IV SA/Wa 1211/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Protokolant Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) maja 2010 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę - UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2010 roku, Nr [...] Prezydent Miasta W. orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego W. R. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta W. stwierdził, że tytuł prawny do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. posiadał W. R., któremu umowa najmu została wypowiedziana z powodu m.in. niezamieszkiwania przez 11 miesięcy. W dniu [...] stycznia 2009 roku Sąd wydał zaoczny wyrok eksmisyjny. Fakt niezamieszkiwania W. R. został potwierdzony przez przesłuchanych w sprawie świadków oraz wyniki kontroli meldunkowej. Tym samym, zdaniem Prezydenta, zaistniały przesłanki do wymeldowania W. R. z przedmiotowego lokalu. Od powyższej decyzji odwołanie złożył W. R. podnosząc zarzut, że nie przebywa w lokalu w czasie, gdy jest on zalewany. Nadto podniósł zarzut, że nie zostały uwzględnione złożone przez niego wyjaśnienia. Stwierdził również, że najobszerniejsze wyjaśnienia w sprawie złożyła osoba podatna na sugestię i niesamodzielna oraz, że wyrok eksmisyjny jest nieprawomocny. Decyzją z dnia [...] maja 2010 roku, Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2010 roku podzielając zawarte w niej stanowisko. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. R. podnoszą zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 roku Nr 139, poz. 993 ze zm.), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania Sygn. akt IV SA/Wa 1211/10 się. Pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 powołanej wyżej ustawy). Fakt opuszczenia lokalu stanowi jedyną przesłankę uprawniającą organ meldunkowy do wydania decyzji o wymeldowaniu. Celem ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest dyscyplinowanie obywateli z punktu widzenia wiedzy posiadanej przez właściwe organy o miejscu, w którym aktualnie obywatele rzeczywiście przebywają. W obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedlaniu stanu faktycznego, dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2006 roku, sygn. akt II OSK 561/05, LEX nr 194344). W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, spełnione zostały ustawowe wymogi pozwalające na wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Materiał ten był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Brak jest podstaw do przyjęcia, iż organy administracji naruszyły art. 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem Sądu zasada ta nie została przez organy administracji w niniejszej sprawie naruszona. Dokonanej przez organy administracji oceny dowodów nie można uznać za ocenę dowolną. Twierdzenie skarżącego, iż organ administracji oparł się na informacjach udzielonych przez osobą podatną na sugestię i niesamodzielną jest twierdzeniem dowolnym i niczym nieuzasadnionym. Z kolei wyjaśnienia skarżącego nie zostały wzięte pod uwagę przez organy administracji, gdyż wyjaśnienia te ą niewiarygodne. Brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.