II SA/Rz 469/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 20 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego od skargi wpisu. UZASADNIENIE II SA/Rz 469/20 U z a s a d n i e n i e Decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność Zarządu Gminy [....] z [...] marca 1992 r. nr [...] wydanej w przedmiocie aktualizacji cen gruntów położonych w I. (działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]), a będących w zarządzie Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarski Komunalnej w [...] oraz aktualizacji opłat rocznych za grunt od [...] stycznia 1992 r. Od powyższej decyzji SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł Wójt Gminy [...] (reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata), domagając się jej uchylenia w całości oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1), a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Z przepisu tego wynika, że podstawę legitymacji procesowej strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, który podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Interes prawny wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że dany podmiot ma roszczenie o ustalenie istnienia ściśle określonego uprawnienia lub obowiązku. Zarząd Gminy [...] wydając [...] marca 1992 r. decyzję (podpisaną w jego imieniu przez Wójta tej Gminy) skorzystał ze swoich władczych uprawnień i rozstrzygnął indywidualną sprawę administracyjną, kształtując w ten sposób sytuację indywidualnego podmiotu. Po wejściu w życie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. z 2010 r., Nr 176 poz. 1191), kompetencje zlikwidowanych organów wykonawczych (zarządów gmin) przejął wójt (burmistrz, prezydent). W kontekście powyższego Sąd podziela wyrażone w odpowiedzi na skargę stanowisko, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidulanej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2003 r. OPS 1/03, wyrok NSA z 5 marca 2014 r. II OSK 2404/12). Również w doktrynie wskazuje się, że jednostka samorządu terytorialnego nie może wnosić skarg na decyzje administracyjne w sprawach, w których jej organy wydawały decyzje administracyjne w pierwszej instancji, nie ma też podstaw do uznania, że w takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego mogłaby być uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego (zob. Chróścielewski W., Jednostka samorządu terytorialnego jako strona postępowania administracyjnego prowadzonego przez jej organ, "Państwo i Prawo" nr 4/2003). W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego reprezentowana poprzez działający w jej imieniu organ prowadzący postępowanie (niezależnie od zmiany jego formy) nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania wydanych w sprawie decyzji do sądu administracyjnego. W oczywisty sposób rozciąga się to na decyzje wydane w trybach nadzwyczajnych, w tym tak jak w niniejszej sprawie, na decyzję stwierdzającą nieważność organu Gminy [...] z [...] marca 1992 r. Tym samym Wójt Gminy [....] nie posiadał legitymacji procesowej do zaskarżenia decyzji SKO z [...] marca 2020 r., wobec czego wniesiona przez niego w niniejszej sprawie skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. O zwrocie na rzecz strony skarżącej uiszczonego od skargi wpisu (200 zł) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w/z z art. 230 § powołanej ustawy.