III SA/Wa 1092/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz M. R. kwotę 153 zł (słownie: sto pięćdziesiąt trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta W. ustalił Panu M. R. (dalej zwany Podatnik, Skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2018 w wysokości 3 816 zł, w której przedmiotem opodatkowania były: działka nr ew. [...] obr. [...] bez nazwy ulicy - grunty pozostałe o pow. 540 m2, działka nr [...] obr. [...], ul. F.- grunty pozostałe o pow. 836 m2, budynki pozostałe (powyżej 2,20 m) - ul. C. garaż o pow. 59,37 m2, grunty pozostałe - ul. C. - o pow. 15,71 m2 oraz 21,07 m2 oraz 21,09 m2, budynek mieszkalny (powyżej 2,20 m) - ul. C. – o pow. 79,62 m2, budynek mieszkalny (powyżej 2,20 m) - ul. C. – o pow. 79,69 m2, grunty pozostałe - ul. L. – o pow. 6,31 m2 oraz 19,01 m2, budynek mieszkalny (powyżej 2,20 m) - ul. L. – o pow. 83,76 m2, budynki pozostałe (powyżej 2,20 m) - ul. L. garaż- o pow. 27,81 m2, grunty pozostałe ul. S.– o pow. 5,92m2 oraz 14,84 m2, budynki mieszkalne (powyżej 2,20 m) - ul. S. – o pow. 81,36 m2, budynki pozostałe (powyżej 2,20 m) - ul. S. garaż – o pow. 32,49 m2, budynki mieszkalne (powyżej 2,20 m) - ul. B. – o pow. 244,23 m2, budynki pozostałe (powyżej 2,20 m2) - ul. B. – o pow. 40 m2, grunty pozostałe - ul. B. – o pow. 956 m2, grunty pozostałe - ul. T. – o pow. 8,38 m2 oraz 22,55 m2 oraz 8,37 m2 oraz 25,45 m2, budynki mieszkalne (pow. 2,20 m) - ul. T. – o pow. 30,96 m2, budynki mieszkalne (pow. 2,20 m) - ul. T. – o pow. 83,47 m2, budynki mieszkalne (pow. 2,20 m) - ul. T. – o pow. 31,01 m2, budynki pozostałe (pow. 2,20 m) – ul. T. garaż – o pow. 94,20 m2 grunty pozostałe - ul. R. P.– o pow. 87,04 m2 budynki mieszkalne (pow. 2,20 m) - ul. R. P. – o pow. 11,5 m2 oraz 55,46 m2. Od decyzji Podatnik wniósł odwołanie stwierdzając, że naruszono zasady wskazane w art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) – zwana dalej k.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości w tym zakresie przekazanie do ponownego rozpatrzenia celem dokonania wymiaru podatku od nieruchomości B. nr [...] i jakaś działa [...] obręb [...]. W piśmie z dnia 1 lutego 2019 r. zatytułowanym uzupełnienie odwołania, Podatnik wskazał, że podtrzymuje wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie przekazanie do ponownego rozpatrzenia celem dokonania łącznego wymiaru podatku od nieruchomości stanowiących własność jego łącznie z zabudowaną nieruchomością gruntową B. nr [...] to jest zabudowaną działką nr 207 w obrębie [...] załączając kopię odpisu zwykłego księgi wieczystej KW [...] datowanego na dzień 31 stycznia 2019 r. Podatnik oświadczył, że za rok 2018 chce płacić podatek łącznie z zabudowaną nieruchomością gruntową B. Organ nie ma podstawy prawnej zakazania chcącemu płacić – płacenia należnego podatku. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu wskazano, że w postępowaniu podatkowym nie mają zastosowania zasady ogólne z k.p.a. Skład kolegium nie uważa również, że organ podatkowy naruszył art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej. Stan faktyczny został ustalony zgodnie ze stanem rzeczywistym. Mając na względzie poprzedzające niniejszą sprawę odwołania w sprawach tożsamych z niniejszą oraz towarzyszące nim okoliczności opisane w organ podatkowy okoliczności uznać należy za prawdziwe. Są one również okolicznościami notoryjnymi określonymi w art. 77 § 4 kpa tj. znanymi organowi z urzędu. Organ powołał się na art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ powołał następnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 maja 2018 r., sygn. I SA/Ol 144/18, w którym Sąd ten podkreślił, że związanie organu podatkowego danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków oznacza, że organy podatkowe ani nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego, ani nie są uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie powierzchni gruntu lub jego przeznaczenia. Organ wyjaśnił następnie, że zgodnie z ustawą z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm., dalej u.p.o.l.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. ust. 1), a podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1). Natomiast w oparciu o art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. stwierdził, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości. Kolegium wyjaśniło, że podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego (art. 4 ust. 1). Zdaniem SKO w W. bezsporne jest że Podatnik był posiadaczem wszystkich opodatkowanych w zaskarżonej decyzji nieruchomości. Powyższa okoliczność nie była kwestionowana ani przed wydaniem zaskarżonej decyzji ani w odwołaniu od niej. Strona nie kwestionowała również ustalonej w postępowaniu podatkowym powierzchni. Zatem mając na względzie fakt prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego organ podatkowy drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podatkową. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania dowodowego Kolegium wywnioskowało, że organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał zarówno ustalenia powierzchni jak i jej kwalifikacji. SKO w W. wskazało, że w ramach postępowania podatkowego organ podatkowy może ustalić wymiar podatku od nieruchomości tylko w stosunku do części nieruchomości, w których władaniu jest podatnik. W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oddalającej odwołanie od decyzji Prezydenta W., którą ustalono w kwocie 3816 zł - wysokość podatku za 2018 r., jak stwierdził "z będącego w moim posiadaniu" gruntu, skutkiem czego decyzja organu pierwszej instancji, wydana jest bez podstawy prawnej - gdyż nie istnieje przepis, zezwalającego organowi podatkowemu, wybrać dowolne składniki, z których podatek Prezydent chce otrzymać – pomijając grunt B. – podlegający obowiązkowi podatkowemu. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymujące dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie jednakże z powodów innych niż wskazane w skardze. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm..), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę uwzględniając skargę może ten akt uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.) skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Nadto, co istotne, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak zakreślonych granicach kontroli, wniesiona skarga okazała się skuteczna, jednakże z przyczyn innych, aniżeli podniesione w jej treści. Tytułem wstępu należy zauważyć, że brak objęcia decyzją pierwszej instancji, (a w konsekwencji również decyzją organu drugiej instancji) określonej nieruchomości podlegającej opodatkowaniu, nie stanowi wady tejże decyzji. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 10 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 421/18 "przepisy u.p.o.l. nie nakładają na organy podatkowe obowiązku opodatkowania wszystkich przedmiotów należących do danego podatnika podatkiem od nieruchomości w jednej decyzji, ustalającej zobowiązanie podatkowe. Z przepisu art. 6 ust. 7 tej ustawy wynika jedynie obowiązek ustalenia zobowiązania podatkowego w drodze decyzji.". Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1537/11, "każdy z wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. składników majątkowych (grunt, budynek lub jego część, budowla lub jej część związana z prowadzeniem działalności gospodarczej) jest odrębnym, samodzielnym przedmiotem opodatkowania. Każdy z tych samodzielnych przedmiotów opodatkowania (wraz ze stroną podmiotową opodatkowania) konstytuuje odrębne zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Zobowiązanie w podatku od nieruchomości nie jest oparte na konstrukcji łącznego zobowiązania.". W konsekwencji nie było przeszkód dla tego, żeby zaskarżoną decyzją (i decyzją ją poprzedzającą) objąć jedynie część z nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania (gdzie podatnikiem jest Skarżący), w szczególności nie obejmując wskazanego przez Skarżącego gruntu B. (podlegającego według Skarżącego opodatkowaniu). W tym zakresie zatem rozstrzygnięcia obu instancji są prawidłowe. Należy jednak zauważyć, że zaskarżona decyzja (mimo prawidłowości rozstrzygnięcia we wskazanej kwestii) została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900), zwana dalej O.p., w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 127 O.p. postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Jak wskazał WSA w Łodzi w wyroku z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 10/20 organ odwoławczy jest obowiązany do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Organ odwoławczy nie może się więc ograniczyć do kontroli zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu, ale jest zobowiązany do ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 1623/18, z zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego, o której mowa w art. 127 O.p., wynika, że organ odwoławczy jest zobowiązany – oprócz odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu – ponownie merytorycznie rozpatrzyć sprawę we wszystkich jej aspektach. Istotą zasady dwuinstancyjności jest bowiem prawo do dwukrotnego rozpoznania danej sprawy. Działanie organu odwoławczego nie może ograniczać się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz winno polegać na podjęciu działań mających na celu pełne wyjaśnienie sprawy. W ramach tych działań organ odwoławczy może zlecić lub we własnym zakresie przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe. Jak wskazał WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 708/19 wymóg powtórnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy sprawy, już raz rozpoznanej i rozstrzygniętej przez organ podatkowy pierwszej instancji, oznacza, iż wydana na skutek wniesienia odwołania decyzja organu odwoławczego zawierać winna uzasadnienie faktyczne i prawne odpowiadające warunkom określonym w przepisie art. 210 § 4 O.p., a więc wskazywać fakty, które organ odwoławczy uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a także zawierać podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa. Brak spełnienia tych warunków powoduje, że wydana przez organ odwoławczy decyzja ostateczna, stanowiąca przedmiot skargi wniesionej do sądu administracyjnego, w istocie rzeczy, nie poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, czyli wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a także wyjaśnienie zastosowanej podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest jednym z niezbędnych elementów decyzji, który powinien odzwierciedlać proces decyzyjny organu – wskazywać wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za podjęciem określonej decyzji, tak aby adresat decyzji oraz sąd dokonujący kontroli legalności tego aktu mieli możliwość zapoznania się nie tylko z władczym rozstrzygnięciem organu, ale również z analizą okoliczności, które doprowadziły do takiego rozstrzygnięcia. Tylko decyzja spełniająca te kryteria może w pełni realizować pozostałe zasady ogólne postępowania wyrażające się w prowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie do organów (art. 121 § 1 O.p.) oraz wyjaśnianiu stronom zasadności przesłanek jakimi się kierują (art. 124 O.p.) – tzw. zasada przekonywania. Zasady powyższe należy traktować nie tylko jako postulat ustawodawcy wobec organów orzekających w sprawie, ale jako przesłanki oceny ich działania, co oznacza, że naruszenie opisanych zasad może stanowić wystarczającą podstawę do uchylenia aktu administracyjnego. Strona postępowania, aby móc działać w zaufaniu do organu musi znać bowiem przesłanki, jakimi kierował się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Zgodnie z ukształtowaną linią orzecznictwa, jeżeli uzasadnienie decyzji ostatecznej jest wadliwe w ten sposób i z tego powodu, że nie spełnia celów i przesłanek art. 210 § 4 Op. sąd administracyjny nie jest uprawniony ani też zobowiązany do tego, aby w uzasadnieniu wydanego wyroku uzasadnić rozstrzygnięcie sprawy za organ (por. wyrok z dnia 28 kwietnia 2000r., I SA/Łd 269/98, wyrok NSA z dnia 22 października 2010 r. II FSK 1067/09). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawiera szereg nieprawidłowości, które powodują, że nie tylko samo uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 210 § 4 O.p., ale również rodzi wątpliwości co do tego, że niniejsza sprawa była przedmiotem powtórnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy sprawy (poza kwestią braku wadliwości decyzji organu pierwszej instancji w związku z nieobjęciem jej zakresem gruntu B. , co zostało przeanalizowane przez organ odwoławczy i ustalenie w tym zakresie było prawidłowe, o czym była mowa wyżej) – co oznacza naruszenie art. 127 O.p. W tym względzie należy zauważyć, że Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wadliwy określił wielkość powierzchni przyjętej przez Organ pierwszej instancji do opodatkowania w odniesieniu do poniższych nieruchomości : budynku mieszkalnego przy ul. C. w decyzji Organu I instancji - stanowiącą podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchnię określono na 79,69 m2 (w zaskarżonej decyzji określono ją na 79,62 m2), gruntów pozostałych przy ul. L.- stanowiącą podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchnię gruntów określono na 6,31 m2 oraz 19,01 m2 (w zaskarżonej decyzji określono ją na 6,31 m2 oraz 19,09 m2), budynku mieszkalnego przy ul. L. – stanowiącą podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchnię określono na 83,76 m2 (w zaskarżonej decyzji określono ją na 79,62 m2). Załączone do odpowiedzi na skargę akta administracyjne nie zawierały żadnych dokumentów umożliwiających weryfikację przyjętych przez Organ pierwszej instancji wielkości. Zważywszy na to, że Organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do wyliczeń dokonanych przez Organ pierwszej instancji, ograniczając się do krótkiego stwierdzenia, że "należało dojść do wniosku, że organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał zarówno ustalenia powierzchni jak i jej kwalifikacji", w kontekście wadliwego określenia wielkości powierzchni przyjętej przez Organ pierwszej instancji do opodatkowania w stosunku do części powierzchni, powstaje wątpliwość, że niniejsza sprawa nie była przedmiotem powtórnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy sprawy (w zakresie prawidłowości określenia wielkości powierzchni i ich kwalifikacji). W tym kontekście w istocie nie wiadomo, na podstawie czego Organ uznał prawidłowość ustaleń w zakresie ustalenia powierzchni przyjętej przez Organ pierwszej instancji. W tym względzie Sąd zauważa tytułem przykładu, że z załączonej w następstwie wezwania przez tut. Sąd sporządzonego w dn. 16 kwietnia 2020 r. wypisu z kartoteki budynków dot. budynku przy ul. B. wynika, że powierzchnia zabudowy tego budynku wynosi 240 m2, jednocześnie w decyzji I instancji (utrzymanej zaskarżoną decyzją) przyjęto powierzchnię 244,23 m2. Brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakiegokolwiek uzasadnienia przyjęcia określonych wielkości powierzchni w powiązaniu ze zgromadzonym w aktach materiałem dowodowym, nie tylko uniemożliwia weryfikację przez Sąd prawidłowości dokonanych przez Organy ustaleń ale w istocie świadczy o tym, że wskazane wielkości nie były weryfikowane przez Organ odwoławczy (czego wymaga art. 127 O.p.), a z całą pewnością taka weryfikacja nie wynika z treści uzasadnienia tejże decyzji (co winno mieć miejsce). Powyższe stwierdzenie jest tym bardziej uzasadnione, że Organ II instancji w uzasadnieniu – po przywołaniu treści m.in. art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 4 u.p.o.l. (dotyczących statusu właściciela nieruchomości oraz posiadacza, przy spełnieniu określonych warunków, nieruchomości – jako podatników tego podatku) wskazał, że Skarżący "był posiadaczem wszystkich opodatkowanych w zaskarżonej decyzji nieruchomości". Jednocześnie jak wynika z nadesłanych na żądanie Sądu wypisów z rejestrów Skarżący jest właścicielem lub współużytkownikiem szeregu nieruchomości, które były objęte zakresem zaskarżonej decyzji. W konsekwencji niezrozumiałe jest wskazanie w uzasadnieniu decyzji, że Skarżący był posiadaczem wszystkich opodatkowanych w zaskarżonej decyzji nieruchomości – co dodatkowo świadczy o tym, że sprawa nie była przedmiotem powtórnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. W tym kontekście nie ma znaczenia okoliczność tego, że Skarżący zaskarżając decyzję Organu pierwszej, zarzucił wyłącznie to, że za rok 2018 chce płacić podatek łącznie z zabudowaną nieruchomością gruntową B. (tj. nieruchomość, która nie była objęta przedmiotową decyzją) – do czego Organ odwoławczy odniósł się. Jak wskazano bowiem wcześniej z zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego, o której mowa w art. 127 O.p., wynika, że organ odwoławczy jest zobowiązany – oprócz odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu – ponownie merytorycznie rozpatrzyć sprawę we wszystkich jej aspektach. W tym zakresie również nie jest wystarczające również powołanie się, jak to uczynił organ odwoławczy, na to, że "[m]ając na względzie poprzedzające niniejszą sprawę odwołania w sprawach tożsamych z niniejszą oraz towarzyszące nim okoliczności opisane w organ podatkowy okoliczności uznać należy za prawdziwe. Są one również okolicznościami notoryjnymi określonymi w art. 77 § 4 kpa tj. znanymi organowi z urzędu". Niezależnie od tego, że jak wskazał Organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy k.p.a. (o tym, że fakty znane z urzędu nie wymagają dowodu stanowi art. 187 § 3 zd. 1 O.p., przy czym zgodnie z art. 187 § 3 zd. 2 O.p. fakty znane organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie), uzasadnienie rozstrzygnięcia nie może ograniczać się do powołania na odwołania w innych sprawach i towarzyszące nim okoliczności, bez jakiegokolwiek ich przywołania, czy też opisania. W efekcie wskazana decyzja nie zawiera w istocie w tym względzie jakiegokolwiek uzasadnienia, nie wspominając o uzasadnieniu satysfakcjonującym w świetle zasady przekonywania, a w efekcie nie poddaje się kontroli Sądu. Mając na uwadze powyższe, Sąd zgodnie z art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy SKO uwzględni wytyczne wynikające z niniejszego wyroku, w szczególności wydając decyzję zadba o to, ażeby jej uzasadnienie zostało sporządzone zgodnie z wytycznymi wynikającymi z art. 210 O.p., z którego będzie wynikało, że zgodnie z art. 127 O.p., doszło do powtórnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy sprawy, i które będzie zawierało odpowiednie odwołania do zgromadzonego materiału dowodowego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając kwotę 153 złotych stanowiącą uiszczony przez Skarżącego wpis sądowy od skargi. Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.