II SA/Kr 843/20

SENTENCJA Dnia 10 listopada 2020 roku [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. i H. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2020 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania budynku gospodarczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz A. J. i H. J. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Starosta Nowotarski decyzją z 12 listopada 2019 r, znak: [...], wniósł sprzeciw od zgłoszenia A. J. i H. J. dotyczącego zamiaru wykonania budynku gospodarczego na dz. ewid. nr [...] w miejscowości Ł.. Przyczyną wniesienia sprzeciwu było nieuzupełnienie zgłoszenia w zakresie braku wskazania koloru poszycia ścian oraz braku opinii uprawnionego geologa - z uwagi na położenie działki inwestycyjnej w całości na terenach osuwiskowych. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez A. J. i H. J. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 1 czerwca 2020 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U. z 2020 poz. 256 ze zmianami) - zwanej dalej k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst - Dz.U. 2019.1186 ze zmianami) - zwanej dalej P.b.. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga m. in. budowa: wolno stojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Po analizie akt sprawy organ odwoławczy ustalił, iż zamierzona inwestycja to budowa budynku gospodarczego o powierzchni 35 m2 konstrukcji szkieletowej z dachem o konstrukcji drewnianej, o kącie nachylenia 35° i pokryciu blachodachówką w kolorze szarym. Działka nr [...] w miejscowości Ł., w gminie Łapsze Niżne, objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gmina Łapsze Niżne - zwanym dalej mpzp (Uchwała Nr XXXVII-210/2006 Rady Gminy Łapsze Niżne z dnia 27 kwietnia 2006 r.). Zgłoszona inwestycja zlokalizowana jest w obrębie jednostki strukturalnej oznaczonej w mpzp symbolem: 210MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Biorąc pod uwagę ustalenia ww. mpzp należy uznać, że inwestycja jest zgodna z wymaganiami określonymi dla terenu 210MN ponieważ, zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 9 mpzp: dopuszcza się lokalizację parterowych budynków gospodarczych i garaży z poddaszami użytkowymi, realizowanych jako wolnostojące lub dobudowane do mieszkalnych, zgodnie z przepisami odrębnymi. Wysokość budynków nie może przekroczyć w kalenicy wysokości 7 metrów nad istniejącym poziom terenu od strony przystokowej. Obowiązuje realizacja dachów o kącie nachylenia połaci pomiędzy 35°-45° i kolorystyce pokrycia połaci dachowych, takiej jak ciemnoczerwony, ciemnobrązowy, grafitowy, ciemnozielony. Również wg rysunku mpzp obszar objęty inwestycją znajduje się poza terenem osuwiskowym i potencjalnie osuwiskowych, jednakże plan miejscowy uchwalony został w 2006 r. Natomiast zgodnie z rejestrem oraz danymi dostępnymi w bazie SOPO działka nr ewid.[...] znajduje się w obszarze osuwiska nieaktywnego (ID_osuw: 63685 - zsuw translacyjny) - ostatnie badanie z 2017 r. Obecnie osuwisko jest zakwalifikowane jako nieaktywne. Jak wynika z art. 110a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity - Dz.U.2019.1396) - zwanej dalej Poś.: Starosta prowadzi obserwację terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy, a także rejestr zawierający informacje o tych terenach. Na osuwiskach nieaktywnych oraz terenach potencjalnie zagrożonych możliwością powstania osuwisk należy bezwzględnie sporządzić dokumentacje geologiczno-inżynierskie przed przystąpieniem do jakichkolwiek prac budowlanych, (por. wyrok WSA w Krakowie z 31 stycznia 2018 r., sygn. III SA/Kr 1372/17), zatem Starosta Nowotarski słusznie wezwał Inwestorów do przełożenia opinii uprawnionego geologa. W ocenie organu odwoławczego inwestorzy powinni mieć świadomość, że realizacja na terenie zagrożonym osuwiskiem obiektu budowlanego jest obarczone ryzykiem. Dlatego też na tym terenie, ze względu na zapewnienie bezpieczeństwa obiektu, winna nastąpić wyprzedzająco ocena gruntu na potrzeby budownictwa. Dodać także należy, że dla realizacji planowanego budynku gospodarczego (według załączonej dokumentacji), brak jest dowodu, iż budynek ten stanowi obiekt pomocniczy zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ brak jest na przedmiotowej działce budynku pełniącego funkcję mieszkalną. Opisaną wyżej decyzji zaskarżyli do Wojewódzkiego Sadu administracyjnego w K. A. J. i H. J., nie zgadzając się z koniecznością uzupełnienia zgłoszenia. Wskazali, że w zgłoszeniu Robót Budowlanych z dnia 2 października 2019 r. w rubryce "Zakres i sposób wykonywania robót o określili między innymi, że "...Pozostałe warunki zgodne z mpzp (poszycie ścian itd.)", a więc i kolorystykę poszycia ścian. Miejscowy plan zagospodarowania nie określa koIorystyki poszycia dla budynków gospodarczych, co zauważył Wojewoda. Żądanie Starosty jest więc nieuzasadnione - niezgodne z prawem. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda potwierdził, że zgłoszona inwestycja jest zgodna z zapisami mpzp (str. 3 decyzji). Dokumentacja dostarczona przez inwestorów jest więc kompletna - nie jest wymagane jej uzupełnienie o kolorystykę ścian - przeciwnie niż stwierdził to Starosta. Wojewoda Małopolski wskazał, że: "...wg rysunku mpzp obszar objęty inwestycją znajduje się poza terenem osuwiskowym i potencjalnie osuwiskowym, jednakże plan miejscowy uchwalony został w 2006 roku''. Skarżący zaznaczyli, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a zatem źródłem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działań organów, które je ustanowiły. Wojewoda nie wskazał żadnej podstawy prawnej, która uzasadniałaby nieważność mpzp ze względu na jego datę uchwalenia. Jest to postępowanie niezgodne z obowiązującym prawem. Z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wynika, że ewentualne nałożenie postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia musi być rezultatem nie tylko właściwie uzasadnionej potrzeby, ale przede wszystkim znajdować oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Możliwość wniesienia sprzeciwu z uwagi na niepełne zgłoszenie, którego braków nie uzupełniono w terminie jest, zatem możliwe jedynie w sytuacji, gdy dokumenty, których przedłożenia żąda organ, stanowią dokumenty wymagane przepisami ustawy Prawo budowlane lub ustaw szczegółowych, o ile mają one zastosowanie w sprawie. Z treści przywołanego w uzasadnieniu decyzji Wojewody art. 110a - Prawo Ochrony Środowiska absolutnie nie wynika, że zapisy mpzp wydane w 2006 roku utraciły ważność. Ponadto Starosta w Postanowieniu z 17 października 2019 r. nie podał żadnej podstawy prawnej uzasadniającej konieczności uzupełnienia zgłoszenia o opinię uprawnionego geologa – zdaniem skarżących w tym przypadku brak takiej podstawy. Prawo Budowlane w art. 34 ust 3 wymienia co winien zawierać projekt budowlany (w naszym przypadku projekt nie jest wymagany). Art. 34 ust. 3 pkt 4) wskazuje, że projekt budowlany winien zawierać "w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych''. Takie brzmienie przepisu nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że skoro wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych należy wykonać w zależności od potrzeb, to wymóg dołączenia do projektu wyników takich badań nie jest obligatoryjny. Oznacza natomiast to, że dokumentacja taka powinna być opracowana tylko wówczas, gdy uzna to za konieczne projektant konstrukcji obiektu budowlanego (na podst. wyroku NSA). W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał na treść § 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W ocenie skarżących organ odwoławczy winien wiedzieć, że definicje zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury mają zastosowanie tylko do postanowień tego aktu - jest to dowód rażącego naruszenia prawa i próba wprowadzenia obywatela w błąd. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 listopada 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Małopolskiego, utrzymująca w mocy decyzję organu I Instancji – Starosty Nowotarskiego w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru wykonania budynku gospodarczego na działce ewidencyjnej nr 3031w miejscowości Ł.. Skarga jest uzasadniona. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 2 tej ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy, budowa taka wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z art. 30 ust. 2 natomiast, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ I Instancji jako podstawę zgłoszonego sprzeciwu wskazał art. 30 ust. 5c ustawy, zgodnie z którym, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Organ wskazał przy tym, że skarżący nie uzupełnili zgłoszenia o wskazanie koloru poszycia ścian oraz nie załączyli opinii uprawnionego geologa ze względu na lokalizacje inwestycji na terenach osuwiskowych. Co do koloru poszycia ścian, to rację mają skarżący, że w zgłoszeniu z dnia 11 października 2019 r. (k. 10 akt adm.) wskazali, że: "pozostałe warunki zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (poszycie ścian itd.)" Żaden z organów nie dołączył do akt sprawy choćby wypisu lub wyciągu z miejscowym planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy Łapsze Niżne obowiązującego w tym terenie. Zgodnie z § 9 pkt. 9 tej uchwały (opublikowanej w DZ. Urz. Wojewody Małopolskiego z 2006 r. Nr 410, poz. 2596; zm.: Małop. z 2011 r. Nr 600, poz. 7038, z 2013 r. poz. 5489 i poz. 5490, z 2014 r. poz. 1657 i poz. 5008 oraz z 2015 r. poz. 1699.), co Sąd zbadał z urzędu jako że jest to opublikowany akt prawa miejscowego, oraz z wynikającym z zaskarżonej decyzji niekwestionowanym ustaleniem, że działka inwestycyjna położona jest w obszarze 210 MN tego planu, w terenie tym "dopuszcza się lokalizację parterowych budynków gospodarczych i garaży z poddaszami użytkowymi, realizowanych jako wolnostojące lub dobudowane do mieszkalnych, zgodnie z przepisami odrębnymi. Wysokość budynków nie może przekroczyć w kalenicy wysokości 7 metrów nad istniejący poziom terenu od strony przystokowej. Obowiązuje realizacja dachów o kącie nachylenia połaci pomiędzy 35° - 45° i kolorystyce pokrycia połaci dachowych, takiej jak ciemnoczerwony, ciemnobrązowy, grafitowy, ciemnozielony". Jest to całość ustaleń dla budynków gospodarczych. Natomiast zgodnie z § 9 pkt. 8 lit. i tej uchwały, w przypadku realizacji nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz odbudowy, rozbudowy lub nadbudowy istniejących, a także rekreacji indywidualnej, pensjonatowych oraz budynków usługowych, we wszystkich terenach oznaczonych symbolami od 1.MN do 210.MN, obowiązuje zakaz stosowania agresywnej kolorystyki elewacji i intensywnych kolorów. Obowiązuje stosowanie kolorów pastelowych. Są to jednak ustalenia dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych, rekreacji indywidualnej, pensjonatowych oraz budynków usługowych, a nie gospodarczych, w tej sytuacji organ będzie obowiązany szczegółowo wyjaśnić - czego do tej pory nie uczynił - dlaczego uważa, że cytowane wyżej oświadczenie skarżących złożone w zgłoszeniu jest niewystarczające i usprawiedliwia złożenie sprzeciwu a w szczególności wyjaśni, na jakiej podstawie prawnej organ I instancji wzywał postanowieniem o uzupełnienie zgłoszenia w tym zakresie. Zarzuty takie zawarte zostały w odwołaniu, a nie zostały przez organ w zaskarżonej decyzji żaden sposób wyjaśnione. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ zawarł także następujące sformułowanie: "Dodać także należy, że dla realizacji planowanego budynku gospodarczego (według załączonej dokumentacji), brak jest dowodu, iż budynek ten stanowi obiekt pomocniczy zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ brak jest na przedmiotowej działce budynku pełniącego funkcję mieszkalną." Nie wyjaśnił jednak organ, jakie znaczenie nadaje temu stwierdzeniu. Czy oznacza ono że budowa budynku gospodarczego jest na tym terenie niedopuszczalna ? Nie jest rzeczą sądu administracyjnego zastępowanie organu w jego ustawowych kompetencjach, jednoznaczne wyjaśnienie tej kwestii będzie obowiązkiem organu ponownie rozpoznającemu odwołanie skarżących. Odnośnie natomiast nałożenia obowiązku przedłożenia przez skarżących opinii uprawnionego geologa, to ponownie wskazać należy, że zgodnie z art. 30 ust. 2, do zgłoszenia należy dołączyć w zależności od potrzeb (...) opinie wymagane odrębnymi przepisami. Organ w swojej decyzji wskazał na art. 110a ustawy Prawo ochrony środowiska (Starosta prowadzi obserwację terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy, a także rejestr zawierający informacje o tych terenach), który jednak jest przepisem kompetencyjnym i nie ma nic wspólnego z obowiązkiem przedstawiania opinii geologicznej (ani żadnej innej). Stanowi on tylko o obowiązkach starosty co do prowadzenia odpowiedniego rejestru oraz obserwacji terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy. Z kolei przytoczony przez organ wyrok WSA w Krakowie z 31 stycznia 2018 r., sygn. III SA/Kr 1372/17, dotyczył zupełnie innego stanu faktycznego i prawnego, a to odmowy zatwierdzenia dokumentacji geologiczno – inżynierskiej. Organ I Instancji w uzasadnieni decyzji sprzeciwu wskazał natomiast na § 8 Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. poz. 463), zgodnie z którym opinia geotechniczna powinna ustalać przydatność gruntów na potrzeby budownictwa oraz wskazywać kategorię geotechniczną obiektu budowlanego. Również i ten przepis nie jest "odrębnym przepisem", z którego wynika obowiązek przedłożenia do zgłoszenia tego rodzaju opinii " w zależności od potrzeb". Wobec powyższego organ będzie obowiązany wskazać z jakiego przepisu lub jakiej normy prawnej wywodzi obowiązek przedłożenia przez skarżących opinii uprawnionego geologa, której nieprzedłożenie usprawiedliwia złożenie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy budynku gospodarczego. Odnosząc się natomiast do stanowiska skarżących, dotyczącego tej okoliczności, że skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie określa terenu inwestycji jako terenu osuwiskowego, to oznacza że go tam nie ma, wskazać należy, że jest ono nieuprawnione. Rację ma organ, że plan miejscowy dla tego terenu uchwalony został w 2006 r. i wobec powyższego może być nieaktualny w tym zakresie. To czy osuwisko w terenie faktycznie istnieje czy też nie, nie wynika żadnych przepisów prawa czy to powszechnie obowiązującego czy prawa miejscowego, a jedynie z działania sił natury. Organy administracji publicznej obszary te jedynie obserwują i rejestrują, dla zabezpieczenia obywateli przed katastrofalnymi skutkami ich występowania. Podkreślenia wymaga przy tym, że Sąd nie bagatelizuje tej okoliczności, że budowa na terenach osuwiskowych, nawet jeśli jest to osuwisko nieaktywne, może stanowić poważne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, i w tym sensie rozumie daleko posuniętą ostrożność organów. Nie zmienia to jednak faktu, że złożenie sprzeciwu od zgłoszenia robót budowlanych – a szerzej: cała procedura zgłoszeniowa - musi odbywać się zgodnie z przytoczonym wyżej przepisami prawa budowlanego. Wobec powyższego zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a., jako naruszając przepisy prawa materialnego jak i przepisy postępowania tj. art. 7 i 77 Kpa. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości składa się kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu.