I SA/Ke 434/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Surma, Asesor WSA Andrzej Mącznik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach z dnia 17 czerwca 2022 r. znak 2605-SPA.4105.107.2021 w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić M. T. kwotę 200,00 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE Sygn. akt I SA/Ke [...] UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał 17 czerwca 2022 r. wobec M. T. decyzję znak: [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym. Decyzja określa zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości 8620,00 zł. z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Toyota Tundra, rok produkcji 2016, pojemność silnika 5663 cmł. Decyzja ta została doręczona M. T. 20 czerwca 2022 r. Od tej decyzji strona wniosła 6 lipca 2022 r. (data stempla pocztowego) odwołanie. Z uwagi na uchybienie terminowi do wniesienia odwołania (termin do wniesienia odwołania upłynął 4 lipca 2022 r.), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z 29 lipca 2022 r. znak: [...] potwierdził ten fakt w formie procesowej. M. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. Zarzucił naruszenie art. 122, 124 Ordynacji podatkowej, art. 187 § 1 (nie wskazując aktu prawnego), naruszenie art. 3 ust. 1 oraz art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 329: ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Rozpoznając skargę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. I tak na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach m. in. skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Dla wypełnienia warunku wyczerpania środków zaskarżenia bezwzględnie konieczne jest uprzednie rozpoznanie wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. Zatem nie wystarczy samo złożenie środka zaskarżenia od kwestionowanej decyzji. Wymagane jest, aby skarga została wniesiona na działanie organu podjęte po rozpatrzeniu takiego środka prawnego. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu prowadzonym w danej sprawie, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, W. 2021, s. 389 i przywołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych). Jedynie na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. W rozpoznawanej sprawie przypadek ten nie zachodzi. Podkreślić należy, że wyczerpanie środków zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a. stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administracyjne. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej [...], zgodnie z którym każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540; ze zm.), dalej jako "O.p." postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Art. 220 O.p. stanowi, iż od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, a właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia. Przytoczone przepisy mają istotne znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem wydanie decyzji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego powoduje, że od tej decyzji, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem, przysługiwało odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.. Dopiero wydana w tym trybie decyzja może być zatem przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z zawartym pouczeniem dotyczącym trybu wnoszenia odwołań, skarżący wniósł odwołanie za pośrednictwem operatora pocztowego – Poczty [...]. Z akt sprawy wynika jednak, że przy wniesieniu odwołania skarżący uchybił terminowi do złożenia tego środka odwoławczego. Innymi słowy, wniósł odwołanie po terminie. W tym stanie rzeczy odwołanie nie mogło odnieść zamierzonego skutku, było prawnie bezskuteczne, nie spowodowało merytorycznego rozpoznania sprawy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.. Zaskarżenie do sądu decyzji organu pierwszej instancji oznacza, że nie został spełniony formalny warunek wniesienia skargi do sądu, co skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego rozpoznania skargi. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł o odrzuceniu skargi w pkt 1 postanowienia. W przedmiocie zwrotu uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego, Sąd orzekł z urzędu, jak w pkt 2 postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.