VII SA/Wa 1693/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia: umorzyć zawieszone postępowanie sądowe. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 22 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Przyczyną zawieszenia była śmierć skarżącej w dniu 28 grudnia 2015 r. Pismem z dnia 23 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącej H. K., w odpowiedzi na wezwanie Sądu, wskazał, że przed Sądem Rejonowym w O. toczy się postępowanie spadkowe po skarżącej. Wskazał też, że po rozpatrzeniu sprawy spadkowej i uprawomocnieniu się wyroku, niezwłocznie przekaże taką informację do Sądu, jak również – prześle prawomocne postanowienie w tej sprawie. Do dnia dzisiejszego nie wpłynęła informacja o zakończeniu postępowania spadkowego i ustaleniu następców prawnych zmarłej skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 130 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.) sąd umarza zawieszone postępowanie w razie śmierci strony, po upływie pięciu lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania z tej przyczyny. Cytowany przepis, który ma charakter przepisu szczególnego, nakłada na sąd obowiązek wydania określonego rozstrzygnięcia procesowego w przypadku upływu odpowiednio długiego czasu od zawieszenia postępowania z powodu śmierci strony, przy jednoczesnej bierności stron postępowania (ewentualnie ich następców prawnych). W literaturze przedmiotu podnosi się, że brzmienie art. 130 § 1 ab initio p.p.s.a. jest kategoryczne ("sąd umarza zawieszone postępowanie"), co oznacza, że spełnienie przewidzianych w tym przepisie przesłanek obliguje sąd do umorzenia postępowania (zob. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2018, s. 271-272). Norma wynikająca z tego przepisu ma zatem charakter normy bezwzględnie obowiązującej (por. postanowienie NSA z dnia 14 października 2021 r., I OSK 2220/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sprawie postępowanie zostało zawieszone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2016 r. wydanym na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z powodu śmierci skarżącej S.K. Przez pięć kolejnych lat postępowanie to nie zostało podjęte, gdyż nie zgłosili się ani nie zostali wskazani następcy prawni zmarłej, nie ustanowiono też kuratora spadku (art. 128 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Wobec tego wystąpiła przesłanka umorzenia zawieszonego postępowania sądowego określona w art. 130 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 130 § 1 pkt 3 w zw. z art. 131 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.