II SA/Lu 403/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak: [...], w przedmiocie pozostawienia działek poza zakresem opracowania planu urządzenia lasu oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu 26 sierpnia 2019 r. P. T. (dalej: skarżący) złożył w Starostwie Powiatowym w L. wniosek (uwagę) do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, sporządzonego dla gminy L. przez [...], który to projekt wyłożono do publicznego wglądu w siedzibie Gminy L. 29 lipca 2019 r. W piśmie tym skarżący wniósł o wprowadzenie zmian w wyłożonym projekcie w zakresie urządzenia lasu na stanowiących jego własność działkach nr [...] i nr [...], położonych w obrębie [...] - M. K.. Skarżący podkreślił jednocześnie, że swoje żądanie uzasadnia tym, że w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. działka nr [...] jest przeznaczona pod usługi turystyczne, a działka nr [...] – pod zabudowę jednorodzinną. Decyzją z [...] r., znak: [...], Starosta [...] (dalej: Starosta) orzekł o: - odmowie uznania wskazanego wniosku (uwagi) i pozostawienia opisanych działek skarżącego poza zakresem opracowania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, sporządzonego dla gminy L.; - pozostawieniu bez zmiany zapisów projektu uproszczonego planu urządzenia lasu dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa w zakresie obejmującym całość działki nr [...] o powierzchni 0,47 ha oraz część działki nr [...] o powierzchni 0,22 ha, stanowiącej las. Od tej decyzji odwołał się skarżący, zarzucając Staroście naruszenie: - art. art. 7, 8, 9, 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a., wskutek wydania decyzji, pomimo niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy; - art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 6 ze zm.; dalej także: ustawa o lasach), poprzez odmowę uwzględnienia wniosku (uwagi), mimo że opisane działki nie zostały przeznaczone do produkcji leśnej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z [...] r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium) nie podzieliło argumentów odwołania i utrzymało w mocy decyzję Starosty. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, iż w znajdującym się w aktach sprawy uproszczonym wypisie z rejestru gruntów, aktualnym na dzień 30 grudnia 2019 r., działka nr [...] określona została jako "las", oznaczony jako "LsIII", o powierzchni 0,47 ha. Cała ta działka o powierzchni 0,47 ha stanowi zatem las. Natomiast stosownie do tego wypisu, działka nr [...] jest opisana jako: "las (LsIII)" o powierzchni 0,22 ha, "nieużytki (N)" o powierzchni 0,02 ha, "pastwiska trwałe (PsV)" o powierzchni 0,22 ha i "grunty orne (RIVb)" o powierzchni 0,51 ha. Tym samym powierzchnia całej działki wynosi 0,97 ha, zaś las zajmuje tylko 0,22 ha wspomnianej działki. Kolegium dodało, że "Uproszczony plan urządzenia lasu dla lasów nie stanowiących własność Skarbu Państwa położonych na terenie wsi M. K. Gmina L., powiat [...], województwo [...]", na okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2029 r., którego fragment dotyczący skarżącego (Lp. 25, Nr z rej. gruntów 83) znajduje się w aktach sprawy, odzwierciedla dane zawarte w ewidencji gruntów dla powyższych działek. Ponadto uproszczony plan urządzenia lasu zawiera informacje o tym, jaki drzewostan wstępuje na tych działkach, w jakim jest wieku i jaką powierzchnię zajmuje. Plan ten zawiera także wskaźniki gospodarcze odnośnie trzebieży, to jest wskazuje ile metrów sześciennych drewna, jakiego gatunku, w jakim wieku i z jakiej powierzchni można pozyskać. Kolegium wskazało, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L., który zmienił przeznaczenie omawianych działek, nie zmieniło ich charakteru prawnego. Jeśli zatem skarżący będzie chciał zabudować działkę nr [...] obiektem służącym usługom turystycznym, a działkę nr [...], w części zajmowanej przez las, zabudową mieszkaniową jednorodzinną, będzie musiał uzyskać – w odrębnym postępowaniu – decyzję o wyłączeniu tych gruntów z produkcji leśnej, co wynika z przepisów ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161; dalej: ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych). W złożonej do Sądu skardze na powyższą decyzję Kolegium skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, podnosząc tożsame w istocie zarzuty, jak w odwołaniu od decyzji Starosty. Skarżący wskazał, że w jego ocenie, ujęcie przedmiotowych działek w projekcie uproszczonego planu urządzenia lasu "decyduje o zmianie ich przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego". Wynika to z art. 20 ust. 1 ustawy o lasach, który wskazuje na potrzebę uwzględnienia ustaleń planów urządzenia lasu w planie miejscowym. W konsekwencji przyjęcia planu urządzenia lasu w obecnym kształcie nastąpi "zmiana sposobu przeznaczenia tej nieruchomości", która "uniemożliwi jej przyszłą (planowaną) zabudowę. Zdaniem skarżącego, objęcie omawianych działek planem urządzenia lasu nie było uzasadnione także z tego względu, że wbrew stanowisku organów, docelowo wszystkie grunty wskazane ewidencyjnie jako leśne, nie muszą zostać objęte planem urządzenia lasu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374). Sąd uznał bowiem, że rozpoznanie sprawy było konieczne, zaś przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Nie było przy tym możliwości technicznych, by przeprowadzić rozprawę na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z 28 września 1991 r. o lasach. Przepis art. 19 ust. 2 ustawy o lasach stanowi, ze uproszczone plany urządzenia lasu sporządza się dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Plan urządzenia lasu lub uproszczony plan urządzenia lasu sporządzany jest dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych i wspólnot gruntowych – na zlecenie starosty (art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy). Stosownie do art. 21 ust. 4 ustawy o lasach, projekt uproszczonego planu urządzenia lasu wykłada się do publicznego wglądu na okres 60 dni w siedzibie urzędu gminy. O wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu wójt informuje pisemnie właścicieli lasów, z zaznaczeniem, że uproszczony plan urządzenia lasu będzie podstawą naliczenia podatku leśnego. W myśl art. 21 ust. 5 ustawy o lasach, w terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu. Starosta wydaje decyzje w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uwzględniania wniosku (uwagi) skarżącego o pozostawienie działek nr [...] i nr [...], będących jego własnością, położonych w obrębie: [...] - M. K., gmina L., poza zakresem opracowania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu. Poza sporem jest, że stosownie do zapisów uproszczonego wypisu z rejestru gruntów według stanu na dzień 30 grudnia 2019 r. działka nr [...] stanowi w całości las (LsIII) o powierzchni 0,47 ha, a działka nr [...] o powierzchni 0,97 ha jedynie w części obejmującej 0,22 ha stanowi las. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do tego, że skarżący uważa, iż opisane działki, stanowiące jego własność, powinny znaleźć się poza zakresem opracowania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, albowiem działka nr [...] jest przeznaczona – w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. pod usługi turystyczne, a działka nr [...] – zgodnie z tym planem – jest przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko skarżącego nie jest uzasadnione w świetle obowiązujących przepisów prawa. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że bez przeprowadzenia odrębnego postępowania, w tym zasadniczo bez uzyskania przez stronę decyzji w przedmiocie wyłączenia gruntu spod gospodarki leśnej i dokonania zmian w ewidencji gruntów (następczego), nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu. Nawet więc, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje inne przeznaczenie konkretnych działek, to jego uchwalenie nie prowadziło do zmiany jej przeznaczenia w tym zakresie. Inaczej mówiąc, przeznaczenie w planie miejscowym gruntów zalesionych na cele inne niż związane z gospodarką leśną, nie pozbawia działki statusu gruntu leśnego, gdyż bez uzyskania zgody właściwego organu na przeznaczenie terenu leśnego na cele nieleśne, decyzyjnego wyłączenia gruntu spod gospodarki leśnej (produkcji leśnej) i dokonania zmian w ewidencji gruntów, formalnie nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu. O tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z 1991 r. o lasach, co do zasady w pierwszej kolejności decyduje zapis w ewidencji gruntów (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 7 marca 2017 r., II SA/Gl 1178/17; wyrok WSA w Poznaniu z 16 września 2020 r., II SA/Po 1113/19; wyrok NSA z 21 grudnia 2012 r., II FSK 984/11). Wyjaśnić należy, że w procesie sporządzania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów czy też zmiany klasyfikacji gruntów. Kwestie te są uregulowane w odrębnych przepisach i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach. Uproszczony plan urządzenia lasu jest dokumentem, który ma przedstawiać stan lasu na czas sporządzenia przez wykonawcę inwentaryzacji lasu. Skarżący nie mógł więc w drodze zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zmienić przeznaczenia swoich działek (zob. powołany wyrok WSA w Poznaniu z 16 września 2020 r., II SA/Po 1113/19 oraz wyrok NSA z 29 kwietnia 2020 r., II OSK 2181/19). Bezzasadny był więc zarzut skargi co do błędnego uwzględnienia w projekcie uproszczonego planu urządzenia lasu zapisów ewidencji gruntów odnoszących się do działek skarżącego. Niezasadne były również pozostałe zarzuty skarżącego. Prawdą jest, jak zauważył skarżący, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o lasach, w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych. Nie oznacza to jednak, że przyjęcie uproszczonego planu urządzenia lasu, który obejmuje także opisane działki "decyduje o zmianie ich przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego". W świetle art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o lasach, lasem w rozumieniu ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony przeznaczony do produkcji leśnej. W rozumieniu tego przepisu, wbrew stanowisku skarżącego, na całości działki nr [...] i na części obejmującej 0,22 ha działki nr [...] znajduje się las i jest na nich prowadzona produkcja leśna. Okoliczność, że plan miejscowy zmienił przeznaczenie tych działek, jak wskazano wyżej, w żadnym razie nie jest równoznaczna z tym, że prawodawca miejscowy wyłączył je z produkcji leśnej. Bez wyłączenia tych gruntów z produkcji leśnej decyzją właściwego dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych w trybie przewidzianym przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie jest możliwa ich zabudowa, zgodnie z zamierzeniem skarżącego, to jest zabudowanie działki nr [...] obiektem służącym usługom turystycznym, a działki nr [...], w części zajmowanej przez las, budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Niewątpliwie dopiero na podstawie ostatecznej decyzji o wyłączeniu z produkcji leśnej skarżący będzie mógł domagać się wprowadzenia stosownych zmian w ewidencji gruntów. Oczywiste jest więc, że przyjęcie uproszczonego planu urządzenia lasu w obecnym kształcie – wbrew zarzutom skargi – nie uniemożliwia ewentualnej zabudowy w przyszłości opisanych działek skarżącego, po spełnieniu przez niego wymagań określonych w przepisach odrębnych, w tym po uprzednim uzyskaniu ostatecznej decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji leśnej, stosownie do przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych Ponadto, wbrew stanowisku skarżącego, organy obu instancji, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a Kolegium zgodnie także z art. 136 k.p.a., wyczerpująco rozpatrzyły cały materiał dowodowy i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, zaś dokonana przez te organy ocena zgromadzonych w sprawie dowodów jest zgodna z regułami doświadczenia życiowego oraz zasadami logiki. Powtórzyć należy, że kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie mają przywołane wyżej zapisy ewidencji gruntów odnoszące się do działek będących własnością skarżącego, które to zapisy zostały prawidłowo uwzględnione przez organy. Dlatego też, zdaniem Sądu, nie znajduje żadnego uzasadnienia twierdzenie skarżącego, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Starosty oparte zostały na ocenach obarczonych błędami i brakiem rzetelnej analizy stanu prawnego nieruchomości. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę.