II SA/Po 672/22

SENTENCJA Dnia 22 listopada 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 listopada 2022 roku sprawy ze skargi C. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 lipca 2022 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE C. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 25 lipca 2022 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy D. z 1 kwietnia 2022 r., znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką sprawowaną nad niepełnosprawnym mężem. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wójt Gminy D. decyzją z dnia 1 kwietnia 2022 r., znak [...] odmówił przyznania C. D. świadczenia pielęgnacyjnego z powodu niespełnienia przesłanek określonych w art. 17 ust. 1b oraz art. 17 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Organ ustalił, iż K. D. – mąż wnioskującej – orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. z dnia 24 sierpnia 2021 r. nr [...] został zaliczony do 30 września 2024 r. do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Faktyczną opiekę nad chorym mężem sprawuje żona – C. D., co wynika z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego. W uzasadnieniu organ wskazał, iż niepełnosprawność K. D. powstała po ukończeniu 25 roku życia, a nadto wskazał, iż w sprawie występuje negatywna przesłanka przyznania świadczenia, albowiem wymagający opieki pozostaje w związku małżeńskim. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie C. D., decyzją z 25 lipca 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z 1 kwietnia 2022 r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium ustaliło, iż C. D. sprawuje faktyczną opiekę nad chorym mężem od 13 czerwca 2021 r., tj. od czasu przejścia przez niego udaru mózgu. W toku postępowania administracyjnego ustalono również, iż wnioskująca uprawniona jest do świadczenia emerytalnego, którego wypłata na jej wniosek została wstrzymana od 1 kwietnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia 25 lipca 2022 roku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, jednakże nie z przyczyn wskazanych w zaskarżonej decyzji. SKO uznało, że nie było podstaw do odmowy przyznania odwołującej świadczenia w oparciu o art. 17 ust. 1b ustawy, a to z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, i orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym nie budzi wątpliwości, że przy ocenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad dorosłą osobą niepełnosprawną należy pominąć kryterium daty powstania niepełnosprawności. Zdaniem organu II instancji przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy również nie powinien stanowić podstawy wydania decyzji odmownej. Kolegium stwierdziło jednak, że nie można przyznać skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem, gdyż nie została spełniona przesłanka określona w art. 17 ust. 1 u.ś.r., polegająca na związku rezygnacji z pracy zarobkowej (lub jej niepodejmowania) z koniecznością sprawowania permanentnej opieki nad osobą bliską o określonym stopniu niepełnosprawności. Zdaniem SKO w niniejszej sprawie brak jest związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub jego niepodejmowaniem, a koniecznością zapewnienia opieki mężowi. W ocenie Kolegium niepodejmowanie zatrudnienia przez odwołującą się, wynika bezpośrednio z jej uprawnienia do świadczenia emerytalnego, a nie z powodu konieczności zapewnienia opieki mężowi. Kolegium wskazało, iż C. D. uprawnienie do świadczenia emerytalnego uzyskała począwszy od 1 marca 2017 roku, natomiast orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności wobec jej męża datowane jest na 24 sierpnia 2021 roku. Organ II instancji wskazał, iż odwołująca w okresie powstania inwalidztwa męża już nie pracowała w gospodarstwie rolnym, ponieważ uprawniona była do emerytury. W ocenie Kolegium trudno przyjąć, że odwołująca - obecnie w wieku 68 lat, gdyby nie konieczność zapewnienia mężowi właściwej opieki, podjęłaby dodatkową pracę. Organ powołując się na zasady doświadczenia życiowego wskazał, iż skarżąca w tym wieku nie poszukiwałaby zatrudnienia, nawet w sytuacji, gdyby nie musiała sprawować opieki nad mężem. SKO w uzasadnieniu swojej decyzji podnosiło, iż świadczenie pielęgnacyjne przyznawane jest tylko osobom, które rezygnują z zatrudnienia lub go nie podejmują w celu zapewnienia koniecznej opieki choremu członkowi rodziny. Konieczną, zdaniem organu II instancji przesłanką przyznania świadczenia jest fakt rezygnacji z zatrudnienia lub fakt jego niepodejmowania związany z koniecznością sprawowania opieki nad członkiem rodziny wymagającym opieki (tj. faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu sprawowania opieki). Organ wskazał, iż świadczenie pielęgnacyjne nie może być traktowane jako zastępcze źródło dochodu, bowiem świadczenie to ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która tego wymaga. Kolegium wskazało, że C. D. nie podejmuje zatrudnia przede wszystkim z powodu ustalonego prawa do świadczenia emerytalnego, a nie z powodu konieczności sprawowania opieki nad mężem. Dlatego pomimo, iż odwołująca faktycznie sprawuje opiekę nad mężem, Kolegium uznało, iż brak jest podstaw do ustalenia po stronie skarżącej prawa do wskazanego świadczenia. W konsekwencji poczynionych ustaleń organ wydał decyzję odmawiającą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z powodu niespełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1b oraz art. 17 ust. 5 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Na powyższą decyzję C. D. w terminie prawem przewidzianym osobiście wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucając naruszenie przepisów postępowania: art. 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a także art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. wyrażający się w braku adekwatnego uzasadnienia decyzji przez niewyczerpujące i nieprzekonujące wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia, a także naruszenie art. 32 ust. 2 Konstytucji dotyczący zasady równego traktowania z uwagi na wiek polegające na założeniu przez Kolegium, że z uwagi na swój wiek skarżąca nie podejmowałaby dodatkowego zatrudnienia. Stawiając powyższe zarzuty autorka skargi wniosą o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia zawieszenia emerytury tj. od dnia 1 kwietnia 2022 r. do 31 lipca 2022 r., ponieważ od sierpnia 2022 r. będzie ubiegała się o odwieszenie emerytury, bowiem jej stan zdrowia po nieszczęśliwym wypadku jakiego doznała w sierpniu 2022 r. nie pozwala na dalsze sprawowanie opieki nad mężem. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż fakt pobierania emerytury nie spowodował zaprzestania przez skarżącą pracy w gospodarstwie prowadzonym wspólnie z mężem oraz podejmowania decyzji z nim związanych. Skarżąca wyjaśniła dalej, iż po udarze męża od 13 czerwca 2021 r. do 31 stycznia 2022 r. prowadziła gospodarstwo bez udziału męża, a z pomocą najbliższej rodziny. Dalej wskazała, że faktycznie pracę w gospodarstwie rolnym zakończyła w styczniu 2022 r., a następnie [...] marca 2022 r. grunty rolne przekazane zostały na podstawie darowizny, bowiem ich posiadanie powodowało obniżenie świadczeń emerytalnych skarżącej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując ponownie, że w przedmiotowej sprawie skarżąca nie wykazała związku pomiędzy zaprzestaniem prowadzenia lub wykonywania przez nią pracy w gospodarstwie rolnym, a sprawowaniem opieki nad mężem. SKO podtrzymało, że w przedmiotowej sprawie zaprzestanie pracy w gospodarstwie rolnym przez skarżącą nie wynikało bezpośrednio z powodu zapewnienia opieki mężowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu z normami prawnymi - proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu i na podstawie ustalonego przez organy stanu faktycznego. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd - jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej P.p.s.a.), nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną podstawą prawną, z wyjątkiem skarg na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej. Natomiast art. 135 P.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 25 lipca 2022 r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z 1 kwietnia 2022 r. o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem, stwierdził, że narusza ona prawo. Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji jest przepis art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 111 z późn. zm.), zwanej dalej u.ś.r., którego ust. 1 stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Podkreślić przy tym należy, na co zasadnie zwróciło uwagę Kolegium, że przepis powyższy winien być interpretowany z uwzględnieniem wiążącego, w myśl art. 190 Konstytucji RP, wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, z którego wynika, że w odniesieniu do grupy opiekunów osób, których niepełnosprawność wymagająca opieki powstała po ukończeniu 18 roku życia, przesłanka nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego utraciła cechę konstytucyjności. W konsekwencji przysługiwanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tej grupie osób należy rozpatrywać bez tej przesłanki. Organy administracji rozstrzygające o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego mają zatem obowiązek procedować w oparciu o przepisy u.ś.r. z wyłączeniem tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która z dniem wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. w dniu 23 października 2014 r., została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. W niniejszej sprawie bezsporna jest zarówno okoliczność posiadania przez męża skarżącej orzeczenia z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] o znacznym stopniu niepełnosprawności, jak i zaliczenie skarżącej do kręgu podmiotów zobowiązanych do opieki i uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Jednakże zdaniem Sądu, dokonana przez organ II instancji ocena braku związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy zaprzestaniem prowadzenia lub wykonywania przez skarżącą pracy w gospodarstwie rolnym, a sprawowaniem opieki nad mężem jest nieprawidłowa, bowiem co najmniej przedwczesna i oparta na dowolnej ocenie niekompletnego materiału dowodowego sprawy. Zgodnie z art. 17 ust. 5 lit. 1a świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym, W świetle powyższej regulacji, należy zwrócić uwagę na to, że celem świadczenia pielęgnacyjnego jest rekompensowanie braku dochodów z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Dostrzegając potrzebę uzupełnienia wyników wykładni językowej normy z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. wynikami wykładni celowościowej, funkcjonalnej i systemowej, NSA w wyroku z 18 listopada 2021 r., I OSK 773/21, opowiedział się za rozwiązaniem polegającym na umożliwieniu osobie uprawnionej wyboru jednego ze świadczeń pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego. Osoba, która spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń, poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego. Istota ograniczenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla emeryta, wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., musi być interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do emerytury, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Skoro zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to uznać należy, że eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. (wyrok NSA I OSK 1439/21). Stąd też przyjąć należy, iż choć emerytura, w tym jak w niniejszej sprawie emerytura rolnicza, jest prawem niezbywalnym, to zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w postaci posiadania prawa do emerytury. W przedmiotowej sprawie C. D. oświadczeniem z dnia 11 lipca 2022 r. złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań wskazała, iż od 1.03.2017 r. posiadała prawo do częściowej emerytury rolniczej, która została zawieszona od 1 kwietnia 2022 r., na dowód której to okoliczności przedłożyła w toku postępowania przed organem I instancji decyzje Prezesa KRUS z 15 lutego 2022 r., o wstrzymaniu od dnia 1 kwietnia 2022 r. wypłaty skarżącej emerytury rolniczej z powodu złożenia wniosku o jej zawieszenie. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego niewystarczające są rezygnacja z pobierania emerytury oraz roztoczenie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Jak już sygnalizowano powyżej świadczenie pielęgnacyjne nie jest bowiem ekwiwalentem za opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz ekwiwalentem za utracenie źródła własnego utrzymania/dochodu przez osobę podejmującą się opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Celem świadczenia pielęgnacyjnego jest bowiem stworzenie warunków do realizacji obowiązku alimentacyjnego poprzez osobiste zapewnienie opieki niepełnosprawnemu członkowi rodziny. Z powyższego wynika, iż pomoc finansowa przysługuje osobom, które we wskazanym celu zaprzestają aktywności zawodowej, przez to właśnie tracą źródło własnego utrzymania/dochodu. Dlatego też kwestia spełnienia przesłanki "rezygnacji" lub "niepodejmowania" zatrudnienia w odniesieniu do osób pobierających emeryturę, w tym rolniczą winna być dokonywana z uwzględnieniem szczególnych okoliczności w jakich znajdują się osoby pobierające takie świadczenie, co oznacza, iż przesłanką kreującą prawo do świadczenia pielęgnacyjnego jest zdarzenie, które nosi cechy rzeczywistego zaprzestania aktywności zawodowej, realizowanej przez dana osobę równolegle z pobieraniem emerytury i nie jest w tym zakresie wystarczające jedynie wyrażanie hipotetycznej woli podjęcia zatrudniania i rezygnacja z gotowości do jego podjęcia. Podsumowując ta część rozważań stwierdzić należy, iż skoro, osoba uprawniona do pobierania emerytury, która rezygnuje z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną osobą najbliższą co do zasady ma prawo wybrać, które świadczenie chce otrzymywać, zaś zawieszenie prawa do emerytury eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 lit. a ustawy to rzeczą organów rozpoznających wniosek C. D. było procesowe zweryfikowanie czy spełniła ona wymogi do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego wskazane w art. 17 ust. 1 u.ś.r., to jest czy zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wymogom tym orzekające w sprawie organy, w tym w szczególności SKO [...] nie sprostały, czym naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Jak trafnie wskazano w skardze organy nie zweryfikowały w ogóle okoliczności czy skarżąca pomimo pobierania emerytury rolniczej w roku 2017 nie kontynuowała pracy we wspólnym z mężem gospodarstwie rolny, jak też nie ustaliły czy gospodarstwo to było prowadzone po zaistnienia zdarzenia skutkującego znacznym stopniem niepełnosprawności K. D., a jeśli tak to przez kogo, jak również nie wyjaśniły czy i kiedy skarżąca zaprzestał pracy w gospodarstwie rolnym i czy wiązało się to z koniecznością osobistego sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Odnosząc się do stanowiska Kolegium wyrażonego w odpowiedzi na skargę podkreślić należy, iż skarżącej nie może w tym zakresie obciążać fakt braku właściwego wypełnienia odpowiednich rubryk we wniosku o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, w tym oświadczenia zawartego w części III wniosku albowiem to rzeczą orzekających w sprawie organów była weryfikacja złożonego wniosku, w tym wezwanie do jego uzupełnienia w przypadku, gdyby jak w kontrolowanej sprawie okazał się on niekompletny. Na niekorzyść skarżącej nie może także przemawiać, to iż przedstawionych w skardze okoliczności związanych z zaprzestaniem prowadzenia gospodarstwa rolnego, względnie wykonywanie pracy w gospodarstwie prowadzonym przez jej małżonka nie podniosła wcześniej, to jest w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zauważyć bowiem trzeba, iż w odwołaniu C. D. odniosła się do przesłanek odmowy przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego wskazanych w decyzji organu I instancji, który to organ – błędnie zidentyfikował istotne prawnie okoliczności faktyczne sprawy i kwestii zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego lub wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym w ogóle nie rozważał. Zagadnienie braku związku przyczynowego pomiędzy sprawowaniem opieki nad legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności mężem wnioskodawczyni, a zaprzestaniem prowadzenia gospodarstwa rolnego lub wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, zostało jako istotne prawnie prawidłowo zidentyfikowane dopiero przez organ odwoławczy, który jednakże dokonując ustaleń w tym zakresie oparł się na niekompletnym i niewystarczającym materiale dowodowym. Organ poprzestał bowiem jedynie na ustaleniu wieku skarżącej i wyciągnął z tego dowolne i zbyt daleko idące wnioski, iż podstawą wniosku o świadczenie pielęgnacyjne w niniejszej sprawie nie stanowi rezygnacja z zatrudnienia lub niemożność podjęcia pracy. Mając na uwadze powyższe uznać należy, iż organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Stąd też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd uwzględnił skargę i uchylił decyzję organu II instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni poglądy prawne sądu wyrażone w niniejszym uzasadnieniu i procesowo zweryfikuje czy i kiedy skarżąca zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz do kiedy opiekę tą faktycznie sprawowała i w zależności od poczynionych ustaleń rozstrzygnie w przedmiocie prawa C. D. do świadczenia pielęgnacyjnego.