III OSK 5446/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Powiatowego Policji w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2021 r., sygn. akt: II SAB/Wa 488/20 w sprawie ze skargi J.J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w M. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 19 czerwca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok w zakresie punktów 1, 2 i 4 i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 marca 2021 r., sygn. akt: II SAB/Wa 488/20 po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w M. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 19 czerwca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w punkcie pierwszym stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji w M. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku J.J. z dnia 19 czerwca 2020 r., w punkcie drugim stwierdził, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie trzecim oddalił skargę w pozostałym zakresie, w punkcie czwartym zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismami z dnia 19 czerwca 2020 r. J.J. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w M. o udostępnienie (pocztą elektroniczną) informacji publicznej o następującej treści: Czy w dniu 25 maja 2020 r. ok. godziny 12.02 osoby pełniące funkcję publiczną: starosty (1) oraz wicestarosty (2) powiatu m., w związku z pełnieniem tej funkcji w czasie wykonywania zadań i obowiązków publicznych, tj. w godzinach pracy, naruszyły przepisy prawa, popełniając wykroczenie polegające na pozostawieniu nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu? Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 2 lipca 2020 r. Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w M. poinformował wnioskodawcę, że w wyniku czynności podjętych na skutek powiadomienia o nieprawidłowym parkowaniu ustalono kierujących pojazdami marki M., którego użytkownikiem był Starosta M. oraz V., którego użytkownikiem był Wicestarosta M. W dniu 7 lipca 2020 r. J.J. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w M. - w przedmiocie rażącego i systematycznego naruszania przepisów prawa poprzez uporczywe nieudzielanie informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego udzielenia odpowiedzi na pytanie wskazane we wnioskach z dnia 8 i 9 czerwca 2020 r. i załatwienie ich zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, o stwierdzenie, że nie udzielając odpowiedzi w sposób wskazany we wnioskach z dnia 26 maja, 8 czerwca, 19 czerwca oraz 29 czerwca 2020 r. Komenda Powiatowa Policji w M. działała celowo, rażąco łamiąc przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, wymierzenie kary grzywny w wysokości 2000 zł, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz poinformowanie na mocy art. 155 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwierzchniego organu nadzoru o zaistniałych permanentnych naruszeniach przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że na zapytanie z dnia 26 maja 2020 r. udzielono skarżącemu w dniu 5 czerwca 2020 r. odpowiedzi wskazującej, że na skutek powiadomienia o nieprawidłowym parkowaniu skierowany na miejsce zdarzenia patrol potwierdził popełnienie wykroczenia polegającego na nieprawidłowym parkowaniu pojazdów, zaś po ustaleniu kierujących wykonano czynności zgodne z Kodeksem wykroczeń. Z uwagi na brak posiadanych danych czy wykroczenie miało miejsce w trakcie wykonywania czynności służbowych przez funkcjonariuszy publicznych, nie podano wnioskodawcy danych personalnych kierujących pojazdami. Ponieważ pismem z dnia 8 czerwca 2020 r. wnioskodawca wystąpił o sprecyzowanie odpowiedzi w zakresie wskazania sprawców wykroczenia oraz zastosowanych kar, organ pismem z dnia 19 czerwca 2020 r. udzielił odpowiedzi, iż po ustaleniu danych kierowców zastosowano środek oddziaływania wychowawczego w postaci pouczenia, jednak z uwagi na ochronę danych osobowych nie ujawniono danych personalnych osób kierujących pojazdami. W dniu 20 czerwca 2020 r. do organu wpłynęły pisma skarżącego z dnia 19 czerwca 2020 r., w których wnioskodawca powołał się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, wobec czego w dniu 2 lipca 2020 r. udzielono odpowiedzi wskazującej, że użytkownikami nieprawidłowo zaparkowanych byli Starosta oraz Wicestarosta M., jednak nie udzielono odpowiedzi w zakresie, czy ww. wykonywali wówczas obowiązki publiczne z uwagi na brak danych w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśniając co należy rozumieć pod pojęciem bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, stwierdził, że z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, iż na wniosek objęty skargą na bezczynność organ udzielił pełnej odpowiedzi dopiero pismem z dnia 5 sierpnia 2020 r., stanowiącym odpowiedź na skargę, a zatem już po upływie terminu wynikającego z przepisu z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co oznacza, że pozostawał on w bezczynności. Załatwienie wniosku po wniesieniu skargi nie zwalania bowiem Sądu z konieczności stwierdzenia zaistnienia bezczynności i oceny jej charakteru. Zdaniem Sądu, analiza okoliczności sprawy nie pozwala stwierdzić, że bezczynność organu nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Organ bowiem, po skierowaniu przez skarżącego pismem z dnia 7 lipca 2020 r. skargi na bezczynność w przedmiocie załatwienia jego wniosku z dnia 19 czerwca 2020 r., udzielił w tej sprawie informacji pismem z dnia 5 sierpnia 2020 r. Z tych względów Sąd nie stwierdził podstaw do wymierzenia organowi grzywny. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie oraz wyjaśnił, że nie stwierdził istnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku skarżącego o dokonanie sygnalizacji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł pismem z dnia 1 czerwca 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w M. zaskarżając ten wyrok w części, tj. w zakresie punktów 1, 2 i 4, zrzekając się rozprawy, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 151 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niezawarcie w uzasadnieniu wymaganego, w ramach przedstawienia stanu sprawy, pełnego wyjaśnienia, jaki stan faktyczny przyjęty został za podstawę orzekania, w zakresie: - braku wskazania ustaleń faktycznych, które mogłyby stanowić podstawę oceny Sądu, że dopiero w piśmie organu z dnia 5 sierpnia 2020 r. (stanowiącym odpowiedź na skargę) organ udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej i braku wyjaśnienia, jaka konkretnie informacja zawarta w tym piśmie wykroczyła poza zakres informacji wcześniej już udzielonych przez organ, powodując dopełnienie odpowiedzi; - braku wskazania, na jakiej podstawie Sąd uznał za niesporną okoliczność, że organ udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 19 czerwca 2020 r. dopiero pismem z dnia 5 sierpnia 2020 r. (stanowiącym odpowiedź na skargę), podczas gdy z akt sprawy nie wynika, aby był to fakt bezsporny. Przeciwnie, z odpowiedzi na skargę z dnia 5 sierpnia 2020 r. wynika jednoznacznie, że jest to okoliczność kwestionowana przez organ, według którego pełną odpowiedź na wniosek skarżący otrzymał w pismach z dnia 19 czerwca 2020 r. i z dnia 2 lipca 2020 r., które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziły do błędnego, sprzecznego z dowodami zgromadzonymi w sprawie, ustalenia, że organ udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek dopiero w piśmie z dnia 5 sierpnia 2020 r., a w konsekwencji do częściowego uwzględnienia skargi, podczas gdy skarga powinna zostać oddalona w całości z uwagi na udzielenie pełnej odpowiedzi na wniosek o udzielnie informacji publicznej pismami z dnia 19 czerwca 2020 r. i z dnia 2 lipca 2020 r. 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu, że nastąpiła zwłoka w udzieleniu pełnej odpowiedzi na wniosek skarżącego i w konsekwencji nieprawidłowe stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 19 czerwca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w skardze na bezczynność skarżący wyjaśnił, że jego wnioski z dnia 19 czerwca 2020 r. stanowiły doprecyzowanie wcześniejszych pism skarżącego z dnia 26 maja 2020 r, 8 czerwca 2020 r. i 9 czerwca 2020 r. W pismach z dnia 8 i 9 czerwca 2020 r. ponawiał zaś wcześniejszy wniosek. Informacje tożsame z informacjami zawartymi w pismach organu z dnia 2 lipca i 19 czerwca 2020 r. znalazły się w odpowiedzi na skargę z dnia 5 sierpnia 2020 r., a odpowiedź ta nie zawierała żadnych innych informacji objętych żądaniem udostępnienia, ponad te, które już wcześniej przekazano skarżącemu. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wyjaśnił na czym oparte zostało twierdzenie o bezsporności w zakresie udzielenia pełnej odpowiedzi dopiero w odpowiedzi na skargę, jak również czym różnił się zakres informacji zawarty w odpowiedzi na skargę z zakresem wcześniej udzielanych przez organ informacji. Skarżący kasacyjnie organ podniósł, że Sąd wydaje wyrok co do zasady na podstawie akt sprawy, tymczasem z akt sprawy nie wynika niesporność okoliczności co do udzielenia pełnej odpowiedzi na wniosek dopiero pismem z dnia 5 sierpnia 2020 r. Przeciwnie, w odpowiedzi na skargę jednoznacznie wyrażone zostało stanowisko organu, że w pismach z dnia 2 lipca 2020 r. oraz z dnia 19 czerwca 2020 r. skarżący uzyskał żądane informacje znajdujące się w posiadaniu organu. Przy czym każdorazowo udzielenie informacji następowało bez zbędnej zwłoki w czasie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przyjmując ustalenia faktyczne nieznajdujące potwierdzenia w aktach sprawy Sąd naruszył zatem art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazano, że Sąd uznając, że pełnej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej organ udzielił dopiero pismem z dnia 5 sierpnia 2020 r., nie wyjaśnił, jaka informacja stanowić by miała dopełnienie informacji udzielonych już przez organ pismami z dnia 19 czerwca 2020 r. oraz z dnia 2 lipca 2020 r., ani skąd wywiódł takie ustalenie. Z uzasadnienia Sądu nie sposób dowiedzieć się, o jaki element miałaby zostać wzbogacona informacja "pełna", zawarta w odpowiedzi na skargę, względem informacji wcześniej już udzielonych przez organ, ani skąd ustalenie takie Sąd wywiódł. Uzasadnienie nie odpowiada tym samym wymaganiom określonym w art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem organu informacje wskazywane w odpowiedzi na skargę stanowią powtórzenie informacji wcześniej już udzielonych. Organ poinformował wnioskodawcę z zachowaniem terminu, że wykroczenie zostało popełnione przez osoby pełniące funkcje Starosty i Wicestarosty M. i że zostały one pouczone, natomiast nie można zarzucać organowi bezczynności w udzieleniu informacji, czy wykroczenia popełnione zostały w czasie wykonywania obowiązków służbowych, jako że takich informacji Komendant nie posiadał. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) skarżący kasacyjnie wyjaśnił, że podnosi go z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania i wyjaśnił, że na ostatecznie sprecyzowany w pismach datowanych na 19 czerwca 2020 r. wniosek, Komendant udzielił odpowiedzi w dniu 2 lipca 2020 r., przy czym część informacji objęta tym wnioskiem przekazana została już wcześniej. Nie udzielono jedynie informacji, czy wykroczenie nastąpiło w godzinach pracy starosty i wicestarosty, informacji w tym zakresie Komendant bowiem nie posiadał. Ponieważ pismo z dnia 5 sierpnia 2020 r. Sąd uznał za pełną odpowiedź na wniosek, a zawierało ono te same informacje, co wcześniej udzielone, tym samym uzasadnione było uznanie, że pełna odpowiedź udzielona została najpóźniej w dniu 2 lipca 2020 r. J.J. pismem z dnia 28 czerwca 2021 r. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o przeprowadzenie rozprawy i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a w ramach podjętej polemiki z argumentacją skargi kasacyjnej wskazał, że Sąd rozpoznawał skargę na bezczynność organu, polegającą na nieudzieleniu skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia 19 czerwca 2020 r., który wpłynął do organu w dniu następnym. Nielogiczne jest zatem stanowisko organu, iż udzielił odpowiedzi w dniu 19 czerwca 2020 r. Zdaniem skarżącego jakkolwiek organ udzielił odpowiedzi na wniosek faktycznie w dniu 2 lipca 2020 r., to jednak nie wskazał w niej wprost, czy starosta i wicestarosta powiatu m. popełnili wykroczenia. Pismem tym poinformował jedynie wnioskodawcę, iż "w toku czynności ustalono kierujących (nie wskazano kim byli) oraz ustalono użytkowników pojazdów, które były nieprawidłowo zaparkowane wskazując, iż są nimi starosta i wicestarosta powiatu m., tymczasem między użytkownikiem pojazdu a kierującym pojazdem zachodzi istotna różnica. Słusznie zatem Sąd uznał, że pełnej informacji na wniosek skarżącego organ udzielił dopiero w odpowiedzi na złożoną skargę, w której to doprecyzował, iż to starosta i wicestarosta m. popełnili wykroczenia, jako kierujący pojazdami. Zarządzeniem z dnia 13 października 2022 r. Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej NSA skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). Strony zostały poinformowane o terminie posiedzenia oraz o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Strony w niniejszej sprawie zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska, co oznacza, że standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Powyższe zaś przesądziło o przyjęciu przez Naczelny Sąd Administracyjny, że rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym jest dopuszczalne. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami wniesionej skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113). Zaznaczyć przy tym trzeba, że warunkiem uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie istotnego wpływu zaistniałego naruszenia na wynik sprawy. W ramach postawionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sądowi I instancji w skardze kasacyjnej zarzucono wadliwe rozstrzygnięcie o bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku, na podstawie błędnych ustaleń stanu sprawy podczas gdy skarga winna być oddalona, skoro organ z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p. na zgłoszony wniosek udzielił odpowiedzi w dniach 19 czerwca oraz 2 lipca 2020 r. oraz niewyjaśnienie, jaki stan faktyczny przyjął Sąd za podstawę orzekania, skoro nie zachodziły podstawy do uznania, że organ udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek dopiero w odpowiedzi na skargę, niewyjaśnienie, jaka informacja zawarta w ww. odpowiedzi wykraczała poza zakres informacji już udzielonej oraz niewskazanie na jakiej podstawie Sąd uznał, że okoliczność udzielenia pełnej odpowiedzi na wniosek pismem z dnia 5 sierpnia 2020 r. (w odpowiedzi na skargę) jest bezsporna. Istotą postawionego zarzutu jest zatem naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., skoro skarżący kasacyjnie nie jest w stanie zrekonstruować przeprowadzonego przez Sąd procesu rozumowania, które legło u podstaw skarżonego rozstrzygnięcia o zaistnieniu bezczynności organu. Zarzut ten należy uznać za usprawiedliwiony. Analiza uzasadnienia wydanego w sprawie rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, że Sąd niedbale potraktował konieczność prawidłowej konstrukcji uzasadnienia, w tym także w zakresie wyjaśnienia podstaw zajętego stanowiska, co stało się przedmiotem zarzutu skargi kasacyjnej. W istocie bowiem uzasadnienie uznania stanu bezczynności organu sprowadza się do gołosłownego stwierdzenia, że organ udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek dopiero pismem z dnia 5 sierpnia 2020 r., a więc po terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Sąd nie wypełnił tym samym obowiązku sporządzenia uzasadnienia wyroku w sposób zapewniający możliwość dokonania jego kontroli instancyjnej. Przede wszystkim z przedstawionego przez Sąd stanu faktycznego sprawy wynika, że ocenie Sądu podlegał wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany do organu dwoma pismami z dnia 19 czerwca 2020 r. i swoim rozstrzygnięciem Sąd objął reakcję organu na te pisma, uznając, że prawidłowa odpowiedź na pytania "czy w dniu 25 maja 2020 r. ok. godziny 12.02 osoby pełniące funkcję publiczną Starosty oraz Wicestarosty powiatu m. w związku z pełnieniem tej funkcji w czasie wykonywania zadań i obowiązków publicznych, tj. w godzinach pracy, naruszyły przepisy prawa, popełniając wykroczenie polegające na pozostawieniu nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu", została skarżącemu przedstawiona w dopiero w odpowiedzi na skargę. Jednocześnie jednak, zwrócenia uwagi wymaga, że przytaczając w skrócie treść wniesionej skargi Sąd nieprecyzyjnie powołał przedmiot żądania skarżącego. W punkcie pierwszym wniesionej skargi skarżący domagał się bowiem zobowiązania organu do niezwłocznego udzielenia odpowiedzi na pytanie wskazane we wnioskach z dnia 8 i 9 czerwca 2020 r. (a nie, jak wskazał Sąd "na pytania wskazane we wniosku"), a w punkcie drugim stwierdzenia, że nie udzielając odpowiedzi w sposób wskazany we wnioskach z dnia 26 maja, 8 czerwca, 19 czerwca oraz 29 czerwca 2020 r. Komenda Powiatowa Policji w M. działała celowo, z rozmysłem, rażąco i notorycznie łamiąc przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nie, jak wskazał Sąd stwierdzenia, że nie udzielając odpowiedzi Komendant Powiatowy Policji w M. działał celowo, z rozmysłem, rażąco i notorycznie łamiąc przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem zarówno z treści skargi, wniesionej odpowiedzi na skargę oraz przede wszystkim z całościowo traktowanych akt sprawy wynika, że wnioskodawca prowadził z organem szeroką korespondencję w kwestii uzyskania interesującej go informacji i wyraźnie wskazał na uporczywość i notoryczność, a nawet celowość unikania przez organ udzielenia jednoznacznej oraz adekwatnej do zapytania odpowiedzi. Nie kwestionując zakreślonego przez Sąd przedmiotu rozpoznania, jakim stał się akurat wniosek z dnia 19 czerwca 2020 r. - co najwyraźniej nastąpiło na skutek przyjęcia wyrażonej przez organ w odpowiedzi na skargę opinii, że dopiero w pismach z dnia 19 czerwca 2020 r. skarżący powołał się na przepisy u.d.i.p. i na skutek uznania przez Sąd, że pisma z dnia 19 czerwca 2020 r. stanowią nowy, odrębny wniosek (wnioski) o udostępnienie informacji publicznej, a nie, konieczne bądź nie, "doprecyzowanie" wniosku z dnia 26 maja 2020 r. - zwrócić uwagę należy, że okoliczności sprawy, a więc trwająca od maja korespondencja pomiędzy wnioskodawcą a organem w sprawie uzyskania odpowiedzi na skierowane pierwotnie do organu w dniu 26 maja 2020 r. zapytanie o sprawców wykroczenia i sposób ich ukarania w korelacji ze stanowiskiem wyrażonym w skardze kasacyjnej pozwala na stwierdzenie, że stan faktyczny sprawy, a więc okoliczność, że organ udzielił prawidłowej i pełnej odpowiedzi dopiero w odpowiedzi na skargę, nie stanowi okoliczności bezspornej. Nawet jeżeli Sąd uznał na podstawie dokonanej analizy treści pism z dnia 19 czerwca 2020 r. oraz udzielonej w reakcji na nie odpowiedzi organu z dnia 2 lipca 2020 r., że dopiero odpowiedź na skargę zawierała ostateczną odpowiedź wyczerpującą przedmiot skierowanego zapytania, to przyznać należy rację skarżącemu kasacyjnie, że przeprowadzenie takiego rozumowania w żaden sposób nie wynika z uzasadnienia zaskarżanego wyroku. Sąd nie ocenił ani udzielonej pismem z dnia 2 lipca 2020 r. odpowiedzi ani nie wskazał, co przemawia za przyjęciem, że organ w dniu 5 sierpnia 2020 r. spełnił żądanie wniosku w całości. Przytoczenie przez Sąd w części faktycznej uzasadnienia argumentacji odpowiedzi na skargę (w której zarysowano przebieg korespondencji ze skarżącym) bez wyjaśnienia, z jakich względów nie mają one w ocenie Sądu znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie bezczynności organu w sprawie wniosku (wniosków) z dnia 19 czerwca 2020 r. oraz niezawarcie usprawiedliwienia pominięcia zarzutów skargi wobec nierozpoznania wcześniejszych wniosków skarżącego wskazuje, że Sąd nie podjął próby wyjaśnienia, jaki i dlaczego przyjął stan jako stan faktyczny w sprawie. Przypomnieć zaś należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Uchybienie to musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wspomnieć także należy, że wyrok sądu pierwszej instancji nie poddaje się kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, publik. CBOSA). W realiach niniejszej sprawy z powołanych wyżej względów, tj. ze względu na wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do uznania, że zajęte przez Sąd I instancji stanowisko jest prawidłowe, co w rezultacie skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. ze zobowiązaniem Sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy do rzetelnego przedstawienia stanu faktycznego sprawy na podstawie akt sprawy i wyjaśnienia podstaw zajmowanego stanowiska. Skoro trafny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., to przedwczesne byłoby wyrażanie przez NSA stanowiska w kwestiach objętych pozostałymi zarzutami skargi kasacyjnej, w tym w kwestii trafności zarzutu naruszenia prawa materialnego, sformułowanego zresztą alternatywnie i z ostrożności procesowej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że wadliwość uzasadnienia wyroku czyni przedwczesną ocenę pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14; wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2015 r., I GSK 465/15; wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2021 r., I OSK 1880/19). Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Zgodnie z tym przepisem "W przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części". Skład orzekający doszedł do przekonania, że jeżeli w istocie przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego i do uchylenia zaskarżonego wyroku była wadliwość orzeczenia sądu pierwszej instancji spowodowana niepoprawnym skonstruowaniem uzasadnienia tego orzeczenia, tj. w sposób sprzeczny z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a., a nie wynikiem merytorycznej kontroli zaskarżonej bezczynności, to brak dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do sądu I instancji, kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.