III SAB/Kr 98/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie wydania zaświadczenia na wniosek z dnia 14 sierpnia 2022 r. postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skargą z 9 września 2022 r. K. J. (dalej: skarżący) zarzucił Komendantowi Policji w Krakowie bezczynność w przedmiocie wydania zaświadczenia, o które wystąpił pismem z dnia 14 sierpnia 2022 r. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że wniosek skarżącego z 14 sierpnia 2022 r. został rozpatrzony i w tym zakresie wydane zostało postanowienie z 19 sierpnia 2022 r. (nr [...]). Akt ten został przesłany skarżącemu 22 sierpnia 2022 roku, za pośrednictwem e-puapu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu, ponieważ sprawa z wniosku skarżącego została załatwiona przed wniesieniem skargi. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej P.p.s.a.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość po zakończeniu postępowania, były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19) przesądzono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Poparciem tego stanowiska jest również uchwała siedmiu sędziów NSA z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21, w której wskazano, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Wskazać należy, że jakkolwiek odnośne uchwały traktują bezpośrednio o postępowaniu jurysdykcyjnym, to przyjąć trzeba, że zaprezentowany w nich pogląd dotyczy także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów, czy też do podjęcia określonych czynności. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ocena zasadności wniesienia skargi na bezczynność może być dokonana jedynie na dzień wniesienia skargi, a zatem nie jest dopuszczalne merytoryczne orzekanie przez sąd w sprawie skargi na bezczynność złożonej w dacie, gdy kwestionowane postępowanie zostało już zakończone. Z akt sprawy wynika, że dniu 14 sierpnia 2022 r. do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie wpłynął wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia, a w rozpoznaniu tegoż wniosku organ ten wydał postanowienie nr [...] z dnia 19 sierpnia 2022 r., którym odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści. Postanowienie to zostało skarżącemu doręczone za pośrednictwem platformy e-puap, a czynność ta miała miejsce w dniu 22 sierpnia 2022 r. Zestawienie wskazanej daty doręczenia tegoż aktu z datą wniesienia skargi do sądu (9 września 2022 r.) pozwala stwierdzić, że załatwienie przez organ administracji sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z 14 sierpnia 2022 r. o wydanie zaświadczenia – miało niewątpliwie miejsce przed wniesieniem skargi, na zarzuconą w tej sprawie bezczynność organu. Powyższe, stosownie do zaprezentowanych wyżej poglądów, nakazywało odrzucić skargę, jako niedopuszczalną. Z tych względów, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.