II OZ 1075/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. i Z. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2007r., sygn. akt VII SA/Wa 967/07 oddalające wniosek B. i Z. L. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w sprawie ze skargi B. i Z. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalno - usługowego p o s t a n a w i a oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 lipca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek B. i Z. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do tego Sądu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...], znak [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy I. z dnia [...], nr [...], znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą B. i Z. L. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno – usługowego o część wystawową (ekspozycja materiałów budowlanych) na działce nr ew. [...], położonej przy ul. [...] we wsi I. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał brak możliwości merytorycznego rozpoznania wniosku z uwagi na nie powołanie przez skarżących w jego treści jakichkolwiek okoliczności uzasadniających występowanie przesłanek wstrzymania określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." W ocenie Sądu to na stronie spoczywa bowiem obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w tym przepisie, gdy tymczasem skarżący we wniosku zacytowali tylko jego treść. B. i Z. L. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez: - nie uwzględnienie wniosku pomimo tego, że ze względu na przedmiot zaskarżonej decyzji nie wymagał on szczegółowego uzasadnienia – jest bowiem oczywiste, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła po stronie skarżących szkodę i niemożność przywrócenia stanu poprzedniego, skoro utrzymana została w mocy decyzja stwierdzająca nieważność decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku, co oznacza wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego (decyzji, w oparciu o którą była realizowana inwestycja); - oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji pomimo tego, że z dotychczasowych decyzji wynika, że akty te mogą zostać wzruszone rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co wynika z faktu, że decyzja Wojewody M. stwierdzająca nieważność decyzji Wójta Gminy I. obejmowała zarzuty, których istnienie podważył i wykluczył w całości Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (w następstwie twierdzeń podniesionych w odwołaniu), który jednak wskazując zupełnie inną podstawę stwierdzenia nieważności – utrzymał w mocy decyzję Wojewody powołując się na zupełnie inne uchybienie, któremu nadał rangę "rażącego naruszenia prawa". W ocenie skarżących fakt trudności w ostatecznym ustaleniu, że decyzja dotknięta jest jedną z wad z art. 156 § 1 k.p.a. winien mieć znaczenie przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności. Skarżący podnoszą także, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji do czasu rozpoznania skargi narazi ich na niepowetowaną szkodę włącznie z koniecznością usuwania inwestycji powstałej w oparciu o decyzję, której nieważność stwierdzono. Szkoda, którą skarżący mogą ponieść do czasu rozpoznania skargi nie będzie mogła zostać naprawiona w przypadku uwzględnienia skargi, tj. przywrócenie inwestycji do stanu pierwotnego nie będzie możliwe, a na pewno znacznie utrudnione. Z powołaniem na powyższe skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji zgodnie z wnioskiem strony. Uczestnicy postępowania E. G. i K. Sz. wniosły odpowiedź na zażalenie wskazując na jego bezzasadność i twierdząc, że zostało wniesione dla przewlekania postępowania. Podniosły, że prowadzona przez skarżących działalność gospodarcza jest bardzo uciążliwa dla okolicznych mieszkańców i utrzymywanie tego stanu rzeczy godzi w porządek prawny. Skarżący prowadzą skład materiałów budowlanych w H. i rozbiórka zabudowań we wsi I. nie pozbawi ich dochodów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji tej normy wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania istnienia przesłanek zawartych w powołanym wyżej przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżanego aktu jeżeli uzna przytoczone okoliczności za wystarczające tj. uprawdopodobniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wskutek wykonania zaskarżanego aktu. Tymczasem - co słusznie wytknął Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu – wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżanej decyzji nie zawierał jakiegokolwiek uzasadnienia mającego na celu uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a., co skutkowało niemożnością jego rozpoznania przez ten Sąd, a w konsekwencji wydaniem orzeczenia oddalającego wniosek. Co prawda skarżący w zażaleniu wskazali okoliczności, które w ich opinii uzasadniają konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ale powołanie ich na tym etapie postępowania należy uznać za spóźnione, skoro nie były one znane Sądowi I instancji przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, a zatem nie można poddać analizie prawidłowości oceny tych przesłanek przez Sąd I instancji. Jedynie ubocznie należy zauważyć, że – odmiennie niż przyjęto w zażaleniu – to właśnie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby narazić stronę skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwarzałoby bowiem możliwość realizacji inwestycji w oparciu o decyzję, której nieważność stwierdzono zaskarżonym orzeczeniem, co w przypadku oddalenia skargi mogłoby skutkować koniecznością dokonania rozbiórki obiektu zrealizowanego bez pozwolenia na budowę. Jednocześnie podnieść trzeba, że powoływana w zażaleniu okoliczność niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem – nawet powołana we właściwym momencie postępowania – nie podlegałaby ocenie w celu ustalenia zasadności oddalonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.