II SA/Wa 662/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , Protokolant referent stażysta Aneta Kardas, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2020 r. sprawy ze skargi M.P. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] listopada 2019 r. nr: [...] w przedmiocie zdolności do służby oddala skargę UZASADNIENIE Centralna Komisja Lekarska (CKL) orzeczeniem z [...] listopada 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M.P., utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej (RKL) w [...] z [...] października 2019 r. nr [...] stwierdzające u funkcjonariusza: 1) dyskopatię L5-S1 bez objawów podrażnieniowych w aktualnym badaniu neurologicznym - § 64 p. 2, r. 5, kat. B załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Staży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 2035), 2) niedoczynność tarczycy po przebytej strumectomii - § 78 p. 3, r. 5 kat. B załącznika do rozporządzenia, 3) chorobę z [...] – § 109 p. 1, r. 5, kat. A załącznika do rozporządzenia, uznając go za zdolnego do służby z ograniczeniem, zdolnego do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku – kat. B. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia CKL wskazała, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z [...] sierpnia 2018 r. skierował M. P. na badania w celu ustalenia zdolności stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. RKL w [...] orzeczeniem z [...] października 2018 r. nr [...]stwierdziła u funkcjonariusza: 1) zespół bólowy kręgosłupa L-S w przebiegu dyskopatii L5-S1 z prawostronnym zespołem korzeniowym bez upośledzenia sprawności (M 51.1) - § 73 p. 1, 2) boreliozę (A 69.2) - § 109 p. 1, 3) niedoczynność tarczycy po przebytej strumectomii – 2009 (E 89.0) - § 70 p. 3, 4) neurastenię nieznacznie upośledzającą zdolności adaptacyjne (F 48) - § 78 p. 1 uznając go za zdolnego do służby z ograniczeniem i zdolnego do służby na zajmowanym stanowisku – kat. B. Komisja ustaliła, że z powodu zaostrzenia dolegliwości kręgosłupa M. P. był leczony w Oddziale Neurologii WSZ w [...] od [...] września 2013 r. do [...] września 2013 r. z rozpoznaniem zespołu bólowego kręgosłupa lędźwiowego. Podejrzenie dyskopatii L5-S1. Leczy się w Poradni Neurologicznej i Rehabilitacyjnej. W badaniu MR kręgosłupa L/S z [...] maja 2014 r. stwierdzono wypuklinę na poziomie L5-S1. Ponadto funkcjonariusz pozostaje pod kontrolą Poradni Chorób Zakaźnych z powodu boreliozy od marca 2018 r., hospitalizowany w Oddziale Obserwacyjno-Zakaźnym w [...] od [...] maja 2018 r. do [...] maja 2018 r. z rozpoznaniem choroba z [...]. Artropia towarzysząca innym określonym chorobom sklasyfikowanym gdzie indziej. Konsultujący specjalista chorób zakaźnych [...] lipca 2018 r. rozpoznał chorobę z [...]. Wykonane badania serologiczne sugerują infekcję wcześniejszą. Funkcjonariusz w 2009 r. przebył strumectomię. Od tego okresu leczony substytucyjnie. Pozostaje pod kontrolą Poradni Endokrynologicznej. Nie był dotychczas leczony psychiatrycznie. Zgłaszał wzmożoną pobudliwość nerwową. Konsultujący psychiatra [...] września 2018 r. stwierdził, że aktualnie funkcjonariusz nie wymaga leczenia farmakologicznego. Rozpoznał neurastenię nieznacznie upośledzającą zdolności adaptacyjne. Komisja podała, że rozpoznane schorzenia i warunki służby opisane w charakterystyce z jej przebiegu nie spełniają wymogów załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2005 r. Nr 206, poz. 1723). Związek ze służbą istnieje do chorób nr 1, 4 w punkcie rozpoznania w oparciu o p. 2,11 załącznika nr 2 powyższego rozporządzenia. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, CKL orzeczeniem z [...] stycznia 2019 r. nr [...], stwierdzając błędy formalno-prawne, uchyliła zaskarżone orzeczenie i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia komisji lekarskiej pierwszej instancji. Wyjaśniła, że RKL w [...] orzekając kategorię B (zdolny do służby z ograniczeniem), zgodnie z zapisem pkt 13 części A orzeczenia (dotyczy inwalidztwa lub niezdolności do służby – L-4) nie powinna się wypowiadać (w omawianym przypadku należało wpisać – nie dotyczy). W związku z tym uzasadnienie pkt 14 jest bezzasadne. To samo dotyczy pkt 15, tym bardziej że funkcjonariusz nadal pozostaje w służbie. Powoływanie się na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej, nie ma tu uzasadnienia. Zaznaczyła, że aby rozpatrzeć, czy borelioza ma związek ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby – dotyczy pkt B orzeczenia, Komisja musi dysponować skierowaniem odpowiadającym na raport funkcjonariusza oraz do skierowania musi być dołączona informacja, czy odwołujący się uczestniczył w interwencjach na terenach leśnych jesienią 2017 r. Jak wynika z dokumentacji medycznej, w tym czasie ukłuty został przez kilka kleszczy i od grudnia źle się czuł (wykonana została serologia w kierunku boreliozy). Po ponownej analizie dokumentacji medyczno-orzeczniczej z uwzględnieniem przeprowadzonych przez CKL dodatkowych konsultacji neurologicznej i psychiatrycznej [...] stycznia 2019 r., RKL w [...] wydała nowe orzeczenie z [...] czerwca 2019 r. nr [...] i stwierdziła u funkcjonariusza: 1) dyskopatię L5-S1 bez objawów podrażnieniowych w aktualnym badaniu neurologicznym, 2) niedoczynność tarczycy po przebytej strumectomii - 2009, 3) chorobę z [...]. Komisja uznała, że rozpoznana choroba z [...] nie pozostaje w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Rozpoznane schorzenia i warunki służby opisane w charakterystyce z jej przebiegu nie spełniają wymogów załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1046). Po rozpatrzeniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, CKL orzeczeniem z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] uchyliła zaskarżone orzeczenie i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia komisji lekarskiej pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że odpowiadając na skierowanie Komisja ma ustalić kategorię zdolności do służby oraz w przypadku niezdolności do służby lub inwalidztwa związek schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Aby rozpoznać czy borelioza rozpoznana u funkcjonariusza ma związek ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby Komisja musi dysponować odpowiednim skierowaniem odpowiadającym na raport funkcjonariusza, który dotyczy stopnia uszczerbku na zdrowiu powstałego wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Zatem Komisja I instancji nie powinna wypowiadać się w części B orzeczenia. Po ponownej analizie dokumentacji medyczno-orzeczniczej z uwzględnieniem zaleceń CKL i przeprowadzonych [...] stycznia 2019 r. konsultacji neurologicznej (rozpoznano dyskopatię L5-S1 bez objawów podrażnieniowych w aktualnym badaniu neurologicznym) i psychiatrycznej (nie stwierdzono objawów psychopatologicznych), RKL w [...] wydała nowe orzeczenie z [...] października 2019 r. nr [...] uznające M. P. za zdolnego do służby z ograniczeniem, zdolnego do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku – kat. B. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, CKL orzeczeniem z [...] listopada 2019 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu orzeczenia podała, że po analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej potwierdzono u M.P. rozpoznanie ustalone przez komisję lekarską pierwszej instancji. Zaznaczyła, że funkcjonariusz w odwołaniu powołuje się na orzeczenie nr [...], w którym po konsultacji neurologicznej postawiono rozpoznanie: "Zespół bólowy kręgosłupa L-S w przebiegu dyskopatii L5-S1 z prawostronnym torem korzeniowym bez upośledzenia sprawności". M. P. był konsultowany przez specjalistę neurologa [...] stycznia 2019 r. (skierowany przez CKL na badanie), która w aktualnym badaniu neurologicznym nie stwierdziła odchyleń. Funkcjonariusz nie dostarczył do CKL dokumentacji medycznej potwierdzającej nasilenie dolegliwości ze strony kręgosłupa L-S. Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa z dyskopatią ulega okresowo zaostrzeniu i wymaga wówczas farmakoterapii i rehabilitacji, co nie budzi wątpliwości Komisji, ale obecnie zaostrzenie takie nie następuje. W opinii CKL komisja lekarska pierwszej instancji postawiła prawidłowe rozpoznanie i zastosowała właściwą kwalifikację prawną według § 64 p. 2 kat. B wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa albo funkcjonariusza tych służb stanowiącego załącznik do powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. Kolejne schorzenie - "Neurastenia", w aktualnym badaniu psychiatrycznym nie zostało stwierdzone, konsultant psychiatra nie stwierdziła odchyleń i objawów psychopatologicznych (konsultacja z [...] stycznia 2019 r.), wobec powyższego nie ma podstaw aby rozpoznać chorobę. Ustalenia czy schorzenie (choroba z [...]) – borelioza pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby wymaga odrębnego skierowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.P. zakwestionował orzeczenie CKL z [...] listopada 2019 r., uznając je za krzywdzące. Wniósł o jego uchylenie oraz ustalenie czy borelioza jest chorobą pozostającą w związku z pełnieniem służby. Skarżący wskazał, że analiza dokonana przez CKL nie była zbyt wnikliwa, skoro nikt ze składu komisji nie zauważył, że składając raport [...] sierpnia 2018 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wnosił o skierowanie na komisję lekarską MSW celem ustalenia czy, zdiagnozowana u niego choroba "borelioza" jest chorobą zawodową powstałą w związku ze służbą. Raport rozpatrzono pozytywnie i został skierowany do [...] RKL w [...] – pismo z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Wydziału [...] KWP w [...]. Orzeczenie RKL w [...] nie dało odpowiedzi na powyższy raport, co podnosił w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana wedle tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822, z późn. zm.) zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo, że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i uniemożliwiają mu pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na innym stanowisku; 3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. Orzeczenie o zdolności fizycznej i psychicznej do służby, oprócz jednej z kategorii zdolności do służby wymienionych w ust. 1, zawiera jedno z następujących określeń: 1) "zdolny do służby", jeżeli nie stwierdzono żadnych chorób lub ułomności stanowiących przeciwwskazanie do pełnienia służby; 2) "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak te choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego; 3) "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które czasowo zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby, ale mogą rokować poprawę stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono pewne choroby lub ułomności, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 5) "trwale niezdolny do służby", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które nie pozwalają na pełnienie służby (art. 6 ust. 2 ustawy). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi było orzeczenie CKL z [...] listopada 2019 r. nr [...], które dotyczyło określenia zdolności M. P., jako funkcjonariusza, do służby w Policji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie przepisów ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 2035). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wspomniane komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są w omawianym przypadku organami administracji publicznej, a ich orzeczenia w przedmiocie zdolności do służby, stanowią decyzje administracyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 354/09, LEX nr 586410 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10, LEX nr 595620). Od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia konkretnej osoby na potrzeby ustalenia kategorii zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z art. 32 ustawy o komisjach lekarskich wynika, że rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną", i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust. 2). Natomiast w przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (ust. 3). Stosownie zaś do treści art. 39 ust. 1 powołanej powyżej ustawy, orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Ustawa nie precyzuje, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej, poza stwierdzeniem, że powyższe orzeczenia, uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 5 ustawy). Zaznaczyć należy, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny w powyższym zakresie ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jej badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach aktów wykonawczych regulujących te kwestie, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w ustawie o komisjach lekarskich i rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2018 w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa. Tryb postępowania przed komisjami lekarskimi uregulowany w przepisach powołanego rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 8 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich, ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory K.p.a. Sąd zatem nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a zatem weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować M. P. do innej kategorii zdolności do służby, niż uczyniła to komisja w oparciu o przeprowadzone badania, ani też zlecać przeprowadzenia dodatkowych badań innej komisji, celem weryfikacji dotychczasowych badań. Sąd kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz, czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał faktyczny i dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. W ocenie Sądu zaskarżone orzeczenie CKL odpowiada prawu. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane po analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej i przeprowadzonej konsultacji neurologicznej i psychiatrycznej [...] stycznia 2019 r., w wyniku których stwierdzono u funkcjonariusza kat. B zdolność do służby z ograniczeniem, zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie postępowanie było prowadzone na podstawie skierowania Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] sierpnia 2018 r. nr [...], które zostało wydane celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Wobec tego komisja lekarska była zobowiązana do ustalenia stanu zdrowia skarżącego na dzień wydania orzeczenia, zatem brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu, że CKL nie zapoznała się z aktami sprawy. W części A pkt 11.3 orzeczenia [...] RKL w [...] rozpoznano boreliozę (choroba z [...]), która została zakwalifikowana do kategorii A zdolności do służby, co oznacza, że nie stanowi przeszkody do pełnienia służby. Prawodawca w § 109 złącznika nr 1 do powołanego rozporządzenia – schorzenie "Inne choroby wywołane przez krętki" (taką jest choroba z [...]) przyporządkował kategorię zdolności do służby A/B/C i nie zawarł do tego § szczegółowych objaśnień i zalecanych czynności niezbędnych do zakwalifikowania schorzenia do określonej kategorii. Oznacza to, że wyłącznie od przeprowadzonych wyników badań i wiedzy medycznej członków komisji lekarskiej zależy ocena do jakiej kategorii zdolności do służby należy zakwalifikować ustalone schorzenie. Skarżący tej oceny, jak i rozpoznania oraz kwalifikacji pozostałych stwierdzonych u orzekanego schorzeń nie kwestionuje. W ocenie Sądu, z materiału aktowego wynika, iż orzeczenie dotyczące ustalenia u skarżącego zdolności do służby w Policji jest zgodne z prawem. Skarżący natomiast zarzuca organom orzekającym w sprawie, iż nie przeprowadziły prawidłowo postępowania i nie wydały rozstrzygnięcia w przedmiocie związku stwierdzonego schorzenia – boleriozy (choroby z [...]) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W istocie orzeczenia w tym przedmiocie CKL, jak i Komisja I instancji, nie wydała. Niemniej jednak działanie komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, czy też brak działania we wskazanej sferze orzeczniczej, nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Podzielając pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl), odnoszący się wprawdzie do wojskowych komisji lekarskich lecz mający też zastosowanie do komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, wskazać należy, że wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy. Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej. Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, określające ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw niż ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2017 r., poz. 1430 ze zm.) czy ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 173 ze zm.). Orzeczenia tej grupy poddawane są autonomicznej kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji administracyjnych o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Biorąc zatem pod uwagę te dwa reżimy prawne wskazać należy, iż od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich i komisji lekarskich resortu spraw wewnętrznych w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby, ich związku ze służbą dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego oraz inwalidztwa - skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Reasumując należy stwierdzić, iż organ orzeczniczy prawidłowo przeprowadził postępowanie orzecznicze, bowiem należycie rozważył okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania, ustalone na podstawie niezbędnych konsultacji specjalistycznych oraz badania przedmiotowego, w wystarczający sposób zebrał i ocenił materiał dowodowy, a następnie w przekonywujący sposób uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Komisje lekarskie w zakresie stwierdzenia zdolności do służby kandydata muszą orzekać zgodnie z wiedza medyczną oraz obowiązującymi przepisami, zaś subiektywne odczucie skarżącego co do stanu zdrowia nie ma decydującego wpływu na orzeczenie komisji lekarskiej w określeniu zdolności do służby w Policji. Organ nie naruszył zatem przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, w szczególności powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2018 r. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.