II SA/Wr 211/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowanie z miejsca pobytu stałego oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją z [...].02.2020 r. (nr [...]) Wojewoda D. (dalej jako "wojewoda"), po rozpatrzeniu odwołania A. B. (dalej jako "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy S. z [...].12.2019 r. (nr [...]), orzekającej o wymeldowaniu skarżącej z miejsca pobytu stałego w lokalu położonym w [...]. W motywach decyzji wojewoda wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wymeldowania prowadzone było na wniosek T. B., który wniósł o wymeldowanie skarżącej ze względu na opuszczenie przez nią przedmiotowego lokalu 15 lat temu. Wnioskodawca poinformował, że skarżąc nie pozostawiła w tym lokalu żadnych rzeczy osobistych, nie ma kluczy do tego lokalu, nie ponosi kosztów jego utrzymania ani nie podejmowała prób powrotu do miejsca stałego zameldowania. Oświadczył również, że skarżąca obecnie przebywa pod adresem [...]. Wojewoda wskazał, że wydanie utrzymanej w mocy decyzji Wójta Gminy S. z [...].12.2019 r. poprzedziło postępowanie administracyjne, w którym organ odwoławczy uchylił wcześniejszą decyzję organu pierwszej instancji z [...].07.2018 r., którą orzeczono o wymeldowaniu skarżącej z miejsca pobytu stałego w lokalu położonym w [...]. Uchylając decyzję w całości i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji Wojewoda zalecił uzupełnienie materiału dowodowego oraz ustalenie, czy przedmiotowe postępowanie prowadzone przez organ I instancji powinno dotyczyć wymeldowania skarżącej, czy też uchylenia materialno-technicznej czynności zameldowania polegającej na przyjęciu i zarejestrowaniu zgłoszenia pobytu wyżej wymienionej osoby w lokalu. Dalej organ odwoławczy zrelacjonował czynności postępowania dowodowego prowadzenie z udziałem świadków (m.in. M. G., A. P., E. C.), z których wynika, że skarżąca nie mieszka w objętym wnioskiem o wymeldowanie lokalu przynajmniej od piętnastu lat, nie ma tam jej rzeczy osobistych, mebli ani sprzętów gospodarstwa domowego. Mieszka ona w nowo wybudowanym budynku obok i tam prowadzi swoje gospodarstwo domowe. Z powyższymi zeznaniami korespondują wyjaśnienia samej skarżącej, która przesłuchana w charakterze strony przyznała, że nie mieszka w lokalu po adresem [...] od 20 lat. Nie ma tam jej rzeczy osobistych, mebli i sprzętów gospodarstwa domowego. Wyjaśniła, że opuściła ten lokal dobrowolnie i zamieszkała w lokalu obok, gdzie przebywa na co dzień i prowadzi swoje gospodarstwo domowe. Oświadczyła, że nie wymelduje się z tego lokalu, ponieważ w nieruchomości, gdzie obecnie mieszka, nie może zameldować się ze względów formalnych (nie ma uregulowanej sprawy własnościowej). Obecnie właścicielem działki nr [...] jest wnioskodawca. Wojewoda zwrócił również uwagę na liczne pisma i wnioski dowodowe składane przez skarżącą do akt sprawy, do których dołączone były załączniki w postaci m.in. korespondencji kierowanej do wnioskodawcy, a także do dostawcy energii, które świadczą o istnieniu sporu dotyczącego wydania nieruchomości gruntowej położonej na działce nr [...]. W takim stanie faktycznym sprawy, w ocenie wojewody zasadnie organ I instancji orzekł o wymeldowaniu skarżącej z miejsca pobytu stałego w lokalu położnym w [...] na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności, ponieważ nie budzi wątpliwości fakt, że trwale i dobrowolnie opuściła miejsce stałego zameldowania. Rozważając kwestię dobrowolności opuszczenia przez skarżącą miejsca stałego zameldowania, organ odwoławczy stwierdził, że żaden dowód zgromadzony w sprawie nie wskazuje, że została ona przez kogokolwiek i w jakikolwiek sposób zmuszona do opuszczenia przedmiotowego lokalu albo że ma utrudniony dostęp do przedmiotowego lokalu. Odwołująca się nie przedstawiła również podczas postępowania żadnego takiego dowodu. Z akt sprawy wynika, że skarżąca dobrowolnie wyprowadziła się do nowo wybudowanego domu i tam koncentruje swoje życie, co potwierdziła w zeznaniach złożonych w organie I instancji [...].03.2018 r. Istotną okolicznością w niniejszej sprawie jest natomiast fakt, że na skutek podziału działki nr [...] na dwie odrębne działki w 2004 r. numer porządkowy [...] pozostał przy działce nr [...], natomiast działka nr [...] pozostała bez adresu. Z akt sprawy nie wynika, żeby strony postępowania kwestionowały podział działki nr [...] albo żeby uważały, że został on dokonany bezprawnie. Należy zatem uznać, że podział działki, który w konsekwencji doprowadził do tego, że adres [...] został przypisany do nieruchomości [...], stanowi obiektywny element stanu faktycznego w niniejszej sprawie i nie może zostać zakwestionowany z punktu widzenia braku dobrowolności, ponieważ odbył się zgodnie z uprawnieniami przysługującymi organowi administracji. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika również, aby skarżąca próbowała powrócić do lokalu położonego w [...] na działce nr [...] albo żeby ktokolwiek utrudniał jej zamieszkanie w tym lokalu. Rozpatrując z kolei kwestię trwałości opuszczenia przez skarżącą miejsca stałego zameldowania, organ odwoławczy podkreślił, że od 16 lat nie koncentruje ona swoich spraw życiowych pod adresem [...] i mieszka w domu na wydzielonej działce nr [...], który po podziale działki nr [...] nie ma nadanego numeru porządkowego (adresu). W domu tym wykonuje wszystkie czynności właściwe dla miejsca pobytu stałego. Podczas postępowania skarżąca nie wyraziła również zamiaru powrotu do lokalu w [...] znajdującego się obecnie na działce nr [...] i nie wiąże z tym lokalem swoich planów na przyszłość. Z akt sprawy wynika, że zamiarem skażającej nie jest powrót do przedmiotowego lokalu, ale dalsze zamieszkiwanie w domu położonym na działce nr [...] i uregulowanie spraw własnościowych. Mając powyższe na uwadze, organ uznał, że całokształt zachowań skarżącej wynikający ze zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że przedmiotowy lokal przestał być miejscem koncentracji jej interesów życiowych, że zerwała ona wszelkie związki łączące ją z miejscem stałego zameldowania i trwale opuściła przedmiotowy lokal. Zdaniem Wojewody w ustalonym stanie faktycznym, skoro skarżąca opuściła miejsce pobytu stałego bez wymeldowania się, organ gminy zobligowany został do podjęcia działań i wydania stosownej decyzji administracyjnej. W przeciwnym wypadku dalsze utrzymywanie takiego zameldowania stanowiłoby naruszenie art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którym zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego składania licznych wniosków dowodowych, które nie były uwzględniane w prowadzonym postępowaniu i nie ma do nich odniesienia w uzasadnieniu decyzji, Wojewoda podkreślił, że skarżąca nie wskazała w odwołaniu, jakie dowody mające znaczenie dla ustalenia ważnych dla sprawy okoliczności zostały pominięte podczas postępowania. Zdaniem organu II instancji wszystkie istotne okoliczności faktyczne mające wpływ na rozstrzygnięcie merytoryczne w niniejszej sprawie zostały ustalone podczas postępowania. Wojewoda stwierdził przy tym, że nie są przedmiotem niniejszego postępowania kwestie dotyczące uprawnień do lokalu. W skardze na powyższą decyzję A. B. zarzuciła Wojewodzie, że pomimo składania licznych pism i wniosków dowodowych, które nie były uwzględnione w prowadzonym postępowaniu, organ nie odniósł się do nich w uzasadnieniu decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem przewodniczącego z 02.11.2020 r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 III 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. W świetle art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności – dalej jako "ustawa", zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Z powyższego wynika zasadniczy normatywny cel obowiązku meldunkowego określonego w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy. Dokonując zameldowania (na pobyt stały lub czasowy), obywatel polski tym samym potwierdza fakt swojego pobytu w określonym miejscu, a więc zamieszkiwania w określonej miejscowości pod określonym adresem. Innymi słowy celem zameldowania jest dostarczenie organom władzy publicznej informacji w kwestii adresu, pod którym stale lub czasowo dana osoba przebywa, a więc miejsca, gdzie można ją zastać. Analogicznie jest w przypadku instytucji wymeldowania z art. 33 ust. 1 ustawy. Obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się. W ewidencji ludności znajdować się mają informacje aktualne i wiarygodne. Jeśli więc pod danym adresem osoba już nie zamieszkuje, to nastąpić ma jej wymeldowanie. W przypadku zaniedbania tego obowiązku, organ ewidencyjny zobligowany jest wydać decyzję w sprawie wymeldowania. Jak wynika bowiem z art. 35 ustawy, organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub innego uprawnionego podmiotu, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Okoliczności niniejszej sprawy wskazują jednoznacznie, że zaniechanie wymeldowania skarżącej z lokalu położonego w [...] prowadziłoby do utrzymania w ewidencji ludności stanu niezgodnego z rzeczywistością. Skarżąca bowiem bezsprzecznie nie zamieszkuje pod tym adresem. Należy zgodzić się z organami orzekającymi w sprawie, że skarżąca przestała koncentrować swoje sprawy życiowe pod adresem [...] w roku 2004, kiedy to został dokonany podział działki nr [...] na dwie odrębne działki, a adres [...] pozostał przy działce nr [...]. Na działce nr [...], powstał z kolei nowy budynek mieszalny, który nie posiada nadanego numeru porządkowego, aczkolwiek strony postępowania określają jego adres jako: [...]. Skarżąca dobrowolnie wyprowadziła się do nowo wybudowanego domu i tam wykonuje wszystkie czynności właściwe dla miejsca pobytu stałego. Z akt sprawy wynika, że zamiarem skażającej nie jest powrót do lokalu pod adresem [...], ale dalsze zamieszkiwanie w domu położonym na działce [...] i uregulowanie spraw własnościowych. Nie sposób w takich okolicznościach uznać, że opuszczenie lokalu pod adresem [...] miało charakter tymczasowy, okazjonalny i niepowodujący zmiany w obrębie centrum spraw życiowych skarżącej. Wobec tego organy zasadnie stwierdziły istnienie podstaw do orzeczenia o wymeldowaniu skarżącej z lokalu pod adresem [...]. Sąd nie podzielił wyrażonego przez skarżącą zarzutu polegającego na braku odniesienia się przez Wojewodę do licznych pism i wniosków dowodowych przez nią składanych. W skardze jej autorka nie tylko nie wskazała, jakie konkretne pisma i wnioski dowodowe nie zostały uwzględnione podczas postępowania i do jakich dowodów Wojewoda się nie odniósł w uzasadnieniu decyzji, ale również nie wykazała, jaki wpływ zarzucane uchybienie mogło mieć na wynik sprawy. Skarżącą nawet nie podjęła próby przedstawienie takich naruszeń prawa. Zdaniem Sądu z takim naruszeniem nie mieliśmy do czynienia w sprawie, ponieważ w świetle zebranego materiału dowodowego, z którym skarżąca miała prawo się zapoznać oraz uczestniczyć w czynnościach, wypowiadać się, zbędne było prowadzenie dalszego postępowania, albowiem organy bezsprzecznie wykazały, że skarżąca trwale i dobrowolnie opuściła miejsce stałego zameldowania. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325, ze zm.).