VIII Pa 3/20

<p>Sygn. akt VIII<strong> <!-- --> Pa 3/20</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 15 października 2020 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w składzie:</strong> </p> <table> <colgroup> <col width="165"/> <col width="421"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->sędzia Grażyna Łazowska (spr.)</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->Teresa Kalinka</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Patrycja Bogacińska-Piątek</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Protokolant:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->Ewa Gambuś</strong> </p> </td> </tr> </table> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu </strong>15 października 2020r. w Gliwicach</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z powództwa</strong> <span class="anon-block">J. J. (1)</span> i <span class="anon-block">J. J. (2)</span> - spadkobierców <span class="anon-block">T. J. (1)</span> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko</strong> <span class="anon-block">G. K.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->o</strong> zwolnienie spod egzekucji</p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji</strong> pozwanego</p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku</strong> Sądu Rejonowego w Gliwicach</p> <p> <strong> <!-- -->z dnia</strong> 8 listopada 2019 r. <strong> <!-- -->sygn. akt</strong> VI Po 24/19</p> <p>1.  oddala apelację;</p> <p>2.  odstępuje od obciążania pozwanego kosztami zastępstwa procesowego <br/>w postępowaniu apelacyjnym.</p> <p>(-) sędzia Patrycja Bogacińska-Piątek (-) sędzia Grażyna Łazowska (spr.) (-) sędzia Teresa Kalinka</p> <p>Sygn. akt VII Pa 3/20</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">T. J. (1)</span> w pozwie skierowanym przeciwko <span class="anon-block">G. K.</span> domagał się zwolnienia od egzekucji komorniczej prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Katowice-Wschód w Katowicach <span class="anon-block">M. C.</span> w sprawie o sygn. akt Km 1874/18 zajętej ruchomości tj.: autobusu Autosan <span class="anon-block">S.</span> o numerze identyfikacyjnym <span class="anon-block"> (...)</span> rok produkcji 2010 o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> oraz zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu wskazał, że opisana ruchomość jest własnością <span class="anon-block">J. J. (3)</span> od 31 marca 2017r.</p> <p>Postanowieniem z dnia 20 września 2018 roku Sąd Rejonowy w Gliwicach udzielił zabezpieczenia roszczenia przez zawieszenie egzekucji prowadzonej przez Komornika Sądowego <span class="anon-block">M. C.</span> w części dotyczącej egzekucji zajętej w dniu 11 lipca 2018 roku ruchomości w postaci autobusu Autosan <span class="anon-block">S.</span> o numerze identyfikacyjnym <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">G. K.</span> wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu, a z ostrożności procesowej o nieobciążanie go tymi kosztami. W uzasadnieniu zakwestionował, że powód jest właścicielem wyżej opisanej ruchomości.</p> <p>Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2019 r. Sąd Rejonowy w Gliwicach zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 174;art. 174 § 1;art. 174 § 1 pkt. 1)">art. 174 § 1 pkt 1 k.p.c.</a> w związku ze śmiercią powoda. Postanowieniem z dnia 27 maja 2019r. Sąd ten podjął postępowanie w sprawie z udziałem spadkobierców zmarłego powoda <span class="anon-block">T. J. (2)</span> <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block">J. J. (1)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Wyrokiem z 7 listopada 2019r. Sąd Rejonowy w Gliwicach zwolnił z egzekucji prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Katowice-Wschód w Katowicach <span class="anon-block">M. C.</span> pod sygnaturą KM 1874/18 z wniosku wierzyciela <span class="anon-block">G. K.</span> przeciwko dłużnikowi <span class="anon-block">J. J. (3)</span> autobus Autosan <span class="anon-block">S.</span> o numerze identyfikacyjnym <span class="anon-block"> (...)</span>, rok produkcji 2010, <span class="anon-block">numer rejestracyjny (...)</span> i obciążył pozwanego kosztami procesu.</span> </p> <p>Sąd pierwszej instancji ustalił, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z 28 maja 2018r., w sprawie VI P 698/17 zasądzono od <span class="anon-block">J. J. (3)</span> na rzecz <span class="anon-block">G. K.</span> kwotę 47.000 zł wraz z odsetkami tytułem wynagrodzenia za pracę za okres od dnia 1 stycznia 2014 roku do dnia 30 września 2016 roku.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">G. K.</span> wszczął postępowanie egzekucyjne celem odzyskania zasądzonych należności. W jego toku, Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym Katowice-Wschód w Katowicach <span class="anon-block">M. C.</span>, w sprawie o sygn. akt Km 1874/18; w dniu 11 lipca 2018 roku dokonał zajęcia ruchomości autobusu Autosan <span class="anon-block">S.</span> o numerze identyfikacyjnym <span class="anon-block"> (...)</span> rok produkcji 2010 o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, garażowanego na posesji będącej własnością <span class="anon-block">J. J. (3)</span>, a położonej w <span class="anon-block">R.</span>. Podczas dokonywania czynności zajęcia autobusu <span class="anon-block">J. J. (3)</span> w protokole zajęcia zaznaczył, że stanowi on przedmiot własności powoda. Powód o powyższym zdarzeniu dowiedział się w dniu 16 lipca 2018r.</p> <p>Dalej Sąd Rejonowy ustalił, że powód prowadził działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">T.</span>, której głównym przedmiotem działalności była konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych.</p> <p>Powód zakupił od <span class="anon-block">J. J. (3)</span> autobus Autosan <span class="anon-block">S.</span> o numerze identyfikacyjnym <span class="anon-block"> (...)</span> w dniu 31 marca 2017 roku za kwotę 42.200 zł. Zakup autobusu został potwierdzony wystawieniem przez <span class="anon-block">J. J. (3)</span> prowadzącego działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą (...)</span> <span class="anon-block">faktury VAT o numerze (...)</span>, odnotowany w rejestrze zakupów VAT za miesiąc marzec 2017 roku oraz podatkowej księdze przychodów i rozchodów za ten miesiąc. Na fakturze zaznaczono, że przedmiotem sprzedaży jest ten autobus Autosan. Fakturę wystawiono na rzecz <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">T. J. (1)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">T.</span>. Ustalono, że powód zapłaci za autobus w czterech ratach do 31 grudnia 2017 roku, co też nastąpiło. Prawidłowość prowadzenia dokumentacji podatkowej przez powoda została skontrolowana przez Urząd Skarbowy w <span class="anon-block">K.</span>.</p> <p>W ramach stosunków gospodarczych powód zlecił <span class="anon-block">J. J. (3)</span> wykonywanie przewozu osób i w tym celu udostępnił mu zakupiony przez siebie autobus Autosan <span class="anon-block">S.</span>. Autobus ten nie został przerejestrowany na powoda i był garażowany w <span class="anon-block">R.</span>.</p> <p>Pozwany swoją wiedzę w zakresie prawa własności do wymienionego autobusu uzyskał podczas rozmowy z <span class="anon-block">J. J. (3)</span>, a także ze znalezionego w Internecie ogłoszenia zamieszczonego na jednym z portali sprzedażowych dotyczącego sprzedaży przedmiotowej ruchomości. Pozwany wierzył <span class="anon-block">J. J. (3)</span>, że autobus stanowi jego własność. <span class="anon-block">J. J. (3)</span> przedstawiał mu dowód rejestracyjny pojazdu i mówił, że sprzeda autobus, żeby spłacić swój dług wobec pozwanego. <span class="anon-block">J. J. (3)</span> nie spłacił długu w umówionym terminie.</p> <p>Jak ustalił Sąd Rejonowy, pozwany rozmawiał przez telefon z <span class="anon-block">J. J. (1)</span> /ojcem powoda/ który powiedział mu, że autobus został zakupiony, bo <span class="anon-block">J. J. (3)</span> był mu dłużny pieniądze. Pozwany był do 2016 roku pracownikiem <span class="anon-block">J. J. (3)</span> i kierowcą autobusów, nadto odbierał od <span class="anon-block">J. J. (1)</span> pieniądze na zatankowanie autobusów i przekazywał je <span class="anon-block">J. J. (3)</span>.</p> <p>W tak ustalonym stanie faktycznym / w oparciu o przywołane dowody/, Sąd Rejonowy uznał, że powództwo zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>Sąd pierwszej instancji przytoczył <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 841;art. 841 § 1)">art. 841 § 1 k.p.c.</a>, zgodnie z którym : <em> <!-- -->osoba trzecia może w drodze powództwa żądać zwolnienia zajętego przedmiotu od egzekucji, jeżeli skierowanie do niego egzekucji narusza jej prawa</em> i wskazał, ż przepis ten określa dopuszczalność powództwa ekscydencyjnego. Powództwo to stanowi środek ochrony osoby trzeciej, której prawa zostały naruszone w toku prowadzonej egzekucji z uwagi na zajęcie określonego przedmiotu. Tym samym, nie jest to środek o charakterze prewencyjnym, np. zapobiegającym zajęciu przedmiotu, ale środek, który ma negatywne skutki tego zajęcia usunąć. Logiczna wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że naruszenie prawa, legitymujące powoda, powinno być rozumiane ściśle, jako przedmiot egzekucji. Dlatego żądanie zwolnienia dotyczy takich praw, jak własność, użytkowanie wieczyste, szeroko rozumiane wierzytelności, rachunki bankowe i inne prawa majątkowe (np. z zakresu własności intelektualnej) (wyr. SN z 17.4.2002 r., IV CKN 986/00, <span class="anon-block">L.</span> <em> <!-- -->)</em>. Legitymację do wniesienia powództwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 841)">art. 841 k.p.c.</a> posiada właściciel zajętej rzeczy.</p> <p>Z tych przyczyn, Sąd Rejonowy uznał, że powód ma status „osoby trzeciej”, albowiem w dacie dokonania zajęcia w postępowaniu egzekucyjnym był właścicielem autobusu Autosan <span class="anon-block">S.</span>, o czym świadczy faktura VAT potwierdzająca zakup pojazdu. W toku postępowania pozwany podnosił, że rzeczywistym właścicielem przedmiotowej ruchomości jest <span class="anon-block">J. J. (3)</span>, a umowa sprzedaży autobusu została zawarta dla pozoru, jednak pozwany nie przedstawił żadnych dowodów mogących poświadczyć o prawdziwości powoływanych przez niego twierdzeń.</p> <p>Sąd pierwszej instancji uznał, że pozwany pozostawał w mylnym przekonaniu, iż to <span class="anon-block">J. J. (3)</span> był właścicielem autobusu z uwagi na okoliczności posiadania rzeczonej ruchomości. Umowa sprzedaży ma na celu przeniesienie prawa własności ze sprzedającego na rzecz kupującego po zapłaceniu przez kupującego uzgodnionej ceny. Warunkiem sprzedaży – przeniesienia własności rzeczy oznaczonej co do tożsamości - nie jest przeniesienie posiadania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 155;art. 155 § 1)">art.155 § 1 k.c.</a>). Autobus mógł zatem znajdować się nadal w posiadaniu <span class="anon-block">J. J. (3)</span>, tym bardziej, że to <span class="anon-block">J. J. (3)</span> wykonywał przewozy i to on korzystał z pojazdu. Przepisy prawa cywilnego nie przewidują również wymogu formy pisemnej dla umowy sprzedaży (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 535;art. 535 § 1)">art. 535 § 1 k.c.</a>).</p> <p>Z tych przyczyn, Sąd Rejonowy uznał, że ustna umowa między powodem a <span class="anon-block">J. J. (3)</span> była skuteczna, a powodowi przysługiwało prawo własności przedmiotowej ruchomości. Podkreślono, że faktura VAT dokumentująca zakup autobusu została wystawiona w dniu 31 marca 2017r., a zatem przed wytoczeniem powództwa przez pozwanego przeciwko <span class="anon-block">J. J. (3)</span> o zapłatę zaległego wynagrodzenia. W ocenie Sądu Rejonowego, podnoszona przez pozwanego okoliczność braku zmiany wpisu w dowodzie rejestracyjnym autobusu, nie może stanowić o braku prawa własności powoda, bowiem konieczność dokonania zmiany w adnotacjach znajdujących się w dowodzie rejestracyjnym pojazdu jest uregulowana przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">ustawę Prawo o ruchu drogowym</a> i brak w tym zakresie może być uznany za wykroczenie, ale nie może świadczyć o braku prawa własności.</p> <p>Dalej Sąd Rejonowy wskazał, że pozwany swoje przekonanie o tym, że autobus stanowi własność <span class="anon-block">J. J. (3)</span> wywodził jedynie z rozmów z nim samym. W ocenie Sądu sam fakt, że <span class="anon-block">J. J. (3)</span> wystawił pojazd na sprzedaż za pośrednictwem platformy internetowej <span class="anon-block"> (...)</span> nie może świadczyć, że pojazd będący przedmiotem postępowania jest jego własnością bowiem, po pierwsze – na wydrukach z portalu sprzedażowego (w aktach o sygn. VI P 698/17) – nie jest widoczny dowód rejestracyjny pojazdu, nie wiadomo zatem, czy przedmiotem oferty był ten sam pojazd, po drugie sam fakt wystawienia przedmiotu na sprzedaż na platformie internetowej nie świadczy o tym, że wystawiający jest właścicielem rzeczy. Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, że pozwany przyznał, iż <span class="anon-block">J. J. (1)</span> w rozmowie telefonicznej poinformował go o zakupie autobusu Autosan <span class="anon-block">S.</span> od <span class="anon-block">J. J. (3)</span>. O sprzedaży autobusu świadczy również fakt, że to ojciec kupującego <span class="anon-block">T. J. (3)</span> <span class="anon-block"> (...)</span> – pokrywał koszty utrzymania pojazdu.</p> <p>Sąd Rejonowy uznał, właścicielem pojazdu był <span class="anon-block">T. J. (1)</span>, co dokumentuje faktura VAT, dowody KW potwierdzające zapłatę ceny oraz rejestr zakupów za miesiąc marzec 2017 roku. Podkreślono, że fakt sprzedaży autobusu wynikający z tych dokumentów nie został skutecznie podważony przez pozwanego.</p> <p>W konsekwencji Sąd Rejonowy uwzględnił powództwo i obciążył pozwanego kosztami procesu.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany</strong> zarzucając;</p> <p>1)  naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik postępowania, a mianowicie 233 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1 kpc</a> poprzez brak wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w sposób zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności wyciągnięcie wadliwych wniosków dotyczących stwierdzenia, że <span class="anon-block">T. J. (1)</span> był właścicielem pojazdu autobusu Autosan <span class="anon-block">S.</span>;</p> <p>2)  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który miał wpływ na jego treść, a wynikający z przyjęcia, iż o sprzedaży pojazdu świadczą dokumenty takie jak faktura VAT, dowody KW potwierdzające zapłatę ceny oraz rejestr zakupów za marzec 2017r., które nie zostały skutecznie podważone przez pozwanego, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego nie sposób wyciągnąć takich wniosków;</p> <p>3)  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kpc</a> przez obciążenie pozwanego kosztami sądowymi, pomimo że w sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający odstąpienie pozwanego kosztami procesu;</p> <p>4)  naruszenie przepisów prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 83)">art. 83 kc</a> poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że sprzedaż samochodu Autosan <span class="anon-block">S.</span> była czynnością ważną a nie pozorną.</p> <p>Stawiając powyższe zarzuty pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości wraz z dokonaniem rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przed sądem pierwszej i drugiej instancji, ewentualnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Z ostrożności procesowej, pozwany wniósł o nie obciążania kosztami postępowania apelacyjnego na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kpc</a> </p> <p>Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed sądem drugiej instancji.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Sąd pierwszej instancji poczynił prawidłowe ustalenia odnośnie stanu faktycznego, przeprowadził wystarczające postępowanie dowodowe, a następnie w prawidłowy sposób, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego dokonał trafnej oceny zebranych dowodów i wyciągnął właściwe wnioski, które legły u podstaw wydania zaskarżonego wyroku. Z tego względu, Sąd Okręgowy przyjął ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy za własne.</p> <p>Podniesione w apelacji strony pozwanej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a> Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Zasada swobodnej oceny dowodów jest jedną z podstawowych reguł procesu cywilnego. Odnosi się ona zarówno do wyboru określonych środków dowodowych jak i do sposobu ich przeprowadzenia. Ramy swobodnej oceny dowodów określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których Sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Dając lub odmawiając wiary dowodom kieruje się wyłącznie własnym przekonaniem. Jeśli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> W niniejszej sprawie Sąd I instancji przeprowadził w sposób prawidłowy postępowanie dowodowe, dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego, co wyraził w uzasadnieniu wyroku. Ocena ta jest zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W konsekwencji, zarzuty apelującego dotyczące naruszenia tegoż przepisu stanowią jedynie polemikę z niewadliwymi ustaleniami Sądu I instancji. Zwrócić należy uwagę, że zarzuty zawarte w apelacji, były podnoszone w toku postępowania i do wszystkich z nich Sąd pierwszej instancji odniósł się w pisemnych motywach rozstrzygnięcia. Sąd Okręgowy w całości podziela argumentację Sądu Rejonowego. Okoliczność, że płatność za autobus Autosan <span class="anon-block">S.</span> nie została zrealizowana w drodze przelewu bankowego, w żaden sposób nie podważa ważności czynności sprzedaży, bowiem w tym przypadku dopuszczalna była płatność gotówką. Nadmienić należy, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego <span class="anon-block">J. J. (1)</span> (ojciec powoda i jego następca prawny) i <span class="anon-block">J. J. (3)</span> współpracowali ze sobą przez wiele lat. Niekwestionowanym było, że do tej współpracy dołączył zmarły <span class="anon-block">T. J. (1)</span>. Pozwany przyznał, że pośredniczył w przekazywaniu gotówki pomiędzy tymi osobami, oraz że współpraca polegała na tym, iż <span class="anon-block">J. J. (3)</span> jako podwykonawca pracował dla <span class="anon-block">T. J. (1)</span> i <span class="anon-block">J. J. (1)</span> wykonując zlecone przewozy osób. Tak więc, w praktyce miały miejsce rozliczenia gotówkowe pomiędzy <span class="anon-block">J. J. (3)</span> a <span class="anon-block"> firmami (...)</span>. Uprawnionym jest też twierdzenie, że współpraca wymienionych mogła skutkować powstaniem zadłużenia jednego wobec drugiego /co uzasadniać mogłoby niższą cenę autobusu/. Wskazać również należy, że zakup spornego Autosanu <span class="anon-block">S.</span> nie był jedyną transakcją pomiędzy <span class="anon-block">T. J. (1)</span> a <span class="anon-block">J. J. (3)</span>. Jak wynika z protokołu kontroli skarbowej, w maju 2016r. <span class="anon-block">T. J. (1)</span> zakupił od <span class="anon-block">J. J. (3)</span> <span class="anon-block">autobus (...)</span> nr . <span class="anon-block"> (...)</span>. Jeśli chodzi o kwestię braku przerejestrowania pojazdu, to została już prawidłowo oceniona i wyjaśniona przez Sąd pierwszej instancji. Podobnie jak ogłoszenie <span class="anon-block">J. J. (3)</span> o sprzedaży „jakiegoś” autobusu na platformie <span class="anon-block"> (...)</span>., i nie ma potrzeby powtarzania tej argumentacji powtarzania. W konsekwencji powyższego, Sąd Okręgowy uznał, że zgłaszane przez pozwanego zarzuty naruszenia prawa procesowego nie są uzasadnione, co skutkuje ustaleniem, że <span class="anon-block">T. J. (1)</span> w dacie zajęcia komorniczego był właścicielem autobusu Autosan <span class="anon-block">S.</span>. Ustalenie to czyni bezzasadnym zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 83)">art.83 kc.</a> </p> <p>W ocenie Sądu drugiej instancji, podnoszone przez pozwanego „poważne” wątpliwości co do wiarygodności transakcji sprzedaży autobusy Autosan <span class="anon-block">S.</span> nie stanowią wystarczającej podstawy do podważenia ważności tej czynności, bądź uznania jej za pozorną.</p> <p>Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przed Sądem pierwszej instancji, bowiem pozwany w żaden sposób w apelacji nie wykazał, że w sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek.</p> <p>W tym stanie rzeczy, Sąd drugiej instancji, podzielając w niniejszej sprawie ustalenia Sądu pierwszej instancji, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> orzekł o oddaleniu apelacji, jako pozbawionej podstaw</p> <p>O kosztach postępowania orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kpc</a>, mając na względzie aktualną sytuację finansową pozwanego.</p> <p>(-) sędzia Patrycja Bogacińska-Piątek (-) sędzia Grażyna Łazowska (spr.) (-) sędzia Teresa Kalinka</p> </div>