I SA/Go 1500/06

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk, Asesor WSA Barbara Rennert, Protokolant Inspektor Paweł Ksenycz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2007 r. sprawy ze skargi Z.W. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2006 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zwanej dalej Agencją, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania w sprawie odmowy przyznania skarżącemu Z.W. renty strukturalnej. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w stanie faktycznym ustalonym przez organ w następujący sposób. Skarżący złożył w dniu 15 grudnia 2005 r. wniosek o przyznanie renty strukturalnej. W dniu [...] maja 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję nr [...] odmawiającej skarżącemu przyznania renty strukturalnej. Decyzja z [...] maja 2006 r. została awizowana przez pocztę w dniu 2 czerwca 2006 r. Skarżący nie odebrał pisma w terminie tj. w dniu 9 czerwca 2006 r. W dniu 26 lipca 2006 r. skarżący złożył do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wniosek o wydanie duplikatu decyzji. Duplikat decyzji o odmowie przyznania renty strukturalnej został wydany skarżącemu. W dniu 26 lipca 2006 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło odwołanie skarżącego, w którym nie zgadza się on z treścią decyzji. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, że odwołanie wniesione przez skarżącego w dniu 26 lipca 2006 r. od decyzji z 25 maja 2006 r. w sprawie odmowy przyznania renty strukturalnej zostało wniesione po upływie terminu. Stosownie bowiem do art. 129 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2002 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwaną dalej Kpa, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W ocenie organu w niniejszej sprawie mamy do czynienia z tzw. instytucją doręczenia zastępczego (art. 44 Kpa). Przesłanką zastosowania doręczenia zastępczego jest niemożność doręczenia pisma, która spowodowana jest okolicznościami niezawinionymi przez organ. Stosownie do art. 44 § 4 Kpa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14 – dniowego okresu przechowywania przesyłki przez pocztę przewidzianego w art. 44 § 1 pkt 1 Kpa. W ocenie organu, uwzględniając art. 44 Kpa, termin do złożenia odwołania upłynął 22 czerwca 2006 r. W ocenie organu warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze, skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wniosek swój skarżący uzasadnia tym, ze w okresie od 25 października do 2 października 2006 r. był chory i nie mógł odebrać decyzji (przesyłki). Skarżący odebrał ją osobiście w Biurze Agencji w dniu 25 września 2006 r., co okazało się bezskuteczne. Skarga zawiera również zarzuty dotyczące merytorycznej oceny decyzji odmawiającej skarżącemu przyznanie renty strukturalnej. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, jednak z innych przyczyn niż w niej wskazanych. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zasadniczym zagadnieniem w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd, jest ocena skuteczności dokonanego przez organ, doręczenia decyzji z [...] maja 2006 r. W ocenie organu dokonał on skutecznego doręczenia decyzji w sposób opisany w 44 Kpa. Podkreślić należy, że doręczenie jest czynnością materialno – techniczną, z dokonaniem której prawo wiąże niekiedy określone skutki prawne. Podstawowym skutkiem prawnym doręczenia jest rozpoczęcie biegu terminu do dokonania określonej czynności prawnej, np. wniesienia odwołania. Niedoręczenie lub doręczenie pisma z uchybieniem przepisom rozdziału 8 Kpa, powoduje, że termin związany z doręczeniem pisma nie rozpoczął swego biegu (teza czwarta wyroku NSA OZ w Katowicach z 28 sierpnia 1996 r., SA/Ka 2966/95 – Lex nr 27283). Stosownie do art. 44 § 1 pkt 1 Kpa wskazanego przez organ jako podstawa prawna doręczenia w niniejszej sprawie, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczenia pisma przez pocztę. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1 (art. 44 Kpa.), umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w art. 44 § 2 Kpa, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dnia od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 Kpa). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W ocenie organu, skarżący nie odebrał decyzji w terminie tj. 9 czerwca 2006 r., zaś termin do wniesienie odwołania upłynął w dniu 22 czerwca 2006 r. Z akt administracyjnych wynika, że decyzję nadano w placówce pocztowej w Lubsku 25 maja 2006 (data stempla pocztowego). Z adnotacji poczynionych na kopercie zawierającej decyzję wynik, iż w dniu 26 maja 2006 r. nie zastano adresata – adnotacja oraz data stempla pocztowego. Przesyłkę awizowano powtórnie 2 czerwca 2006 r. (data stempla pocztowego oraz adnotacja o powtórnym awizowaniu). Kolejna adnotacja z 9 czerwca 2006 r. wskazuje, że przesyłka nie została podjęta w terminie oraz datę 9 czerwca 2006 r. Na awersie koperty znajduje się następująca adnotacja "zwrot nie podjęto w terminie 09. 06. 06" oraz odcisk stempla pocztowego z datą 9 czerwca 2006 r. Z powyższej adnotacji wynika, że zwrot do nadawcy nastąpił 9 czerwca 2006 r., a więc w dniu, który był ostatnim dniem, w którym skarżący mógł skutecznie odebrać przesyłkę. Oznacza to zatem, ze doręczenie nastąpiło niezgodnie ze wskazanym art. 44 Kpa. Zwrot przesyłki do nadawcy w dniu 9 czerwca 2006 r. oznaczał, że skarżący został pozbawiony możliwości odbioru pisma w terminie, o którym mowa w art. 44 § 3, ponieważ zwrot przesyłki nastąpił w dni, w którym skarżący mógł skutecznie dokonać jej odbioru. Tym samym wobec faktu, iż doręczenie nastąpiło niezgodnie z art. 44 Kpa, wobec skarżącego nie rozpoczął biegu termin do dokonania określonej czynności prawnej – wniesienia odwołania. W tym stanie rzeczy oraz na podstawie art. 145 p 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. |Asesor WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA | |Barbara Rennert |Jacek Niedzielski |Stefan Kowalczyk |