II SA/Sz 433/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. UZASADNIENIE Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2020 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] o nałożeniu na A. T. Sp. z o.o. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") karę pieniężną w wysokości [...] zł za: - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny; skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin; - skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: o czas do 3 godzin; o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin; - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego: o czas do 2 godzin; o czas powyżej 2 godzin do 4 godzin; o czas powyżej 4 godzin; - przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku: o czas do mniej niż 3 godzin; o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin; o czas od 12 godzin; - niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; - niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień; - nieumieszczenie na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych. Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym sprawy. W siedzibie A. T. sp. z o.o., przeprowadzono kontrolę w zakresie przestrzegania przez Stronę obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U.2019.2140; dalej: "u.t.d."). Kontrolą objęto okres od dnia 11.09.2018 r. do dnia 11.09.2019 r. Do kontroli Strona okazała licencję nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wydaną dnia 17.11.2017 r., ważną od dnia 13.12.2017 r. do dnia 12.12.2022 r. oraz zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, udzielone w dniu 17.11.2017 r., ważne bezterminowo. Zgodnie z okazanymi dokumentami, w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał średnio 3 kierowców. Strona w okresie kontroli używała 3 pojazdów samochodowych do przewozu rzeczy o dmc większej niż 3,5 tony. W toku kontroli ustalono nieprawidłowości w ww. zakresie objętym zaskarżoną decyzją. Ustalenia kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia 26.09.2019 r. wraz z załącznikiem, zawierającym stwierdzone naruszenia, który dnia 26.09.2019 r. doręczono Stronie wraz z zawiadomieniem o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzonych nieprawidłowości. W dniach 21-22.10.2019 r. do organu I instancji wpłynęły pisma Strony zawierające uwagi i wyjaśnienia do protokołu ww. kontroli wraz z załącznikiem zawierający oświadczenia kierowcy M. P.. W wyjaśnieniach odniesiono się do stwierdzonych naruszeń w zakresie naruszenia l.p. 5.11 dotyczącego kierowcy L. S. i naruszenia lp. 6.2.1. dotyczącego kierowcy M. P.. Po przeprowadzeniu postępowania Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] orzekł o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł za ww. naruszenia. Strona nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu I instancji i we wniesionym odwołaniu zarzuciła mu naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020.256; dalej: "K.p.a.") i prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 3 pkt 2 u.t.d. oraz lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., lp. 6.3.14 załącznika nr 3 do u.t.d. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie naruszeń lp. 6.2.1 i lp. 6.3.14 załącznika nr 3 do u.t.d. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu w zakresie naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Strona wskazał, że przedstawiła wyjaśnienia dotyczące przebywania kierowcy P. M. od godz. 10:45 dnia 14.04.2019 r. do godz. 13:15 dnia 15.04.2019 r. na odpoczynku tygodniowym, w czasie którego kierowca nie wykonywał przewozu. W ocenie Strony z opisu i analizy organu kontrolnego wynika, że różnica w zapisie długości drogi jest wynikiem błędu matematycznego. Zdaniem Strony brak rejestrowania zapisów aktywności w ww. okresie nie dotyczył kierowcy P. M., a stwierdzony stan faktyczny odpowiada lp. 6.3.14 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie przypadków naruszenia lp. 6.3.14 załącznika nr 3 do u.t.d. Strona zarzuciła, że wykresówki należą do kierowcy P. M., a brak imienia kierowcy na wykresówce nie stanowił okoliczności, która uniemożliwiała odczytanie danych z wykresówki tego kierowcy. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2020 r. znak [...] utrzymał w całości w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, zaznaczył, że w niniejszej sprawie nie znalazł zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 K.p.a. Organ wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d K.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Ponadto, wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Jak dalej wskazał organ odwoławczy reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 K.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa K.p.a. Następnie organ II instancji odniósł się do poszczególnych nieprawidłowości, i wskazał co następuje. I. Odnośnie naruszenia polegającego na braku spełnienia wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, tj. lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. 1. Organ II instancji wskazał, że analiza plików cyfrowych z karty kierowcy L. V., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów, wykazała, iż w dniach 16 - 17.04.2019 r. podczas pracy na terytorium Rosji ww. kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku odbierany alternatywnie o 1 godzinę 32 minuty. Odpoczynek dzienny został odebrany w dniu 16.04.2019 r. od godz. 5:10 do godz. 11:16, tj. 6 godzin 6 minut - pierwsza część liczona jako norma wynosząca 3 godziny i od godz. 21:25 dnia 16.04.2019 r. do godz. 4:53 dnia 17.04.2019 r., tj. 7 godzin 28 minut - brak drugiej części odniesionej do normy 9 godzin. Na potrzeby odpoczynku odbieranego alternatywnie, zaliczono łącznie 10 godzin 28 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 4:53 dnia 16.04.2019 r. do godz. 4:53 dnia 17.04.2019 r. Obliczenie odniesiono do normy regularnego dziennego odpoczynku odbieranego alternatywnie, pomiędzy odpoczynkami tygodniowymi zawartymi w dniach 14-16.04.2019 r. i 19-25.04.2019 r. Podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ wskazał, że kara pieniężna w tym przypadku wynosiła [...] zł. 2. Odnosząc się w dalszej kolejności do analizy plików cyfrowych z karty kierowcy K. M., organ odwoławczy wskazał, że wynika z niej, iż po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów, w dniach 2 - 3.03.2019 r. podczas pracy na terytorium Turcji ww. kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku odbierany alternatywnie o 3 godziny 35 minut. Odpoczynek dzienny został odebrany dnia 2.03.2019 r. od godz. 16:58 do godz. 20:22, tj. 3 godziny 24 minuty -pierwsza część liczona jako norma wynosząca 3 godziny i od godz. 1:59 do godz. 7:24 dnia 3.03.2019 r., tj. 5 godzin 25 minut - brak drugiej części odniesionej do normy 9 godzin. Na potrzeby odpoczynku odbieranego alternatywnie, zaliczono łącznie 8 godzin 25 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 7:24 dnia 2.03.2019 r. do godz. 7:24 dnia 3.03.2019 r. Obliczenie odniesiono do normy regularnego dziennego odpoczynku odbieranego alternatywnie, pomiędzy odpoczynkami tygodniowymi zawartymi w dniach 1.03.2019 r. i 3 - 21.03.2019 r. Podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ wskazał, że kara pieniężna w tym przypadku wynosiła [...] zł. 3. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że analiza plików cyfrowych z karty kierowcy K. M., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów, wykazała, iż w dniach 18 - 19.04.2019 r. podczas pracy na terytorium Rosji ww. kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku odbierany alternatywnie o 37 minut. Odpoczynek dzienny został odebrany dnia 19.04.2019 r. od godz. 7:55 do godz. 12:59, tj. 5 godzin 4 minuty - pierwsza część liczona jako norma wynosząca 3 godziny i od godz. 15:19 do godz. 23:42, tj. 8 godzin 23 minuty - brak drugiej części odniesionej do normy 9 godzin. Na potrzeby odpoczynku odbieranego alternatywnie, zaliczono łącznie 11 godzin 23 minuty. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 23:42 dnia 18.04.2019 r. do godz. 23:42 dnia 19.04.2019 r. Obliczenie odniesiono do normy regularnego dziennego odpoczynku odbieranego alternatywnie, pomiędzy odpoczynkami tygodniowymi zawartymi w dniach 15 - 17.04.2019 r. i 19.04 - 15.05.2019 r. Podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ wskazał, że kara pieniężna za naruszenia polegające na braku spełnienia wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, tj. lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości [...] zł, w powyżej wskazanym stanie faktycznym, została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. II. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone, tj. lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. 1. Organ II instancji wskazał, że analiza plików cyfrowych z karty kierowcy L. V., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów, wykazała, iż w dniach 6 - 8.05.2019 r. podczas pracy na terytorium Niemiec, ww. kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 3 godziny 28 minut do normy 45 godzin. Wykorzystany przez kierowcę tygodniowy okres odpoczynku zawierał się od godz. 13:29 dnia 6.05.2019 r. do godz. 7:01 dnia 8.05.2019 r. i wyniósł 41 godzin 32 minuty. Podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ wskazał ponadto, że mając na uwadze, iż w okresie popełnienia naruszenia kierowca wykonywał przewozy drogowe zarówno na terytorium państw - stron UE, jak i na terytorium państw - stron Umowy AETR, obliczenia odniesiono do norm wynikających z przepisów obowiązujących w obu wyżej wymienionych regionach. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa (organ przytoczył przepisy prawa w tym zakresie). III. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego, tj. lp. 5.9 załącznika nr 3 do u.t.d. 1. Organ II instancji wskazał, że analiza plików cyfrowych z karty kierowcy oraz wykresówek kierowcy M. P., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów, wykazała, iż w dniach 8 - 9.05.2019 r. podczas pracy na terytorium Niemiec ww. kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 4 godziny 30 minut do normy 24 godzin. Wykorzystany przez kierowcę tygodniowy okres odpoczynku zawierał się od godz. 12:25 dnia 8.05.2019 r. do godz. 7:55 dnia 9.05.2019 r. i wyniósł 19 godzin 30 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ wskazał, że mając na uwadze, iż w okresie popełnienia naruszenia kierowca wykonywał przewozy drogowe na terytorium państw - stron UE, obliczenia odniesiono do norm wynikających z przepisów obowiązujących w wyżej wymienionym regionie. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa (organ przytoczył przepisy prawa w tym zakresie). IV. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku, tj. lp. 5.10 załącznika nr 3 do u.t.d. 1.Organ II instancji wskazał, że analiza zapisów z protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy i z tachografu cyfrowego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, iż kierowca K. M. po odebraniu prawidłowego odpoczynku tygodniowego, który zakończył się w dniu 27.03.2019 r. o godz. 5:05, powinien po sześciu kolejnych 24-godzinnych okresach, rozpocząć kolejny odpoczynek tygodniowy, który powinien rozpocząć się (po uwzględnieniu zmiany czasu w dniu 31.03.2019 r.) najpóźniej w dniu 2.04.2019 r. o godz. 6:05. Kierowca zaś rozpoczął odbierać prawidłowy odpoczynek tygodniowy o godz. 8:33 dnia 3.04.2019 r. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o 26 godzin i 27 minut. Biorąc pod uwagę powyższe, organ wskazał, że kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosiła [...] zł, jednakże - mając na względzie treść art. 139 K.p.a. -podlegała ograniczeniu do wysokości [...] zł. V. Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, tj. lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. 1. Organ II instancji wskazał, że ponowna analiza okazanych podczas kontroli zapisów aktywności kierowców wykazała, iż w wymienionych przypadkach miała miejsce niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Kierowca M. P. w dniu 14.04.2019 r. o godz. 10:45 (wykresówką za dni 13-14.04.2019 r.), pracując w pojeździe o nr rej. [...], zakończył używanie wykresówki w miejscowości K. przy stanie końcowym licznika 102622 km i wyjął wykresówkę z tachografu. Kierowca dokonał na tej wykresówce wpisów ręcznych celem obliczenia przebytej drogi: 102622 km - 102205 km = 417 km, co jest zgodne z wyrysem przebytej drogi zarejestrowanym przez tachograf na tej wykresówce. W dniu 15.04.2019 r. ww. kierowca w tym samym pojeździe, w miejscowości K., o godz. 13:15 włożył kolejną wykresówkę do tachografu, rozpoczynając jej używanie wpisał 102622 km jako stan początkowy przejechanych kilometrów i o godz. 13:10 dnia 16.04.2019 r. zakończył używanie tej wykresówki w miejscowości Y., wyjął ją z tachografu wpisując 103201 km, jako stan końcowy licznika przejechanych kilometrów. Jednocześnie dokonał wpisu ręcznego obliczenia przebytej drogi: 103201 km - 102622 km = 579 km. Powyższe 41 jest niezgodne z wyrysem przebytej drogi zarejestrowanym przez tachograf, który wynosi 496 km, a różnica przebytej drogi pomiędzy wpisem dokonanym przez kierowcę, a wyrysem zarejestrowanym przez tachograf wynosi 579 km - 496 km = 83 km. Powyższą niezgodność potwierdza również różne położenie pisaka dokonującego wyrysu drogi na wykresówkach za dni: 14-15.04.2019 r. Organ wskazał ponadto, że mając na uwadze, iż w okresie popełnienia naruszenia kierowca wykonywał przewozy drogowe zarówno na terytorium państw - stron UE, jak i na terytorium państw - stron Umowy AETR, obliczenia odniesiono do norm wynikających z przepisów obowiązujących w obu wyżej wymienionych regionach i kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. VI. Odnośnie naruszenia polegającego na niepoprawnym operowaniu przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień; tj. lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. 1. Organ II instancji wskazał, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy L. S. wykazała, iż niepoprawnie operował on przełącznikiem tachografu cyfrowego w okresie od godziny 20.28. do godz. 21.17 w dniu 29.04.2019 r. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. VII. Odnośnie naruszenia polegającego na nieumieszczeniu na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych, lp. 6.3.14 załącznika nr 3 do u.t.d. 1. Organ II instancji wskazał, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy M. P., iż na wszystkich okazanych wykresówkach ww. kierowcy za kontrolowany okres, tj. 1.03.2019 r. - 31.05.2019 r., brak było wymaganego wpisu w postaci imienia kierowcy - łącznie 32 sztuki. Powyższe naruszenie stwierdzono na wskazanych w decyzji wykresówkach. Mając na uwadze, iż w okresie popełnienia naruszenia kierowca wykonywał przewozy drogowe zarówno na terytorium państw - stron UE, jak i na terytorium państw - stron Umowy AETR, obliczenia odniesiono do norm wynikających z przepisów obowiązujących w obu wyżej wymienionych regionach. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] zł ([...] zł) została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. W dalszej części decyzji organ II instancji odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, uznając za niezasadne, w związku z czym stwierdził, że nie zasługują na uwzględnienie. Strona zaskarżyła ww. decyzję organu odwoławczego skargą wniesioną do tutejszego Sądu, decyzji tej zarzucając naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 2) art. 15 K.p.a. oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, jako gwarancji procesowej strony postępowania administracyjnego, wyrażającej się w możliwości żądania przez nią wyjaśnienia wątpliwości faktycznych i prawnych w ponownym rozstrzygnięciu jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji; 3) przepisu materialnego Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 u.t.d. poprzez niewłaściwą jego wykładnię prowadzącą do błędnego zastosowania i uznania, że doświadczenie życiowe kontrolującego może wypełniać domyślną hipotezę czy też dyspozycję normy prawnej; 4) przepisu Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 6 K.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego wyrażającą się w ustaleniu stanu faktycznego przez organy, na podstawie tylko niezgodności zapisów na kolejnych wykresówkach, dotyczących ręcznych wpisów ilości przejechanych kilometrów, przez co opis naruszenia i ustalenia nie są pełne i precyzyjne oraz nie pozwalają na prawidłową jego ocenę i kwalifikację; 5) przepisów Ip. 5.6, 5.8, 5.9 i Ip. 3.10 załącznika nr 3, bowiem organ odwoławczy nie zweryfikował prawidłowego sposobu wymierzenia kar za naruszenie norm czasowych, przez organ I instancji; 6) zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 K.p.a., tj. zasady praworządności i działania na podstawie przepisów prawa, zasady dążenia do prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej; 7) zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 K.p.a. realizowanej na mocy art. 9 i 107 § 3 K.p.a. poprzez niewystarczające w ustalonym stanie faktycznym wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek i środków dowodowych, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy i w konsekwencji wydanie decyzji bez wyczerpującego umotywowania i oceny wszystkich okoliczności sprawy; 8) przepisów postępowania, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy, a także przez orzekanie na podstawie domyślnych faktów bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony oraz przepisami K.p.a. - art. 7a § 1 i art. 81a, które nakazują rozstrzygać wątpliwości, co do stanu faktycznego lub wątpliwości prawnych na korzyść strony postępowania. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem sprawy objętej skargą jest decyzja o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej za naruszenia stwierdzone w transporcie drogowym. Zaskarżoną decyzją nałożono na Skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł zaś podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło: - brak spełnienia wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: - skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny; - skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin; - skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: - o czas do 3 godzin; - o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin; - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego: - o czas do 2 godzin; - o czas powyżej 2 godzin do 4 godzin; - o czas powyżej 4 godzin; - przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku: - o czas do mniej niż 3 godzin; - o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin; - o czas od 12 godzin; - niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; - niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień; - nieumieszczenie na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły, co do zasady, przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Organy odwoływały się również, na podstawie art. 4 pkt 22 u.t.d., do zapisów wymienionych w nim aktów prawnych, w szczególności wskazanego poniżej rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz.U.2014.409) jak i rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. Postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy K.p.a. Na podstawie art. 93 ust. 7 u.t.d., w postępowaniu tym nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2019.900 j.t. ze zm.). W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2018.1481) do spraw dotyczących naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do treści ust. 2 i 3 ww. przepisu, w przypadku gdy postępowanie administracyjne - prowadzone w sprawach dotyczących naruszeń, o których mowa w ust. 1, zostało wszczęte po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, a naruszenie lub naruszenia powstały przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i zostały ujawnione po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe, chyba że przepisy dotychczasowe są względniejsze dla strony. W przypadku gdy w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w ust. 2, ujawniono naruszenia powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy oraz naruszenia powstałe po dniu jej wejścia w życie, do ustalenia sumy administracyjnych kar pieniężnych stosuje się przepisy nowe. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., który co do zasady, stanowi prawną podstawę zaskarżonej decyzji, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej (w drodze decyzji – art. 93 ust. 1), w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Kara ta ma charakter administracyjny, zatem nie jest związana z ustaleniem winy danego podmiotu za zaistniałe naruszenia, lecz samym faktem ustalenia zaistnienia naruszenia. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotów w niej wymienionych do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1 i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do u.t.d., do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92c u.t.d. Zgodnie bowiem z art. 92c ust. 1 pkt 1) u.t.d. podmiot, wobec którego stwierdzono naruszenie, domagać się od organu niewszczynania lub umorzenia wszczętego postępowania wykazując, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności nie mógł przewidzieć. W myśl art. 92a ust. 5 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 15 000 złotych dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. W myśl ust. 7 wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku nr 1 do rozporządzenia komisji (UE) 2016/403: - popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1- 9; - popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10; załącznika nr 3 do ustawy. W myśl art. 92b ust. 1 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 409), d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Sąd podkreśla również, że zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów u.t.d. oraz aktów w niej wskazanych, w tym m.in. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1) lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014; wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. W rozpoznawanej sprawie organy transportu drogowego nałożyły na Skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł za następujące naruszenia, które szczegółowo wskazano powyżej w opisie rozstrzygnięcia organu odwoławczego: 1) niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny; skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin – lp. 5.6. załącznika nr 3 do u.t.d.; 2) skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: o czas do 3 godzin; o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin – lp. 5.8. załącznika nr 3 do u.t.d.; 3) skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego: o czas do 2 godzin; o czas powyżej 2 godzin do 4 godzin; o czas powyżej 4 godzin – lp. 5.9. załącznika nr 3 do u.t.d.; 4) przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku: o czas do mniej niż 3 godzin; o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin; o czas od 12 godzin – lp. 5.10. załącznika nr 3 do u.t.d.; 5) niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi – l.p. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.; 6) niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień – lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.; 7) nieumieszczenie na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych – lp. 6.3.14 załącznika nr 3 do u.t.d. W kontekście zarzutów skargi, badając w pierwszej kolejności legalność działań podejmowanych w niniejszej sprawie przez organy w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i organy nie dopuściły się naruszenia przepisów regulujących ich działania w tym postępowaniu. Natomiast ocena przeprowadzona na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W zakresie naruszenia przepisów postępowania Skarżąca powołała się na naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 15, art. 77, art. 80, art. 81a, art. 107 § 3, art. 138 § 1 oraz art. 145 § 1 K.p.a. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W myśl zaś art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jak stanowi art. 7a K.p.a. (§ 1) jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. (§ 2) Przepisu § 1 nie stosuje się: 1) jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego; 2) w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych. Zgodnie z art. 8 K.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§ 1), a ponadto organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2). W myśl art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Ponadto Sąd wskazuje, że zgodnie z normą art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej zaś zgodnie z art. 77 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (§ 1), organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu (§ 2), organ przeprowadzający postępowanie na wezwanie organu właściwego do załatwienia sprawy (art. 52) może z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać również nowych świadków i biegłych na okoliczności będące przedmiotem tego postępowania (§ 3) natomiast fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie (§ 4). Zebrane w toku postepowania dowody organ ocenia z poszanowaniem wynikającej z art. 80 K.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów, tj. ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei, jak stanowi art. 81 K.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. Przepis art. 81a § 1 ustanawiający zasadę rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Sąd zauważa ponadto, że zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 6) K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. W ostatniej zaś kolejności Sąd wskazuje, że w myśl art. 138 § 1 pkt 1) K.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu organy w rozpoznawanej sprawie nie uchybiły powyższym regułom postępowania. Sąd zauważa bowiem, że rozpoznawana sprawa nie była prowadzona w trybie wznowienia postępowania stąd zarzut skargi w zakresie naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 6) K.p.a. okazał się bezzasadny, tym bardziej że Skarżący nie wskazuje jakie stanowisko i jakiego organu uniemożliwiało wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu oparcie się przez organy w rozpoznawanej sprawie na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania uprawniało organy do wydania w niej rozstrzygnięcia bez konieczności uprzedniego uzyskania stanowiska innego organu. Sąd zauważa również, że wbrew zarzutom skargi, zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji, zawierają elementy wskazane w art. 107 § 3 K.p.a., tj. organy w sposób precyzyjny i szczegółowy wskazały okoliczności stanu faktycznego stanowiące podstawę nałożenia na Skarżącą określonych kar w odniesieniu do każdego z naruszeń z osobna a powołane przez organ okoliczności znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. Jednocześnie w odniesieniu do każdego ze stwierdzonych naruszeń organy w sposób wyczerpujący powołały właściwą podstawę prawną dokonując jej wyjaśnienia. Organy również w sposób prawidłowy dokonały procesu subsumpcji. Ponadto w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postepowania (art. 15 K.p.a.). Sąd wskazuje bowiem, że zgodnie z powyższą zasadą każda sprawa rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega, w wyniku wniesienia odwołania, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. W efekcie sprawa podlega dwukrotnemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu, co wiąże się dla organu z obowiązkiem dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Istotą postępowania odwoławczego jest zatem ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.BECK 2004, s. 96). Dla jej realizacji konieczne jest, aby rozstrzygnięcia w obydwu instancjach zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wydana została ona z poszanowaniem powyższej zasady, albowiem organ ten dokonał samodzielnej analizy i oceny stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy jak i dokonał w sposób prawidłowy i samodzielnie procesu subsumpcji. Sąd nie podziela również stanowiska Skarżącego w zakresie zupełności stanu faktycznego ustalonego przez organy jaki i dokonanej przez organy oceny dowodów. Sąd wskazuje bowiem, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w ww. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k. p. a. zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 14.02.2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (zob. postanowienie SN z 4.04.2013 r., V KK 13/13, LEX nr 1312594; wyrok SA w Katowicach z 13.06.2013 r., II AKa 156/13, LEX nr 1349898). Natomiast ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie na stronę postępowania kar pieniężnych czy tez określonych nakazów, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Warto zauważyć również, że zaufanie do organów władzy publicznej to przekonanie, że postępowanie administracyjne prowadzone jest zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa, że respektowane są uprawnienia jego uczestników, że organ wywiązuje się ze swoich obowiązków i dąży do sprawnego i efektywnego zakończenia sprawy. Zasada zaufania uznawana jest za klamrę, która spina całość ogólnych zasad postępowania. (por. Ż. Skrenty, Zaufanie obywateli do organów władzy publicznej w świetle orzecznictwa sądowego i poglądów doktryny, PWSZ IPiA Studia Lubuskie, Tom IX Sulechów 2013, s. 97-99). Obowiązek organu działania zgodnego z prawem (art. 6 K.p.a.) wynika z prawa do dobrej administracji wywodzonego z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zasady sprawności i rzetelności działań instytucji publicznych (preambuła do Konstytucji RP) czy zasady dobra wspólnego (art. 1 Konstytucji RP). W świetle powyższego Sąd przyznał rację organowi odwoławczemu, który wskazał, że organy szczegółowo opisały w oparciu o jakie dowody stwierdziły naruszenia, tj. dane cyfrowe z kart kierowców, dane cyfrowe z tachografów oraz zapisy z protokołu kontroli. Organy także wyjaśniły, iż w toku kontroli w przypadkach stwierdzonych naruszeń nie okazano żadnego dokumentu mogącego uzasadnić odstąpienie od obowiązku przestrzegania norm prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i odpoczynków. Organ do argumentacji Skarżącej w tym zakresie odniósł się w zaskarżonej decyzji, opisując szczegółowo sporne naruszenia. Sąd zauważa również, że zgodzić należało się z organem odwoławczym także co faktu i oceny naruszenia lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. w odniesieniu do ustalenia, że kierowca M. P. w dniu 14.04.2019 r. o godz. 10:45 (wykresówką za dni 13-14.04.2019 r.), pracując w pojeździe o nr rej. [...], zakończył używanie wykresówki w miejscowości K. przy stanie końcowym licznika 102622 km i wyjął wykresówkę z tachografu. Kierowca dokonał na tej wykresówce wpisów ręcznych celem obliczenia przebytej drogi: 102622 km - 102205 km = 417 km, co jest zgodne z wyrysem przebytej drogi zarejestrowanym przez tachograf na tej wykresówce. W dniu 15.04.2019 r. ww. kierowca w tym samym pojeździe, w miejscowości K., o godz. 13:15 włożył kolejną wykresówkę do tachografu, rozpoczynając jej używanie wpisał 102622 km jako stan początkowy przejechanych kilometrów i o godz. 13:10 dnia 16.04.2019 r. zakończył używanie tej wykresówki w miejscowości Y., wyjął ją z tachografu wpisując 103201 km, jako stan końcowy licznika przejechanych kilometrów. Jednocześnie dokonał wpisu ręcznego obliczenia przebytej drogi: 103201 km - 102622 km = 579 km. Z ustaleń tych, znajdujących potwierdzenie w aktach sprawy, wynika zatem, że zasadnie przyjęły organy, iż jak wynika z zapisów tachografu różnica przebytej drogi pomiędzy wpisem dokonanym przez kierowcę, a wyrysem zarejestrowanym przez tachograf wynosi 83 km. Powyższą niezgodność potwierdza również różne położenie pisaka dokonującego wyrysu drogi na wykresówkach za dni: 14-15.04.2019 r. Zasadnie przy tym wskazał organ, że Skarżąca nie wykazała, aby pojazd o nr rej. [...] w okresie od godziny 10:45 dnia 14.04.2019 r. do godziny 13:15 dnia 15.04.2019 r. podlegał wyłączaniu spod obowiązku rejestrowania przejazdu. Fakt poruszenia się pojazdu o nr rej. [...] w ww. okresie na dystansie 83 km jest bezsporny i został ustalony na podstawie różnicy przebytej drogi pomiędzy wpisem dokonanym przez kierowcę, a wyrysem zarejestrowanym przez tachograf. Powyższe przejawia się w różnicy wyrysu drogi na wykresówkach z dnia 14-15.04.2019 r. oraz z dnia 15-16.04.2019 r. Obecne twierdzenia Strony w zakresie przerwy w czasie pracy kierowcy celem odwiedzenia rodziny nie znajdują wystarczającego potwierdzenia w aktach sprawy samo zaś powoływanie się na oświadczenie kierowcy czy Skarżącej, Sąd uznał za niewystarczające dla uznania, że ocena przywołanych przez organy dowodów w tym zakresie nosiła cechy dowolności. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut w zakresie naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., albowiem zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2017 r.: II GSK 1840/15 oraz II GSK 1750/15). A zatem naruszenie tego przepisu może odnieść skutek wówczas, gdy wykazane zostanie iż uchybienie to uniemożliwiło stronie postępowania administracyjnego dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05; wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., I GSK 4/07; wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., II OSK 1098/10 a także uchwała 7 sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04 dotycząca naruszenia art. 200 § 1 O.p.). Zasadnie, wobec powyższych rozważań prawnych, wskazał organ odwoławczy, że Skarżąca nie wykazała, jakie istotne czynności mogłaby podjąć w ramach przysługującego jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, a których to miałaby być działaniem organów pozbawiona. Sąd zauważa ponadto, że w rozpoznawanej sprawie Skarżąca została powiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego, gdzie pouczono ją o przysługujących jej uprawnieniach, organ także przed wydaniem decyzji wezwał Skarżącą do złożenia wyjaśnień i przedłożenia wszelkich dokumentów będących w jej posiadaniu, związanych ze sprawą. Ponadto, na wniosek Skarżącej, organ pismem z dnia 08.10.2019 r. przedłużył termin do złożenia wyjaśnień zaś Skarżąca pismem z dnia 10.10.2019 r. złożyła stosowne wyjaśnienia. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, ze w rozpoznawanej sprawie organy nie uchybiły przepisom postępowania, w tym wskazanym w zarzutach skargi, w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego w myśl art. 145 § 1 ust. 1 lit. b), lit. c) czy też ust. 2 tego przepisu. Odnosząc się zatem do zarzutów naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d., tj. lp. 6.2.1. i lp. 6.3.14 , lp. 5.6, 5.8., 5.9. i lp. 5.10 Sąd i w tym zakresie zarzutów skargi nie podzielił. W odniesieniu do lp. 6.2.1. Sąd odwołuje się do powyżej wskazanej oceny ustaleń organów w zakresie kierowcy M. P. pracującego w pojeździe o nr rej. [...] Zasadnie w tym zakresie wskazały bowiem organy, że sankcjonuje on naruszenie polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi zaś analiza okazanych podczas kontroli zapisów aktywności kierowców wykazała, iż w ww. przypadku miała miejsce niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkująca nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. W tym zakresie organy zasadnie powołały przepisy art. 34, 32 ust. 3 ww. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. oraz art. 12 ust. 2 lit. a) Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. jako że w okresie popełnienia naruszenia kierowca wykonywał przewozy drogowe zarówno na terytorium państw - stron UE, jak i na terytorium państw - stron Umowy AETR. W powyższym zakresie zasadnie wskazano, że jak wynika z zapisów tachografu różnica przebytej drogi pomiędzy wpisem dokonanym przez kierowcę, a wyrysem zarejestrowanym przez tachograf wynosi 83 km. Sąd ponownie wskazuje, że zasadnie wskazał organ, że Skarżąca nie wykazała, aby pojazd o nr rej. [...] w okresie od godziny 10:45 dnia 14.04.2019 r. do godziny 13:15 dnia 15.04.2019 r. podlegał wyłączaniu spod obowiązku rejestrowania przejazdu a fakt poruszenia się pojazdu o nr rej. [...] w ww. okresie na dystansie 83 km został ustalony na podstawie różnicy przebytej drogi pomiędzy wpisem dokonanym przez kierowcę, a wyrysem zarejestrowanym przez tachograf. Treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., karą pieniężną w wysokości [...] zł sankcjonuje naruszenie polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, co jak wykazał organ w rozpoznawanej sprawie miało miejsce w ww. przypadku. Odnosząc się do ustaleń w zakresie przewidzianym w lp. 6.3.14 załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd wskazuje, że jego treść sankcjonuje nieumieszczenie na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych karą pieniężną w wysokości [...] zł za każdy brak wpisu nie więcej niż [...] zł za jedną wykresówkę lub jeden wydruk. Jako, że w okresie popełnienia naruszenia kierowca wykonywał przewozy drogowe zarówno na terytorium państw - stron UE, jak i na terytorium państw - stron Umowy AETR wskazać należy, że jak wynika z art. 10, art. 12 ust. 5 lit. (a), Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz.U.2014.409), pracodawca i kierowcy zapewniają prawidłowe funkcjonowanie i właściwe użytkowanie, z jedne strony, przyrządu kontrolnego, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w przyrząd kontrolny zgodny z załącznikiem 1B. Każdy członek załogi wprowadza na swoją wykresówkę następujące informacje: na początku używania wykresówki – nazwisko i imię. Ponadto zgodnie z art. 32 ust. 1, art. 34 ust. 6 lit. a ww. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: na początku używania wykresówki – swoje nazwisko i imię. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy i uzasadnienia decyzji organów - okazane w toku kontroli 32 wykresówki kierowcy M. P. – nie zawierały wymaganego wpisu w postaci imienia kierowcy. Powyższe naruszenie stwierdzono na wykresówkach z dni: 12-13.04 r.; 15.04; 17-18.04; 16-17.04; 13-14.04; 18-19.04; 19-20.04; 20-21.04; 21- 22.04; 22-23.04; 23-24.04; 24-25.04; 25-26.04; 26-27.04; 27-28.04; 28-29.04; 29-30.04; 30.04-1.05; 1- 2.05; 2-3.05; 3-4.05; 4-5.05; 5-6.05 i 6-7.05.2019 r. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że organy prawidłowo zatem zastosowały w rozpoznawanej sprawie lp. 6.3.14 załącznika nr 3 do u.t.d. z uwzględnieniem ww. norm prawnych (przewozy drogowe zarówno na terytorium państw - stron UE, jak i na terytorium państw - stron Umowy AETR). Tym samym nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł ([...] zł) okazało się zasadne. Odnosząc się z kolei do prawidłowości zastosowania w rozpoznawanej sprawie lp. 5.6, 5.8., 5.9. i lp. 5.10 załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd wskazuje, że i w tym zakresie uznał stanowisko organów za zasadne. W odniesieniu do lp. 5.6. załącznika nr 3 do u.t.d. i prawidłowości stwierdzenia naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 8 ust. 1-4 ww. umowy AETR 1. Kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku, które określone są w artykule 1 litera (o). W myśl art. 1 (o) umowy AETR "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" oraz "skrócony dzienny okres odpoczynku": - "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin; alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin; - "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. Konsekwencją powyższych rozwiązań, jak zasadnie wskazały organy, jest treść lp. 5.6.1, lp. 5.6.2 oraz lp. 5.6.3 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje niespełnienie wymogu dzielonego dziennego odpoczynku, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego. Zarówno z akt sprawy jak i uzasadnienia decyzji organów wynika, że analiza plików cyfrowych z karty kierowcy L. V., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów, wykazała, iż w dniach 16-17.04.2019 r. podczas pracy na terytorium Rosji ww. kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku odbierany alternatywnie o 1 godzinę 32 minuty. Odpoczynek dzienny został odebrany dnia 16.04.2019 r. od godz. 05:10 do godz. 11:16, tj. 6 godzin 6 minut - pierwsza część liczona jako norma wynosząca 3 godziny i od godz. 21:25 dnia 16.04.2019 r. do godz. 04:53 dnia 17.04.2019 r., tj. 7 godzin 28 minut - brak drugiej części odniesionej do normy 9 godzin. Na potrzeby odpoczynku odbieranego alternatywnie, zaliczono łącznie 10 godzin 28 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 04:53 dnia 16.04.2019 r. do godz. 04:53 dnia 17.04.2019 r. Obliczenie odniesiono do normy regularnego dziennego odpoczynku odbieranego alternatywnie, pomiędzy odpoczynkami tygodniowymi zawartymi w dniach 14-16.04.2019 r. i 9-25.04.2019 r. Podczas kontroli nie okazano dokumentu wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. A zatem, w ocenie Sądu, zasadnie uznały organy, że za powyższe kara pieniężna wynosi [...] zł. Z kolei z akt sprawy jak i uzasadnienia decyzji organów wynika, że analiza plików cyfrowych z karty kierowcy K. M., wykazała, iż w dniach 2-3.03.2019 r. podczas pracy na terytorium Turcji ww. kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku odbierany alternatywnie o 3 godziny 35 minut. Odpoczynek dzienny został odebrany dnia 2.03.2019 r. od godz. 16:58 do godz. 20:22, tj. 3 godziny 24 minuty - pierwsza część liczona jako norma wynosząca 3 godziny i od godz. 01:59 do godz. 07:24 dnia 3.03.2019 r., tj. 5 godzin 25 minut - brak drugiej części odniesionej do normy 9 godzin. Na potrzeby odpoczynku odbieranego alternatywnie, zaliczono łącznie 8 godzin 25 minut. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 07:24 dnia 2.03.2019 r. do godz. 07:24 dnia 3.03.2019 r. Obliczenie odniesiono do normy regularnego dziennego odpoczynku odbieranego alternatywnie, pomiędzy odpoczynkami tygodniowymi zawartymi w dniach 1.03.2019 r. i 3- 21.03.2019 r. Podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Zasadnie zatem ustalono, że za powyższe kara pieniężna wynosi [...] zł. Ponadto z akt sprawy jak i uzasadnienia decyzji organów wynika, że analiza plików cyfrowych z karty kierowcy K. M., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów, wykazała, iż w dniach 18-19.04.2019 r. podczas pracy na terytorium Rosji ww. kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku odbierany alternatywnie o 37 minut. Odpoczynek dzienny został odebrany dnia 19.04.2019r. od godz. 07:55 do godz. 12:59,tj. 5 godzin 4 minuty - pierwsza część liczona jako norma wynosząca 3 godziny i od godz. 15:19 do godz. 23:42, tj. 8 godzin 23 minuty - brak drugiej części odniesionej do normy 9 godzin. Na potrzeby odpoczynku odbieranego alternatywnie, zaliczono łącznie 11 godzin 23 minuty. Okres rozliczeniowy kierowcy zawierał się od godz. 23:42 dnia 18.04.2019 r. do godz. 23:42 dnia 19.04.2019 r. Obliczenie odniesiono do normy regularnego dziennego odpoczynku odbieranego alternatywnie, pomiędzy odpoczynkami tygodniowymi zawartymi w dniach 15-17.04.2019 r. i 19.04-15.05.2019 r. Podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Zasadnie zatem uznano, że za powyższe kara pieniężna wynosi [...] zł. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że w zakresie lp.5.6. pkt 1-3 organy zasadnie uznały, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] zł (lp. 5.6.1 – naruszenie trzykrotne, lp. 5.6.2. – naruszenie dwukrotne, lp. 5.6.3. – naruszenie dwukrotne). Odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone, tj. lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. – również i w tym zakresie Sąd uznał wydane rozstrzygnięcie za zgodne z prawem. W tym zakresie Sąd zauważa, że zgodnie z art. 1 pkt (p) lit. (i), art. 8 ust. 6 pkt (a) lit. (i-ii) ww. umowy AETR "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oraz "skrócony tygodniowy okres odpoczynku". "Regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej: dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24h. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później, niż po zakończeniu sześciu okresów 24-godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Jak wynika z art. 4 lit. i), art. 8 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. , w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 ( Dz. Urz. L 102 z 11.04.2006 r., str. 1 ze zm.) "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę, w ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje, co najmniej : - dwa regularne okresy odpoczynku, lub – jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 h. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później, niż po zakończeniu sześciu okresów 24-godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Powyższe regulacje mają na celu zapewnienie utrzymania bardzo rygorystycznych warunków bezpieczeństwa drogowego, zwłaszcza poprzez sprawdzanie, czy łączny skumulowany czas prowadzenia pojazdu nie jest zbyt długi. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.8.1 oraz lp. 5.8.2 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie było dozwolone: - czas do 3 godzin karą pieniężną w wysokości [...] zł; - czas powyżej 3 godzin do 9 godzin karą pieniężną w wysokości [...] zł. Zarówno z akt sprawy jak i uzasadnienia decyzji organów wynika, że analiza plików cyfrowych z karty kierowcy p. L. Y., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów, wykazała, iż w dniach 6-8.05.2019 r. podczas pracy na terytorium Niemiec, ww. kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 3 godziny 28 minut do normy 45 godzin. Wykorzystany przez kierowcę tygodniowy okres odpoczynku zawierał się od godz. 13:29 dnia 6.05.2019 r. do godz. 07:01 dnia 8.05.2019 r. i wyniósł 41 godzin 32 minuty. Podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że w zakresie lp.5.8. pkt 1 i 2 ww. załącznika organy zasadnie nałożyły wskazaną karę pieniężną uwzględniając, iż w okresie popełnienia naruszenia kierowca wykonywał przewozy drogowe zarówno na terytorium państw - stron UE, jak i na terytorium państw - stron Umowy AETR. Odnosząc się w dalszej kolejności do naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego, tj. lp. 5.9 załącznika nr 3 do u.t.d. – również w tym zakresie stanowisko organów okazało się uzasadnione. Treść lp. 5.9.1, lp. 5.9.2 oraz lp. 5.9.3 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonuje skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego. W tym zakresie zasadnie powołały organy powyżej już przytoczone przepisy art. 1 pkt (p) lit. (ii) oraz art. 8 ust. 6 pkt (a) lit. (i-ii) ww. umowy AETR jaki i art. 4 lit. i), art. 8 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z przywołanych powyżej regulacji wynika, że w odniesieniu do tygodniowego czasu odpoczynku okresem rozliczeniowym jest okres dwóch tygodni, wyznaczony dla każdego tygodnia w sposób sztywny - od poniedziałku godz. 00:00 do niedzieli godz. 24:00 - z ewentualnym uwzględnieniem dodatkowego okresu trzech tygodni następujących po tygodniu, w którym kierowca wykorzystał skrócony tygodniowy czas odpoczynku. W ramach tak wyznaczonego okresu rozliczeniowego kierowca powinien wykorzystać co najmniej dwa tygodniowe czasy odpoczynku (2x regularne lub 1x regularny i 1x skrócony). Jak zasadnie również wskazały organu, konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.9.1, lp. 5.9.2 oraz lp. 5.9.3 załącznika nr 3 do u.t.d., który skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego. Zarówno z akt sprawy jak i uzasadnienia decyzji organów wynika, że analiza plików cyfrowych z karty kierowcy oraz wykresówek kierowcy M. P., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów, wykazała, iż w dniach 8-9.05.2019 r. podczas pracy na terytorium Niemiec ww. kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 4 godziny 30 minut do normy 24 godzin. Wykorzystany przez kierowcę tygodniowy okres odpoczynku zawierał się od godz. 12:25 dnia 8.05.2019 r. do godz. 07:55 dnia 9.05.2019 r. i wyniósł 19 godzin 30 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Mając na uwadze, iż w okresie popełnienia naruszenia kierowca wykonywał przewozy drogowe na terytorium państw - stron UE, obliczenia odniesiono do norm wynikających z przepisów obowiązujących w wyżej wymienionym regionie. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny została nałożona zasadnie. Odnosząc się do naruszenia polegającego na przekroczeniu 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku, tj. lp. 5.10 załącznika nr 3 do u.t.d.- Sąd i w tym zakresie uznał stanowisko organów za uzasadnione. W powyższym zakresie zasadnie organy powołały przepisy art. 8 ust. 6a umowy AETR 6. (a). Zasadnie również wskazały, że (b) na zasadzie odstępstwa od postanowień ustępu 6 litera (a) kierowca samodzielnie wykonujący międzynarodowy przewóz osób, inny niż przewóz regularny, może przełożyć tygodniowy okres odpoczynku przez maksymalnie dwanaście kolejnych okresów 24-godzinnych po poprzednim regularnym tygodniowym okresie odpoczynku, z zastrzeżeniem że: (i) przewóz trwa co najmniej 24 kolejne godziny na terytorium Umawiającej się Strony lub państwa trzeciego innego niż państwo, w którym przewóz został rozpoczęty, oraz kierowca po skorzystaniu z odstępstwa wykorzysta: a) dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub b) jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny; skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po zakończeniu okresu odstępstwa, oraz Na zasadzie odstępstwa od postanowień ustępu 6 litera (a) kierowcy należący do kilkuosobowej załogi w każdym tygodniu wykorzystują regularny tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 45 godzin. Okres ten może być skrócony do co najmniej 24 godzin (skrócony tygodniowy okres odpoczynku). Każde skrócenie należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24- godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Zasadnie również wskazał organ, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.10.1, lp. 5.10.2 oraz lp. 5.10.3 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie 6 kolejnych okresów 24 godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Zarówno z akt sprawy jak i uzasadnienia decyzji organów wynika, że analiza zapisów z protokołu kontroli, oraz danych cyfrowych z karty kierowcy i z tachografu cyfrowego po uwzględnieniu zdarzeń, lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, iż kierowca K. M. po odebraniu prawidłowego odpoczynku tygodniowego, który zakończył się w dniu 27.03.2019r. o godz. 05:05, powinien po sześciu kolejnych 24-godzinnych okresach rozpocząć kolejny odpoczynek tygodniowy, który powinien rozpocząć się (po uwzględnieniu zmiany czasu w dniu 31.03.2019 r.) najpóźniej w dniu 2.04.2019r. o godz. 06:05. Kierowca zaś rozpoczął odbierać prawidłowy odpoczynek tygodniowy o godz. 08:33 dnia 3.04.2019 r. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o 26 godzin i 27 minut. Sąd wskazuje, że choć kara za ww. naruszenie wynosi [...] zł, jednakże mając na względzie treść art. 139 K.p.a. zasadnie organ ograniczył ją do wysokości [...] zł z uwagi na niekorzystną dla Skarżącej zmianę kwalifikacji naruszenia w odniesieniu do kwalifikacji dokonanej przez organ I instancji. Reasumując, mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, Sąd uznał zatem, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami procedury administracyjnej i prawa materialnego. Zarzuty skargi nie znalazły potwierdzenia w okolicznościach niniejszej sprawy, co oznacza że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 j.t. ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi. Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów dostępne są na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.