III SA/Łd 626/20

SENTENCJA Dnia 30 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 30 października 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na pismo Zarządu Lokali Miejskich w Ł. w przedmiocie cofnięcia ulgi w czynszu postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. przyznać i nakazać wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi F. I. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A 157 lok. 1U kwotę 295,20 złotych (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. UZASADNIENIE W dniu 10 lipca 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga T. M. na pismo Zarządu Lokali Miejskich w Ł. w przedmiocie cofnięcia ulgi w czynszu. W odpowiedzi na skargę Zarząd Lokali Miejskich w Ł. wniósł o odrzucenie skargi ze względu na okoliczność, iż sprawa podnoszona w ww. skardze nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Organ podniósł, iż zaskarżony dokument nie dotyczy działalności administracji publicznej. Zarząd Lokali Miejskich jest jednostką budżetową Gminy Miasta Ł. powołaną do podejmowania czynności zarządczych w stosunku do mienia znajdującego się w jego posiadaniu. Zarząd Lokali Miejskich nie jest umocowany do wydawania rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.). Organ wskazał nadto, że Zarząd Lokali Miejskich zajmuje się bieżącym zarządzaniem nieruchomościami budynkowymi oraz lokalowymi wchodzącymi w skład publicznego zasobu mieszkaniowego. Kwestionowanie wysokości czynszu, w tym nieuwzględnienie czynników modyfikujących wysokości stawki czynszowej, może nastąpić wyłącznie przed sądem powszechnym (art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, Dz. U. z 2019 r., poz. 1460 ze zm.). Zarządzeniem z dnia 23 września 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie zaskarżonego aktu (daty, numeru i organu, który wydał zaskarżony akt), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 9 października 2020 r. Pismem z dnia 16 października 2020 r. pełnomocnik T. M. poinformował, iż nie jest możliwe wskazanie zaskarżonego aktu albowiem Zarząd Lokali Miejskich nie wydał wobec skarżącej decyzji administracyjnej, ani innego aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a, a zatem sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu oświadczając, iż nie zostały opłata nie została zapłacona w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego; Brak wskazania zaskarżonego aktu lub czynności jest brakiem formalnym skargi, który może być uzupełniony w wyniku wezwania Sądu. W związku z powyższym, zgodnie z zarządzeniem z dnia 23 września 2020 r., Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej – adw. F. I., do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie zaskarżonego aktu, którego dotyczy skarga (daty, numeru i organu, który wydał zaskarżony akt), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie Sądu zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 9 października 2020 r. Pismem z dnia 16 października 2020 r. pełnomocnik T. M. poinformował, iż nie jest możliwe wskazanie zaskarżonego aktu albowiem Zarząd Lokali Miejskich nie wydał wobec skarżącej decyzji administracyjnej, ani innego aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a, a zatem sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu oświadczając, iż nie zostały opłata nie została zapłacona w całości ani w części. Wskazać należy, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W ocenie Sądu skarżąca wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi, nie wskazała konkretnie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, której dotyczy skarga. Odpowiedzi na to zasadnicze pytanie nie można wywieść, ani ze złożonej skargi z dnia 10 lipca 2020 r., ani z udzielonej na wezwanie Sądu przez pełnomocnika skarżącej odpowiedzi zawartej w piśmie z dnia 16 października 2020r. Uwzględniając, że brak wskazania zaskarżonego aktu uniemożliwia nadanie biegu sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi w osobie adwokata orzeczono, jak w punkcie 2 postanowienia, na mocy art. 250 p.p.s.a. oraz § 3, § 4 ust. 3 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18). a.l.