...] z budową węzła [...] wraz z niezbędnym odcinkiem do ul. [...] w S". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga H. M. podlega odrzuceniu jako wniesiona przez podmiot nieuprawniony, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż te wyszczególnione w pkt 1-5a tego przepisu. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, w myśl art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak wynika z treści powołanego art. 50 § 1 p.p.s.a., legitymacja do złożenia skargi jest oparta na kryterium interesu prawnego. Oznacza to, że skargę wnieść może co do zasady podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. W celu ustalenia istnienia interesu prawnego, a tym samym możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, niezbędnym jest ustalenie istnienia związku o charakterze materialnym pomiędzy sytuacją faktyczną danego podmiotu, a normą lub normami prawa materialnego kształtującymi sprawę administracyjną. W postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, jak i w postępowaniu prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności takiej decyzji, przymiot strony kształtowany jest treścią art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) w zw. z art. 11d ust. 5 i art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1363 ze zm.). W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie wywodzi się, że interes prawny w tym szczególnym postępowaniu mają: właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej; podmioty mające inne prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w obszarze objętym liniami rozgraniczającymi projektowanej drogi; publiczne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mające nieruchomości publiczne w trwałym zarządzie; podmioty, dla których w tej decyzji ustala się ze względu na konieczność dokonania przebudowy sieci uzbrojenia terenu i przebudowy innych dróg publicznych; podmioty, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji drogowej w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego; a także podmioty, do których odnoszą się wymogi dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2019 r., sygn. II OSK 1145/18 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2019 r., sygn. II OSK.120/18). Z ustaleń dokonanych przez sąd na podstawie akt administracyjnych sprawy oraz akt sądowych nie wynika, by skarżąca posiadała tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości, potwierdzający jej interes prawny, warunkujący możliwość zaskarżenia decyzji Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 17 lutego 2021 r. do sądu administracyjnego. Zauważyć również należy, że w złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczeniu o stanie majątkowym w sprawie, zainicjowanej wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w niniejszym postępowaniu sądowym, skarżąca przedstawiła, iż posiada jedynie dom w A. oraz mieszkanie w W. Wobec stwierdzenia, że skarżąca nie wykazała posiadania w niniejszej sprawie interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. i nie należy do żadnego z powołanych w tym przepisie podmiotów, jak również jej legitymacja skargowa nie znajduje oparcia w treści w art. 50 § 2 p.p.s.a., skargę na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 17 lutego 221 r. nr DLI-III.7621.15.2019.MM.13 należało odrzucić jako niedopuszczalną. Z tych wszystkich przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.