III SAB/Kr 91/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność i przewlekłość postępowania Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 25 maja 2021 r. o wydanie zaświadczenia w przedmiocie wydana decyzji bez podstawy prawnej postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Skarżący K. J. 7 września 2022 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność i przewlekłość postępowania Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z 25 maja 2021 r. o wydanie zaświadczenia w przedmiocie wydania decyzji bez podstawy prawnej. Analiza akt sprawy wskazuje, że skarżący wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z wnioskiem z 25 maja 2021 r. o wydania zaświadczenia potwierdzającego, że: "Komendant Powiatowy Policji w Krakowie, w sprawie strony i w tym przedmiocie sprawy wodzonej o przydzielenie stronie lokalu mieszkalnego, oraz z podstaw prawa przyznanego funkcjonariuszom Policji do równoważnika pieniężnego, wydał decyzję administracyjną z dnia 2 listopada 1999 roku bez podstawy prawa materialnego, w sprawie rozstrzygniętej wcześniej wydaną ostateczną decyzją innego, właściwego w sprawie administracyjnej Komendanta Policji, oraz w zakresie ostateczną innego, właściwego w sprawie administracyjnej Komendanta Policji, oraz w zakresie orzekania w przedmiocie uchylenia wcześniej wydanej decyzji ostatecznej bez uzyskania wymagalnej zgody strony, z którą nie da się utożsamić zawiadomienia o stanie rodzinnym i tym zakresie dla realizacji wcześniej wydanej decyzji ostatecznej wydanej przez Zastępcę Komendanta Rejonowego Policji Kraków Południe w sprawie administracyjnej, co musiało skutkować jej eliminacją z obiegu prawnego, jako niemożliwego do zaakceptowania w obiegu prawnym, jako wydanej zgodnie i na podstawie przepisów prawa materialnego w sprawie administracyjnej przez organ administracyjny Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie i mogącej w sprawie administracyjnej strony wywoływać przypisywane i wynikające z niej skutki w sprawie administracyjnej rozstrzygniętej wcześniej wydaną, ostateczną i niepodważalną wobec braku podstaw prawa materialnego decyzją źródłową o przyznaniu stronie jako funkcjonariuszowi Policji prawo podmiotowe do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w realizacji prawa ustawowego przyznanego funkcjonariuszom Policji na mocy art. 92 ustawy o Policji". Postanowieniem nr 9/2021/ZAG z 28 maja 2021 r. Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie, odmówiono skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści. Następnie postanowieniem nr 38/2021 z 25 czerwca 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 28 maja 2021 r. W dniu 22 sierpnia 2022 r. skarżący wniósł ponaglenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podał, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - dalej zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość po zakończeniu postępowania, były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 przesądzono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Poparciem tego stanowiska jest również uchwała siedmiu sędziów NSA z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21, w której wskazano, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Stanowisko to orzekający w sprawie Sąd w pełni aprobuje i uznaje za własne. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści zacytowanej powyżej. Z akt sprawy wynika jednak, że postanowieniem nr 38/2021 z 25 czerwca 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 28 maja 2021 r. nr 9//2021/ZAG odmawiające wydania zaświadczenia. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność i przewlekłość postępowania została wniesiona po zakończeniu postepowania administracyjnego, zakończonego postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie nr 38/2021 z 25 czerwca 2021 r. Dlatego, biorąc pod uwagę treść przytoczonych wyżej uchwał składu siedmiu sędziów NSA, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W konsekwencji Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.