I GSK 893/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 424/16 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. B. na rzecz Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 424/16 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; obecnie: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z [...] marca 2016 r. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego Nissan Pathfinder. Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.; dalej: o.p.) przejawiające się tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów podatkowych, nie uchylił zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Legnicy, pomimo że decyzja organu podatkowego I instancji, utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej, wydana została z pominięciem dowodów wnioskowanych przez Skarżącego i jedynie na podstawie dowodu z oględzin samochodu marki Nissan Pathfinder, o numerze nadwozia [...], pojemność silnika 2488 cm3, rok produkcji 2008, przeprowadzonych po upływie ponad pięciu lat po dniu przemieszczenia pojazdu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, co doprowadziło do błędnego ustalenia faktów mających istotne znaczenie z punktu widzenia przepisów prawa materialnego i wywiedzenia na tej podstawie negatywnych konsekwencji w stosunku do strony skarżącej; b) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 191 o.p., które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez niewłaściwe zastosowanie dyspozycji tego przepisu w sprawie przejawiające się w niewszechstronnej i niepopartej zasadami logiki i doświadczenia życiowego, ale i dowolnej ocenie dowodów zgromadzonych w sprawie, co poskutkowało uznaniem, że przedmiotowy pojazd służył przez cały okres swojego funkcjonowania zasadniczo do przewozu osób w sytuacji, gdy z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika wprost, że przedmiotowy pojazd w czasie jego nabycia wewnątrzwspólnotowego służył do przewozu towarów i był do tego konstrukcyjnie przystosowany, jak i wykorzystywany; c) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. przejawiające się tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów podatkowych, nie uchylił zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Legnicy, pomimo że zaskarżona decyzja organu podatkowego I instancji, utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej, wydana została z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażającym się ustaleniem okoliczności stanu faktycznego na podstawie domniemania faktycznego, a nie materiału dowodowego w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych; d) art. 3 § 1 w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 o.p. poprzez oddalenie skargi mimo zaniechania przez organy podatkowe dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego; e) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 § 1 o.p. przejawiające się w tym, że Sąd I instancji nie uchylił zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Legnicy, pomimo że zebrany przez organy podatkowe materiał dowodowy okazał się niewystarczający do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Nissan Pathfinder, o numerze nadwozia [...], pojemność silnika 2488 cm3, rok produkcji 2008; f) art. 106 § 3 i § 5 i art. 113 p.p.s.a. poprzez zaniechanie z urzędu przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy VI Ka 521/16 Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze VI Wydział Karny Odwoławczy, a w szczególności protokołu rozprawy apelacyjnej Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z 25 stycznia 2017 r. oraz wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze sygn. akt [...] z 31 stycznia 2017 r. i zamknięcie rozprawy, co skutkowało błędnym przyjęciem, że pojazd marki Nissan Pathfinder, o numerze nadwozia [...], pojemność silnika 2488 cm3, rok produkcji 2008 jest pojazdem osobowym. 2. prawa materialnego, a to: a) art. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2, w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej: u.p.a.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wewnątrzwspólnotowe nabycie pojazdu marki Nissan Pathfinder, o numerze nadwozia [...], pojemność silnika 2488 cm3, rok produkcji 2008, będącego, zgodnie z przeprowadzonym badaniem technicznym, pojazdem ciężarowym, podlega obowiązkowi zapłaty podatku akcyzowego, podczas gdy wewnątrzwspólnotowe nabycie pojazdu skategoryzowanego jako ciężarowy nie podlega obowiązkowi zapłaty tegoż podatku; b) art. 3 § 1 w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1, art. 208 w zw. z art. 70 § 1, § 6 pkt 1 i § 7 pkt 1 o.p. poprzez oddalenie skargi, mimo że zobowiązanie w podatku akcyzowym uległo przedawnieniu. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł na podstawie art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów: - protokołu rozprawy apelacyjnej Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z 25 stycznia 2017 r., - prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze sygn. akt [...] z 31 stycznia 2017 r. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu wniósł o jej oddalenie, a także zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu; żadna z nich nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Według art. 193 zd. drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych art. 141 § 1 w zw. z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. Wedle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty oparte w obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii naruszenia norm prawa procesowego, albowiem stosowanie norm materialnych może być oceniane wówczas, kiedy prawidłowo został ustalony stan faktyczny w następstwie niewadliwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Na wstępie oceny podniesionych zarzutów wskazać należy, że niniejsza sprawa – dotycząca wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu Nissan Pathfinder o pojemności 2488 cm3 – nie jest pierwszą, która wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w związku z kwestią określenia zobowiązania w podatku akcyzowym. Zatem już w uzasadnieniu wyroku z 11 maja 2016 r., sygn. akt I GSK 1335/14 Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, że "dowód rejestracyjny pojazdu nie decyduje o kwalifikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego, spełniając zupełnie inną rolę. Dowód rejestracyjny pojazdu jest zasadniczo dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu. Natomiast z punktu widzenia przepisów u.p.a. istotne jest dokonanie prawidłowej klasyfikacji towaru do odpowiedniego kodu CN; bez znaczenia jest natomiast okoliczność, że w dowodzie rejestracyjnym pojazd jest wymieniony jako ciężarowy". Z kolei w wyroku z 9 lutego 2016 r., sygn. akt I GSK 1262/14 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że zmiany "umożliwiające zarejestrowanie samochodu jako ciężarowy, nie wiązały się ze zmianami konstrukcyjnymi pojazdu, jak również nie pozbawiły go cech charakterystycznych dla samochodu osobowego (np. obecność stałych siedzeń z pasami bezpieczeństwa, oświetlenia, szyb otwieranych)". W wyżej wymienionych wyrokach skargi kasacyjne zostały oddalone, a fragmenty ujęte w cudzysłowach obrazują stany faktyczne tożsame z pojazdem zakupionym wewnątrzwspólnotowo przez skarżącego. Nawiązując do treści wspomnianych judykatów, które dotyczyły importu wewnątrzwspólnotowego identycznego samochodu, a także oceniając łącznie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, wskazać trzeba, że decydujące znaczenie ma nie tyle treść informacji zawartej w dowodzie rejestracyjnym, ile ustalenie "zasadniczego przeznaczenia pojazdu" w kontekście wyposażenia technicznego. Nie ulega wątpliwości – oceniając zarzuty zamieszczone w punktach 1 a–e petitum skargi kasacyjnej – że rozstrzygając o zobowiązaniu podatkowym w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu samochodowego, konieczne jest uprzednie zaklasyfikowanie go do pozycji 8703 Taryfy celnej. To zaś możliwe jest przy ustaleniu, że pojazd zasadniczo przeznaczony jest do przewozu osób, nie wyłączając jednoczesnej funkcji towarowej, jednak w zakresie pobocznym. Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (vide: wyrok ETS z 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569). Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu winno się odbywać w oparciu o całokształt okoliczności konkretnej sprawy, w tym w oparciu o dokumenty odnoszące się zarówno do okresu sprzed nabycia prawa rozporządzania jak właściciel, jak i po jego nabyciu. Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo-towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. A zatem możliwość realizowania przez dany samochód funkcji towarowej nie oznacza, że samochód ten jest samochodem ciężarowym niepodlegającym akcyzie, jeśli przeważające cechy tego pojazdu wskazują na jego osobowy charakter. Mając na względzie wskazane kryteria klasyfikacji, organy podatkowe ustaliły stan faktyczny sprawy przy pomocy zebranych dowodów w sposób pozwalający niedwuznacznie przyjąć, że sporny pojazd był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, a więc podlegał klasyfikacji do pozycji 8703 Taryfy celnej. Akceptując to WSA we Wrocławiu należycie wywiązał się z funkcji kontrolnej. Sporny samochód Nissan Pathfinder posiada nadwozie jednobryłowe, przeszklone w całości. W przestrzeni pasażerskiej pojazd posiada drugi i trzeci rząd siedzeń zamontowany w fabrycznych miejscach kotwienia. Również pasy bezpieczeństwa znajdują się w miejscach fabrycznie do tego przeznaczonych. Ponadto drugi rząd siedzeń posiada poduszki powietrzne, nawiewy wraz z regulacją kierunkową i nawiew znajdujący się w dachu, oświetlenie, nagłośnienie, schowki w drzwiach bocznych i oparciach foteli przednich. Trzeci rząd siedzeń został wyposażony w nawiewy w dachu, głośniki, schowki i miejsca na napoje w tapicerce bocznej. Uwypuklone cechy konstrukcyjne pojazdu, wskazujące na przeznaczenie do przewozu osób, zdecydowanie dominują nad cechami towarowymi, które w istocie sprowadzają się do niewielkiej stosunkowo przestrzeni, w której mogą być transportowane towary. Konstatując tę prawidłowość organ, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie czynił z góry żadnych założeń, nie snuł żadnych domysłów ani nie ustalał okoliczności stanu faktycznego na podstawie domniemania faktycznego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie Sąd I instancji nie dopatrzył się w tak ustalonym stanie faktycznym naruszeń reguł postępowania podatkowego. Dla prawidłowej oceny przez Sąd I instancji ustaleń poczynionych przez organy nie ma żadnego znaczenia okoliczność skorzystania z dowodów przeprowadzonych już po nabyciu wewnątrzwspólnotowym, w tym wypadku oględzin. W ramach bowiem tego dowodu powzięto przekonanie co do charakteru zmian dokonanych w pojeździe na moment nabycia wewnątrzwspólnotowego. Otóż stan pojazdu wskazywał na prostą odwracalność wprowadzonych poprzednio zmian w samochodzie, czyniąc tym samym twierdzenia strony skarżącej nieuprawnionymi. Jak wskazał NSA w wyroku z 11 lutego 2016 r., sygn. akt I GSK 779/15: "konstrukcja współczesnych pojazdów zezwala na modelowanie przestrzeni użytkowej, w zależności od aktualnych potrzeb użytkowych poprzez demontaż/montaż niektórych elementów wyposażenia. Zmiany mające charakter czasowy nie mogą jednak wpływać na klasyfikację pojazdu, ponieważ oznaczałoby to, że zaklasyfikowanie pojazdu do pozycji CN byłoby zależne wyłącznie od woli użytkowników pojazdu, a nie od obiektywnych cech tego pojazdu, a w konsekwencji również i to, że od woli użytkowników pojazdu zależałoby to, czy dany pojazd podlegałby opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, czy też nie, co w świetle przepisów prawa wcześniej powołanych jest niedopuszczalne". Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 106 § 3 i p.p.s.a. poprzez zaniechanie z urzędu przeprowadzenia dowodu z § 5 i art. 113 p.p.s.a. poprzez zaniechanie z urzędu przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy VI Ka 521/16 Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze. Sanując to uchybienie – dopuszczając dowód z dokumentów, o których mowa w skardze kasacyjnej – wskazać trzeba, że nie mają one istotnego znaczenia w niniejszej sprawie. Pamiętać należy, że inne są zasady odpowiedzialności karnej, a inne dotyczące należności podatkowych. Niezależnie od powyższego warto podkreślić, że WSA we Wrocławiu odniósł się do uniewinniającego skarżącego wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze, trafnie przyjmując, że nie ma on wpływu na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. W zakresie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wskazać należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 w zw. art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wewnątrzwspólnotowe nabycie pojazdu Nissan Pathfinder podlega obowiązkowi zapłaty podatku akcyzowego. Z przepisów ustawy o podatku akcyzowym wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju; samochody osobowe zaś są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Należy zatem przyjąć, że samochodem osobowym jest pojazd o funkcjach i cechach konstrukcyjnych wymienionych w pozycji CN 8703, przy czym pojedyncze konstrukcyjno-wyposażeniowe cechy tego samochodu, właściwe dla przewozu towarów nie niweczą podstawowego, tzw. zasadniczego przeznaczenia tego pojazdu. O uznaniu zatem danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. WE L. 256 z 7 września 1987 r., str. 1 ze zm.). Prawidłowej klasyfikacji dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W myśl reguły I ORINS klasyfikację towarów należy uzgadniać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Natomiast zgodnie z brzmieniem pozycji 8703 obejmuje ona pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z powyższego brzmienia pozycji 8703 wynika zatem, że o klasyfikacji samochodu do tejże pozycji decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. W konsekwencji WSA we Wrocławiu trafnie przyjął, że cechy konstrukcyjne potwierdzają, że pojazd służył głównie do przewozu osób, zatem podlegał klasyfikacji do pozycji 8703 Taryfy Celnej. W tym stanie nie sposób przyjąć, ażeby identyfikacja przedmiotu opodatkowania naruszała art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.p.a. Nie jest również uzasadniony zarzut (w istocie z obydwu podstaw) naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1, art. 208 w zw. z art. 70 § 1, § 6 pkt 1 i § 7 pkt 1 o.p. poprzez oddalenie skargi, mimo że zobowiązanie w podatku akcyzowym uległo przedawnieniu. Trafne w tym zakresie jest stanowisko Sądu I instancji, że zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W myśl art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego zarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, powstaje z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju. Termin płatności podatku od wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego (art. 106 ust. 3 u.p.a.) wynosi 30 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju. W niniejszej sprawie organy podatkowe, jako dzień powstania obowiązku podatkowego, przyjęły dzień 5 lutego 2010 r. (przeprowadzono badania technicznego pojazdu na terenie kraju), a data ta nie jest przez stronę kwestionowana. Uwzględniając zatem brzmienie przepisów art. 70 § 1 o.p oraz art. 102 pkt 2 i art. 106 ust. 3 u.p.a. zobowiązanie podatkowe strony przedawniało się z końcem 2015 r. Zasadnie jednak stwierdził organ odwoławczy, że bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c o.p. w dniu wszczęcia postępowania o przestępstwo skarbowe, tj. o czyn z art. 54 § 2 ustawy z 10 września 1999 r. Kodeks kamy skarbowy (tekst jedn. Dz.U z 2013 r. poz. 186 ze zm.; dalej: k.k.s.), tj. 12 sierpnia 2015 r. W dniu 5 marca 2015 r. zapoznano skarżącego z zarzutami, a 20 września 2015 r. doręczono skarżącemu pismo Naczelnika Urzędu Celnego w Legnicy z 14 września 2015 r. informujące o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego błędny jest pogląd autora skargi kasacyjnej – chociażby w świetle cytowanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 70 § 6 pkt 1 o.p., a także art. 70 § 7 pkt 1 o.p. – że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie może nastąpić bez istnienia określonej, czyli skonkretyzowanej kwoty zobowiązania, z którego niewykonaniem wiąże się wszczęcie postępowania. Mając na względzie fakt, że zarzuty skargi kasacyjnej nie mają uzasadnionych podstaw należało – stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. – orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 ust. 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).