I SA/Gl 567/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), Asesor WSA Monika Krywow, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej przez A Sp. z o.o. w K. (dalej: "skarżąca", "spółka", "zobowiązana") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (następnie: "organ nadzoru" lub "DIAS") z [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. (dalej: "organ egzekucyjny" albo "NUS") o oddaleniu skargi spółki na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Stan sprawy przedstawia się następująco. 1. W dniu [...] NUS wystosował do zobowiązanej zawiadomienie o zajęciu jej wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku B S.A. w W. w związku z egzekucją prowadzoną na podstawie trzech własnych tytułów wykonawczych z dnia [...] obejmujących zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres (kolejno): od stycznia do kwietnia 2018 r., od maja do sierpnia 2018 r. oraz od września do grudnia 2018 r. Zawiadomienie to doręczono spółce [...]. 2. W piśmie z 29 maja 2019 r. zobowiązana podniosła, że zajęcie to było bezpodstawne. Wskazała, że uchylenie decyzji NUS stanowiącej podstawę prowadzonego wcześniej postępowania zabezpieczającego skutkować winno zwolnieniem z zajęcia środków zgromadzonych na jej rachunku bankowym. Stąd jako niedopuszczalne oceniła ich zajęcie na podstawie wystawionych następnie tytułów wykonawczych. W dniu 11 czerwca 2019 r. NUS skierował do spółki wezwanie do wyjaśnienia charakteru pisma z 29 maja 2019 r., zaznaczając, że w braku odpowiedzi podlegać ono będzie pozostawieniu bez rozpatrzenia. W odpowiedzi z 19 czerwca 2019 r. spółka wniosła o niezwłoczne zwolnienie z zajęcia środków zgromadzonych na rachunku bankowym i podtrzymała argumentację przedstawioną uprzednio. W ponownym wezwaniu do wyjaśnienia rodzaju żądania, sporządzonym 1 lipca 2019 r., NUS zastrzegł, że w przypadku bezskutecznego upływu zakreślonego terminu siedmiodniowego pismo spółki z 29 maja 2019 r. zostanie zakwalifikowane jako skarga na czynność egzekucyjną wskazaną w zawiadomieniu z [...]. Wezwanie to doręczono spółce [...]. Pozostało ono bez odpowiedzi. 4. Postanowieniem organu egzekucyjnego z [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 54 § 1 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.; następnie: "u.p.e.a."), skarga spółki z 29 maja 2019 r. została oddalona jako bezzasadna. W wyniku zażalenia spółki z 15 października 2019 r. DIAS, działając na podstawie m. in. art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a., wydał jednak postanowienie z [...], nr [...] o uchyleniu tego postanowienia NUS i przekazaniu sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej kwalifikacji DIAS wytknął NUS brak zweryfikowania podjętej czynności egzekucyjnej przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę jej dokonania. Zwrócił też uwagę na brak wyczerpującego wskazania wymogów, jakim powinno odpowiadać zawiadomienie o dokonaniu tej czynności, a także na niezrozumiałe rozważanie kwestii uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego w sytuacji, gdy może to stanowić przedmiot innego środka zaskarżenia (zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a., a nie skargi z art. 54 § 1 u.p.e.a.). 5. W ramach ponownego rozpatrzenia sprawy organ egzekucyjny postanowieniem z [...], nr [...], działając na podstawie art. 123 k.p.a. oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 54 § 1 i § 5 u.p.e.a., oddalił skargę spółki z 29 maja 2019 r., stwierdziwszy, że w świetle obowiązujących przepisów, które przytoczył, kwestionowana czynność egzekucyjna była dopuszczalna, a zawiadomienie o jej dokonaniu sporządzono z zachowaniem wszelkich wymogów. 6. W zażaleniu z 22 stycznia 2020 r. spółka wniosła o uchylenie postanowienia NUS z [...]. Rozstrzygnięciu temu zarzuciła naruszenie: 1) art. 67 § 2 w związku z art. 166b u.p.e.a. wskutek braku spostrzeżenia, że w zawiadomieniu nie uwzględniono wszystkich niezbędnych jego elementów; 2) art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego najbardziej uciążliwego (zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w sytuacji, gdy spółka musi dysponować środkami finansowymi do regulowania bieżących zobowiązań w ramach prowadzonej działalności gospodarczej). 7. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z [...], nr [...] organ nadzoru, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 i art. 54 § 5 u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienie NUS z [...]. W motywach tego rozstrzygnięcia DIAS powołał się na brzmienie obowiązujących przepisów, w tym w szczególności art. 7 § 1 i § 2, art. 1a pkt 2 i pkt 12 lit. a) tiret 4, art. 54 § 1, art. 67 § 1, § 2a, § 2b i § 2c oraz art. 80 §§ 1-3 u.p.e.a. Na tej podstawie wywiódł, że weryfikacja zasadności skargi na czynność egzekucyjną sprowadza się do oceny, czy czynność egzekucyjna została dokonana w sposób zgodny z prawem i w przepisanej formie. Mając to na względzie, stwierdził, że kwestionowana czynność odpowiada regulacjom w tym zakresie, a zawiadomienie spółki o jej dokonaniu sporządzono w sposób prawidłowy. Stąd jako chybiony uznał zarzut naruszenia art. 67 § 2 u.p.e.a. Zarazem wyjaśnił, że przy weryfikacji zasadności skargi z art. 54 § 1 u.p.e.a. nie podlega badaniu stopień uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego, natomiast art. 166b u.p.e.a. dotyczy postępowania zabezpieczającego a nie postępowania egzekucyjnego. 8. W skardze do sądu z 14 kwietnia 2020 r. spółka zarzuciła DIAS powielenie błędów NUS i podtrzymała zarzuty podniesione w zażaleniu z 22 stycznia 2020 r. 9. W odpowiedzi DIAS stwierdził brak podstaw do zmiany swego stanowiska i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 10. Zaskarżone postanowienie DIAS nie narusza prawa a zatem skarga do sądu administracyjnego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.). 11. Podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia stanowią m.in. art. 54, 67, 80, 86b u.p.e.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej z dniem 30 lipca lub 30 października 2020 r. - ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070, ze zm.). Zarówno kwestionowana przez skarżącą czynność egzekucyjna, jak i postanowienia organów obu instancji zostały bowiem podjęte lub wydane na gruncie poprzedniego stanu prawnego w ramach egzekucji wszczętej przed nowelizacją. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy zmieniającej, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie u.p.e.a. i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy dotychczasowe. Tylko do egzekucji z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oraz rachunku prowadzonego przez spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową - wszczętych po wejściu w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy u.p.e.a., w nowym brzmieniu. W myśl art. 54 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu mającym zastosowanie w tej sprawie, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania. Zgodnie z § 4 art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z § 5 art. 54 u.p.e.a. w sprawie skargi postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. Stosownie natomiast do art. 1a pkt 2 u.p.e.a., przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora może być wnoszona na czynności zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc na czynności o charakterze wykonawczym i to tylko wtedy, gdy ustawa nie przewiduje innych środków zaskarżenia (wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., II FSK 2988/11). Skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. W ramach skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarga w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. nie przysługuje natomiast na czynności procesowe, polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, w ramach których organ egzekucyjny rozstrzyga o prawach i obowiązkach uczestników postępowania. W postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego przedmiotem kontroli jest prawidłowość zakwestionowanych czynności. Dokonując zatem oceny czynności egzekucyjnych organ egzekucyjny bada, czy w ramach zastosowanego środka czynności zostały dokonane zgodnie z przepisami ustawy egzekucyjnej. 12. W niniejszej sprawie NUS, po ponownym rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z [...] oddalił, jako bezzasadną, skargę zobowiązanej z 29 maja 2019 r. (uzupełnioną pismem z 19 czerwca 2019 r.) na czynność egzekucyjną z [...] w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku B S. A. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ egzekucyjny powołał treść przepisów: art. 1a pkt 2 i pkt 12 lit. a triet 4, art. 7 § 1 i 2, art. 54 § 1 i 5, art. 67 § 1, 1a, 2, 2a pkt 1 i 2 oraz 2c, art. 80 § 1 - 3 i art. 86b u.p.e.a. oraz wyjaśnił jakie okoliczności podlegają rozpoznaniu w trybie skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. Organ egzekucyjny wskazał również, że w przypadku, o którym mowa w art. 67 § 1a u.p.e.a. sporządza się wydruk zawiadomienia o zajęciu, a doręczenie wydruku o zajęciu uznaje się za doręczenie odpisu tego zawiadomienia. W następnej kolejności organ egzekucyjny wskazał, że ww. zawiadomienie o zajęciu z [...] zostało doręczone Bankowi B S.A. za pośrednictwem systemu teleinformatycznego OGNIVO w dniu [...] (i doręczone w tym samym dniu). Natomiast zobowiązanej spółce został doręczony [...]wydruk ww. zawiadomienia o zajęciu z [...]. W wyniku dokonanej analizy ww. zawiadomienia o zajęciu z [...] organ egzekucyjny stwierdził, że spełniało ono wymogi określone w przepisach u.p.e.a. Organ egzekucyjny wskazał, iż dodatkowo przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu [...] zostało sporządzone zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 września 2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1804). Wobec powyższego, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa, organ egzekucyjny wskazał, że nie dopatrzył się w zaskarżonej czynności egzekucyjnej działań niezgodnych z prawem, uznając że prawidłowo zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12a u.p.e.a., w postaci egzekucji z rachunku bankowego spółki. Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze z 29 maja 2019 r. (uzupełnionej pismem z 19 czerwca 2019 r.), wniosku o niezwłoczne wycofanie zawiadomienia o zajęciu z [...] organ egzekucyjny wskazał, że zgodnie z art. 54 § 5a u.p.e.a., w przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności. Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny oddalił skargę spółki na czynność egzekucyjną, nie ma jednak podstaw do uchylenia (niezwłocznego zwolnienia, wycofania) zaskarżonej. czynności egzekucyjnej. W wyniku analizy materiału dowodowego sprawy DIAS uznał, iż postanowienie organu egzekucyjnego z [...] nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Organ odwoławczy wskazał, iż mimo, że organ egzekucyjny w treści postanowienia z [...] błędnie wskazał ("dodatkowo"), że zawiadomienie o zajęciu z [...] sporządzone zostało zgodnie z wzorem określonym załączniku nr 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 września 2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1804) - kiedy w stanie faktycznym i prawnym zgodnie z takim wzorem sporządzone być nie powinno w myśl art. 67 § 1a u.p.e.a. (i z akt sprawy wynikało, że nie zostało sporządzone ono zgodnie z tymże wzorem) - to jedynie z tego względu nie było uzasadnione uchylenie postanowienia organu egzekucyjnego z [...], w sytuacji gdy postanowienie to zawierało prawidłowe rozstrzygnięcie. DIAS podzielił stanowisko organu egzekucyjnego, że zaskarżona czynność dokonana zawiadomieniem z [...] została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. 13. Sąd podziela zapatrywanie DIAS wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Stosownie do art. 7 § 1 i 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny w trakcie postępowania egzekucyjnego stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych przewidzianych w przepisie art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a., tj. egzekucję z rachunku bankowego (tiret 4). Stosując ten środek, organ egzekucyjny, na podstawie art. 80 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu mającym zastosowanie w tej sprawie, dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Zgodnie z art. 80 § 2 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. W myśl art. 80 § 3 u.p.e.a., jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Zgodnie z art. 86b u.p.e.a. w brzmieniu mającym zastosowanie, zawiadomienia i wezwania, o których mowa w przepisach niniejszego rozdziału, przesyła się do banku i organu egzekucyjnego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Jeżeli wykorzystanie tego systemu jest niemożliwe z przyczyn technicznych, w czasie niezbędnym do przywrócenia jego funkcjonowania zawiadomienia i wezwania doręcza się na piśmie. Zgodnie z przepisem art. 67 § 1 u.p.e.a., z zastrzeżeniem art. 68 § 1 u.p.e.a., podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a), stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Określając wzór, minister uwzględni uwarunkowania wynikające z elektronicznego przetwarzania danych zawartych w tym zawiadomieniu lub protokołach. Jednak zgodnie z art. 67 § 1a u.p.e.a., zawiadomienia o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej. W takim przypadku nie stosuje się wzoru, o którym mowa w § 1. Zgodnie zaś z art. 67 § 2 u.p.e.a., zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. W myśl art. 67 § 2a u.p.e.a., jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej: 1) w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego; 2) zawiadomienie o zajęciu zawiera numer PESEL lub NIP zobowiązanego, o ile są znane organowi egzekucyjnemu. Stosownie natomiast do art. 67 § 2b u.p.e.a. – w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania kontrolowanej czynności egzekucyjnej - w przypadkach, o których mowa w § 1a art. 67 u.p.e.a. organ egzekucyjny sporządza wydruk zawiadomienia o zajęciu. Doręczenie zobowiązanemu wydruku zawiadomienia o zajęciu uznaje się za doręczenie odpisu tego zawiadomienia. Stosownie natomiast do art. 67 § 2c u.p.e.a., minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, sposób sporządzania i dokonywania doręczeń dokumentów przesyłanych w ramach stosowanego środka egzekucyjnego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej, mając na względzie bezpieczeństwo posługiwania się dokumentami w postaci elektronicznej oraz sprawność i skuteczność egzekucji. W zaskarżonym postanowieniu DIAS trafnie wskazał, że art. 67 § 2a pkt 3 oraz § 2b u.p.e.a., na mocy ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1553) zostały uchylone (odpowiednio art. 1 pkt 29 lit. b/ i c/ tej ustawy). Ustawa z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw została opublikowana w Dzienniku Ustaw RP w dniu 19 sierpnia 2019 r. W myśl art. 15 pkt 2 ww. ustawy, art. 1 pkt 29 lit. b) i c) tej ustawy, weszły w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia ustawy, tj. z dniem 3 września 2019 r. Niemniej jednak, zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy zmieniającej, w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym wszczętym i niezakończonym przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe, z uwzględnieniem ust. 2-4 oraz art. 7-11. Jak wynika z akt sprawy, egzekucja administracyjna w tym przypadku została wszczęta w dniu [...], w myśl art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. Należy też dodać, że stosownie do art. 14 ust. 1 tej ustawy zmieniającej, pozostają w mocy wysłane upomnienia, tytuły wykonawcze, postanowienia, dokumenty zajęcia i inne dokumenty sporządzone w ramach stosowanych środków egzekucyjnych w postępowaniach egzekucyjnych wszczętych na podstawie przepisów u.p.e.a. w brzmieniu dotychczasowym i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tejże ustawy zmieniającej. 14. Oceniając prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej, polegającej na zajęciu prawa majątkowego zobowiązanej spółki, stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, Sąd nie stwierdza naruszenia prawa. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny, do którego upoważniły go przepisy u.p.e.a., tj. egzekucję z rachunku bankowego (art. 1a pkt 12 lit. a tiret 4 u.p.e.a.). Podstawę wystawienia przedmiotowego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego stanowiły tytuły wykonawcze wystawione przez NUS wobec zobowiązanej spółki, na dochodzone należności, których odpisy doręczono zobowiązanej [...]. Zawiadomienie o zajęciu z [...] doręczono zarówno dłużnikowi zajętej wierzytelności (w dniu [...]), jak i zobowiązanej (w dniu [...] wraz z odpisami tytułów wykonawczych). Zawiadomienie z [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanej zostało przesłane do Banku B S.A. przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i zawiera wszystkie wymienione wyżej elementy oraz spełnia wymogi określone w art. 67 § 2 i 2a u.p.e.a. Jednocześnie DIAS wskazał, że zasadnie zawiadomienie to nie zawierało podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika również, że w tym stanie rzeczy, organ egzekucyjny zasadnie doręczył zobowiązanej wydruk zawiadomienia o zajęciu z dnia [...], w myśl art. 67 § 2b u.p.e.a., który nie był zgodny ze wzorem określonym w załączniku nr 3 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów, bowiem w myśl art. 67 § 1a u.p.e.a., nie stosuje się takiego wzoru w przypadku zajęcia rachunku bankowego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego. Zasadnie w zaskarżonym postanowieniu organ wskazał również, że podnoszona zbytnia uciążliwość zastosowanego środka egzekucyjnego, nie podlega w tym przypadku rozpoznaniu w ramach postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Jak już wskazano, w tej sprawie znajduje zastosowanie art. 54 u.p.e.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej z dniem 30 lipca 2020 r. - ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070, ze zm.). Zarówno kwestionowana przez skarżącą czynność egzekucyjna, jak i postanowienia organów obu instancji zostały bowiem podjęte lub wydane na gruncie poprzedniego stanu prawnego w ramach egzekucji wszczętej przed tą nowelizacją. Jak już była o tym mowa, art. 13 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy zmieniającej stanowi, że do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie u.p.e.a. i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy dotychczasowe. Tylko do egzekucji z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oraz rachunku prowadzonego przez spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową - wszczętych po wejściu w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy u.p.e.a., w nowym brzmieniu. W tym stanie rzeczy badanie uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej powinno się odbyć w ramach innego środka prawnego, to jest w ramach zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w trybie przepisów art. 33-34 u.p.e.a. W stanie prawym mającym zastosowanie w tej sprawie, to jest sprzed wymienionej ostatnio nowelizacji u.p.e.a. z dniem 30 lipca 2020 r., art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. przewidywał bowiem podstawę do wniesienia zarzutu w postaci zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Ponadto zasadnie DIAS wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie skargi na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego nie znajduje zastosowania art. 166b u.p.e.a. ponieważ dotyczy on postępowania zabezpieczającego, które nie toczyło się w kontrolowanej sprawie. W tych okolicznościach, zawarte w zażaleniu z 22 stycznia 2020 r. zarzuty naruszenia przepisów art. 67 § 2 w związku z art. 166b oraz art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. zasadnie nie zostały przez DIAS uwzględnione. Z tych samych względów, również zawarte w skardze do sądu z dnia 14 kwietnia 2020 r. zarzuty naruszenia ww. przepisów, tj. art. 67 § 2 i art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. nie zasługują na uwzględnienie. 15. Dlatego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga do sądu została oddalona.