I SA/Po 1495/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Małek as.sąd. WSA Roman Wiatrowski Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007r. sprawy ze skargi K. i P. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1998-2001 I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr[...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. stwierdza, że decyzje wymienione w pkt I nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ R.Wiatrowski /-/ K.Wolna-Kubicka /-/ S.Małek UZASADNIENIE I SA/Po 1495/07 U Z A S A D N I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia[...] w sprawie [...]oddalił skargę K. i P. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...]w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1998-2001 . K. W. i P. W. wnieśli od tego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 17 lipca 2007 w sprawie IIFSK 159/07 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż istota stanu faktycznego sprawy sprowadzała się do tego, że małżonkowie W. w latach 1998-2001 prowadzili działalność gospodarczą pod firmą A, przy czym w każdym kolejnym roku podatkowym podmiotem prowadzącym te działalność- przedsiębiorcą było tylko jedno z małżonków. Tylko jedno z nich zgłaszało podjęcie i zakończenie działalności. W latach 1998 i 2000 działalność prowadziła K. W., a w latach 1999 i 2001 P. W. Organy podatkowe wywodząc, że małżonkowie prowadzili wspólną działalność, co powodowało określone konsekwencje podatkowe w postaci wspólnego opodatkowania na zasadach " ogólnych" zamiast deklarowanego ryczałtu od sprzedaży ewidencjonowanej, nie wskazały faktów które świadczyłyby o tym, że K. i P. W., w każdym z wymienionych lat prowadzili tę działalność wspólnie. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz od niektórych innych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne ( Dz.U. Nr 148 poz. 719 ze zm) w § 1 ust.3 pkt 2 stanowiło, że podatnicy opłacali w roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych z prowadzonej działalności gospodarczej, jeżeli rozpoczynali prowadzenie tej działalności w roku podatkowym i nie korzystali równocześnie ze zryczałtowanego opodatkowania przewidzianego w odrębnych przepisach. Organy podatkowe nie stwierdziły aby K. W. ten warunek w 1998r naruszyła. Art. 30 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 o podatku dochodowym od osób fizycznych ( D.z.U. z 1993r Nr 90 poz. 416 ze zm.) stanowił - w brzmieniu z 1998r, że dochodów (przychodów) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z innych źródeł przychodów nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł i pobiera się od nich podatek w formie ryczałtu w przypadku rozpoczęcia w roku podatkowym działalności samodzielnie lub w formie spółki cywilnej osób fizycznych, a w roku poprzedzającym rok podatkowy kwota przychodów uzyskanych przez osobę prowadzącą działalność samodzielnie lub suma przychodów wspólników spółki cywilnej, której wspólnikami są wyłącznie osoby fizyczne, nie przekroczyła wskazanej w przepisie wysokości. Tu również organy podatkowe nie wykazały, że przepis ten nie miał zastosowania do K. W. W latach 1999-2001 zasady opłacania ryczałtów podatkowych regulowała ustawa z dnia 20 listopada 1998 o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne ( Dz.U Nr 144 poz 930 zw zm). W art. 6 ust 4 pkt 1 lit b ustawa stanowiła, że podatnicy opłacają w roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, a taką formę opodatkowania wybrali skarżący, jeżeli w roku poprzedzającym rok podatkowy uzyskali przychody wyłącznie z działalności prowadzonej w formie spółki, a suma przychodów wspólników spółki z tej działalności nie przekroczyła określonej w tym przepisie kwoty. Przepis ten więc w sprawie nie miał w ogóle zastosowania, gdyż skarżących nie łączył stosunek spółki. Zastosowanie zaś miał przepis art. 6 ust 4 pkt cyt. ustawy zgodnie z którym podatnicy opłacają w roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, jeżeli rozpoczną wykonywanie działalności w roku podatkowym i nie korzystają z opodatkowania w formie karty podatkowej - bez względu na wysokość przychodów i art. 7 ust.1 tej ustawy. Opłacanie podatku w formie ryczałtu od przychodów - w odniesieniu do podatników małżonków było wykluczone w sytuacjach wymienionych enumeratywnie wskazanych w art. 8 ust. 1 pkt 5 ustawy. Ani organy podatkowe, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wykazały, aby w sytuacji faktycznej w odniesieniu do małżonków W. , któraś z tych sytuacji wystąpiła. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż faktyczne " naprzemienne" w kolejnych latach prowadzenie działalności gospodarczej przez małżonków nie pozbawiło żadnego z nich prawa opłacania podatku dochodowego w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Zgodnie z art. 6 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych małżonkowie co do zasady , podlegali odrębnemu opodatkowaniu; każde z nich było odrębnym podatnikiem w rozumieniu art. 7 ustawy z dnia 29 sierpnia ordynacja podatkowa ( Dz.U nr 137. poz. 926 ze zm.), natomiast przedmiotem opodatkowania były dochody, w odniesieniu do zryczałtowanych form przychodu, uzyskane przez tę osobę, a nie źródło przychodów przejęte w roku podatkowym od małżonka, który korzystał z niego w roku poprzednim opłacając podatek dochodowy w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Zdaniem NSA nie było obejściem prawa wybór przez podatników - małżonków takiego sposobu prowadzenia działalności gospodarczej, który mieszcząc się w ramach swobody tej działalności w założeniu powodowałby określone, przewidywane " konsekwencje" prawnopodatkowe. Z przepisu art.190 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm.) wynika, iż wykładnia prawa dokonana w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże w tej sprawie Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy, a skoro doszło do naruszenia prawa materialnego przez organy podatkowe, gdyż do ustalonego stanu faktycznego została zastosowana nieprawidłowa subsumcja prawna, to na podstawie art. 145 §1 pkt 1 pkt "a" powołanej wyżej ustawy oraz jej art.152 i art.200 należało orzec, jak w sentencji wyroku. R. Wiatrowski K. Wolna-Kubicka S. Małek