II SA/Kr 428/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojewody z dnia 28 stycznia 2020 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie odmowy uchylenia pozwolenia na budowę po wznowieniu postępowania l. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza Wojewody na rzecz skarżącego P. S. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 19 lutego 2018 r. nr [...] , na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. M. na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym, wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazową, centralnego ogrzewania i cieplej wody oraz układem komunikacji wewnętrznej na działce nr [...] w miejscowości J. , gmina M.. Wnioskiem z dnia 21 maja 2018 r. P. S. zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzja, podnosząc, że winien być uznany za stronę tego postępowania. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2018 r. ([...]) , na podstawie art. 149 §3 i §4 oraz art. 147 kpa Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 19 lutego 2018 r. Postanowieniem z dnia 19 października 2018 r. ([...]) Wojewoda utrzymał w mocy ww. postanowienie. Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2019 r. ([...]), na podstawie art. 145 §1 pkt 5, art. 147 i 149 §1 kpa Starosta [...] wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzja z dnia 19 lutego 2018 r. Decyzją z dnia 28 stycznia 2019 r. ([...]) , na podstawie art. 104 i 151 §1 pkt 1 kpa, po wznowieniu postępowania Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia 19 lutego 2018 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że z pisma z dnia 19 października 2018 r. ([...]) wynika, że działka drogowa nr [...] mająca stanowić połączenie terenu inwestycji z drogą publiczną jako gminna droga wewnętrzna, jest wyłącznie własnością osób fizycznych, według KW Nr [...] Pismo to zostało sporządzone po zakończeniu postepowania zażaleniowego od postanowienia z dnia 4 czerwca 2018 r. o odmowie wznowienia postępowania. Przedmiotowa inwestycja posiada jednak połączenie komunikacyjne z gminną drogą publiczną (działka nr [...]) poprzez istniejący i utwardzony żwirowo, szlak drożny, na zasadzie służebności gruntowej, po działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...] i dalej po nowo powstałej działce drogowej nr ew. [...] w J. , której inwestor jest współwłaścicielem. Prawo służebności przejazdu i przechodu zapisane jest w księdze wieczystej nr [...] dla działki nr [...], a dla działki nr [...] w księdze wieczystej nr [...] [...] Co prawda księgi wieczyste określają prawo służebności przejazdu i przechodu na rzecz każdoczesnych właścicieli nieruchomości stanowiących działkę nr [...], lecz z działki tej powstała działka nr [...] oraz część działki nr [...]. Obrazuje to mapa podziału nieruchomości z wykazem zmian, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 8 listopada 2017 roku. Wskazana "służebność" została także opisana w akcie notarialnym sprzedaży nieruchomości Rep. [...] z dnia 28 sierpnia 2017 r. oraz w akcie notarialnym zniesienia współwłasności Rep.A. nr [...] z dnia 5 stycznia 2018 roku. Wyjaśniono, że nieruchomość, na której został zaprojektowany budynek mieszkalny jednorodzinny, w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, posiadała już prawnie uregulowaną dostępność komunikacyjną do gminnej drogi publicznej (dz. nr [...]). Zakładaną w zatwierdzonym projekcie budowlanym przedmiotowej inwestycji dostępność komunikacyjną, z wykorzystaniem drogi wewnętrznej nr ew. [...], należy traktować zatem jako alternatywę dojazdu do działki nr [...] w J. Nadto zgodnie z § 14 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 12 kwietnia 2002 r. szerokość jezdni, stanowiącej dojazd do budynków i urządzeń z nimi związanych powinna wynosić min. 3,0 m, natomiast szerokość ciągu pieszo-jezdnego powinna wynosić 5,0 m, a szerokość dojścia z funkcją dojazdu - 4,5 m. Przepisy te dotyczą jednak dojazdów i dojść projektowanych, a nie istniejących, o czym stanowi § 2 ust. 1. tego rozporządzenia. To, że opisywany powyżej służebny szlak drożny jest urządzony i utwardzony wynika z nowoopracowanej mapy sytuacyjno-wysokościowej, którą dostarczył inwestor w dniu 18 stycznia 2019 roku. Szlak ten na części działki nr [...] posiada wygrodzoną szerokość ok. 4 m. Zdaniem organu brak jest podstaw prawnych aby uznać to za niezgodne z prawem. Ww. decyzja została doręczona stronom postępowania oraz do wiadomości P. S.. Od ww. decyzji odwołanie wniósł P. S., zarzucając decyzji naruszenie przepisów: - art. 10, 28 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu przez organem I instancji właścicielowi nieruchomości położonych w Jaworniku, stanowiących dz. nr [...], na których zlokalizowano zaprojektowane zamierzenie budowlane stanowiące przedmiot zaskarżonej decyzji, jak również po których to dz. nr [...] i nr [...] miałby się odbywać zjazd na dz. nr [...] i które to działki znajdują się również w obszarze oddziaływania obiektu; - art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy; - art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 34 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego. Decyzją z dnia 28 stycznia 2020 r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem P. S.. Organ wskazał, że przesłanie decyzji z 28 stycznia 2019 r. do wiadomości P. S. - było błędne. Jeżeli organ l instancji chciał poinformować o rozstrzygnięciu osobę nie uznaną za stronę w postępowaniu wznowieniowym - należało zredagować odrębne pismo przewodnie i załączyć do niego kopię przedmiotowej zanonimizowanej decyzji. Tymczasem z brzmienie art. 127 kpa wynika, że odwołanie od decyzji przysługuje wyłącznie stronie postępowania. Jak wynika z akt sprawy P. S. nie został uznany przez organ l instancji za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z 19 lutego 2018 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ww. zamierzenia budowlanego. Zagadnienia, związane z przyznaniem P. S. przymiotu strony, w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę na działce nr [...] były analizowane w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym na Jego wniosek, które ostatecznie zakończyło się ustaleniem, że nie powinien on być stroną tego postępowania - stąd postanowienie z 4 czerwca 2018 r. o odmowie wznowienia postępowania. Rozstrzygnięcie to zostało przez Wojewodę utrzymane w mocy postanowieniem z 19 października 2018 r. Organ odwoławczy dodał, że prowadził również analogiczne postępowanie znak: [...] [...], dotyczące inwestycji na sąsiedniej działce, które było zainicjowane zażaleniem P. S.. Zostało one zakończone postanowieniem Wojewody z 19 października 2018 r., znak: [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Starosty [...] (o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją własną nr [...] z 19 lutego 2018 r., znak: [...]). Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na ww. postanowienie Wojewody (orzeczenie z 21 maja 2019 r., sygnatura: II SA/ Kr 12/19, prawomocne). Skoro kwestie posiadania przez odwołującego się przymiotu strony zostały prawomocnie rozstrzygnięte, wniesione przez P. S. odwołanie nie mogło skutecznie wszcząć postępowania odwoławczego. W tych okolicznościach należało orzec o umorzeniu postępowania odwoławczego. Wobec braku odwołania, organ nie ma podstaw do przystąpienia do analizy merytorycznej prawidłowości orzeczenia przez Starostę Myślenickiego o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia 19 lutego 2018 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ww. zamierzenia budowlanego. Poinformowano, że z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że działka nr [...], której właścicielem jest inwestor, nie graniczy bezpośrednio z działką nr [...], lecz pośrednio poprzez działkę nr [...], której inwestor jest współwłaścicielem. Działka nr [...] nie stanowi terenu przedmiotowej inwestycji i jest objęta odrębną ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 8 lutego 2018 r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę: drogi wewnętrznej wraz z dołami chłonnymi i włączeniem komunikacyjnym do drogi gminnej, na działkach nr: [...] Z projektu budowlanego, że dojazd do projektowanej inwestycji ma następować między innymi po działce [...], tj. bez wykorzystania ustanowionej służebności przejazdu przebiegającej po działce [...] będącej własnością P. S.. Badając możliwość połączenia działki inwestycji nr [...] z publiczną drogą gminną (dz. nr [...]), w postępowaniu przed wydaniem inwestorowi pozwolenia na budowę, organ l instancji wziął po uwagę aktualny wówczas (uzyskany dnia 8 lutego 3018 r.) wypis ewidencji gruntów, który potwierdzał, że działka nr [...], na podstawie LWSH (SR M.) pozostawała w samoistnym posiadaniu Urzędu Miasta i Gminy M. oraz pismo z dnia 29 stycznia 2018 r., znak: [...], o braku zastrzeżeń Urzędu Miasta i Gminy M., co do projektowanej obsługi komunikacyjnej działki m.in. nr [...] poprzez działkę nr [...]. Wobec wykazania możliwości połączenia z drogą publiczną od innej strony niż nieruchomość nr [...], nie ulega wątpliwości, że odwołującemu się (właścicielowi działki nr [...]) w sposób oczywisty nie przysługiwał przymiot strony w prowadzonym przed Starostą postępowaniu o pozwolenie na budowę. Zdaniem organu odwoławczego potwierdzeniem, że P. S. nie był stroną w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ww. zamierzenia budowlanego są również rozstrzygnięcia Starosty [...] o odmowie wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją (postanowienie Starosty [...] z 4 czerwca 2018 r.) oraz postanowienie Wojewody z 19 października 2018 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Starosty [...]. W związku z przedłożonymi przez P. S. materiałami dotyczącymi braku możliwości zapewnienia dostępu przedmiotowej inwestycji do drogi publicznej (nr [...]) poprzez działkę nr [...] (co zatwierdzono omawianą decyzją) oraz informacjami uzyskanymi w Wydziale Inwestycji Urzędu Miasta i Gminy M. - Starosta [...] postanowieniem z 3 stycznia 2019 r., znak: [...] wznowił z urzędu postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa celem ponownego rozpatrzenia, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Ustalono, że działka nr [...] w miejscowości J. jest własnością wyłącznie osób fizycznych (na podstawie księgi wieczystej KR 1 [...]), co stanowiło nową okoliczność faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji, a nie znaną Staroście [...], który wydał decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]. Na powyższe rozstrzygnięcie P. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w K., zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: - art. 6, 7, 7a, 8 i 77 § 1 poprzez przyjęcie, że organ I instancji nie uznał skarżącego za stronę postępowania, mimo że treść decyzji, ani jej uzasadnienie na to nie wskazuje i mimo, że decyzja została formalnie doręczona skarżącemu przez Starostę [...], przy równoczesnej zmianie przebiegu drogi dojazdowej do terenu inwestycji (co uszło uwadze Wojewody), a co ma fundamentalne znaczenia dla oznaczenia kręgu stron; zaniechanie wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i przez to pominięcie we wnioskowaniu okoliczności, że wskazanie jako dojazdu do drogi publicznej działki skarżącego ogranicza jego uprawnienia i wpływa na jego chronione prawem interesy; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 pkt 6 i 3 kpa, polegające na ni rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji przyjęcie błędnego rozstrzygnięcia, przy równoczesnym niewystarczającym wyjaśnieniu przyczyn odmowy uznania Skarżącego za stronę oraz całkowite pominięcie przedstawienia uzasadnienia prawnego tego poglądu, co miało istotny wpływ na wynik postępowania (sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa); - art. 138 § 1 pkt 3 kpa poprzez bezpodstawne przyjęcie, że istnieją podstawy do umorzenia postępowania odwoławczego, podczas gdy z decyzji organu I instancji to nie wynika i jest sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz orzecznictwem sądów administracyjnych, które wskazują, że ustalając krąg stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę, należy brać pod uwagę wszelkie oddziaływania planowanej inwestycji na interesy właścicieli sąsiednich gruntów; - art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i art. 28 kpa poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie miał interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji, podczas gdy wykazał on, że nieruchomości, których jest właścicielem, znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że skarżący nie jest stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę, pomimo, że planowany dostęp inwestycji do drogi publicznej ma przebiegać po działce należącej do skarżącego; - art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez wadliwe określenie przez Wojewodę kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, nieprzyznającego statusu strony skarżącemu, podczas gdy jest on właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu; - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 140 i 144 K.c. poprzez brak poszanowania przez Wojewodę występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji uzasadnionych interesów osób trzecich i na skutek tego narażenie Skarżącego na pogorszenie stanu technicznego należących do niej nieruchomości, zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie działek wnioskodawcy. - art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do działania organów publicznych - polegające na tym, że najpierw organ I instancji dał skarżącemu sygnał, że uznaje go za stronę i przez to doręczył mu decyzję z 28 stycznia 2019 i pouczył o prawie złożenia odwołania, a następnie organ II - instancji stwierdził, że organ I instancji się pomylił doręczając decyzję Skarżącemu. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że błędne jest twierdzenie organu odwoławczego, że kwestia braku przymiotu strony została prawomocnie rozstrzygnięta. Wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 maja 2019 sygn. akt II SA /Kr 12/19 dotyczyło innego postępowania, toczącego się wprawdzie między tymi samymi stronami jednak dotyczyło to sprawy znak [...], co do której brak jest tożsamości z postępowaniem, którego dotyczy niniejsza sprawa (teren inwestycji to działka nr [...] zaś teren inwestycji, której dotyczyła skarga to działka nr [...]). Nadto w sprawie wystąpiły nowe okoliczności, a mianowicie doszło do zmiany szlaku komunikacyjnego, przez który teren inwestycji miałby mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej. Do tej pory na planie zagospodarowania dołączonym do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę jako dojazd do drogi publicznej wskazywano działkę [...], co do której skarżący, ani Inwestorzy nie mają tytułu prawnego. Jednakże aktualnie kwestia dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej uległa zmianie, gdyż dostęp ten miałby przebiegać właśnie przez działki skarżącego, co w oczywisty sposób wpływa na sferę jego uprawnień właścicielskich i pozwala na nie budzące wątpliwości ustalenie, że planowana inwestycja znacząco oddziałuje na nieruchomość skarżącego. Ta okoliczność decyduje o tym, że skarżący - wbrew ustaleniom organu II instancji - ma przymiot strony i w związku z tym miał prawo złożyć odwołanie w niniejszej sprawie. Aktualnie dojazd od inwestycji przebiega przez działki skarżącego, a zatem jej realizacja narusza jego interesy wynikające z art. 140 K.c. Wyodrębnienie do osobnego postępowania każdej z 6-ciu realizowanych w ramach tego przedsięwzięcia inwestycji (budynki mieszkalne) oraz osobno wspólnego wjazdu (drogi wewnętrznej) jest de facto obchodzeniem prawa i nie może negatywnie wpływać na możliwość uczestniczenia przez skarżącego w postępowaniu. Nadto zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę musi dotyczyć całego zamierzenia budowlanego, a w przypadku gdy dotyczy wybranych obiektów - musi być spełniony wymóg jego samodzielnego funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem skarżącego dom mieszkalny usytuowany na działce nr [...] nie może funkcjonować bez drogi wewnętrznej zrealizowanej na działce nr [...], która była bezzasadnie wyłączona z postępowania (zaznaczyć należy, że decyzja dotycząca drogi, nie była ostateczna w dacie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W wyniku przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził konieczność jej uchylenia. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a. bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 k.p.a. Podstawą takiego postępowania jest zawsze zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jeśli organ, w ramach pierwszego z w/w etapów stwierdzi, podstawa uchylenia nie zachodzi, odmawia uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 151§1 pkt 1 kpa. Jeśli zaś stwierdzi, że rzeczywiście zaistniała podstawa wznowienia, organ przystępuje do etapu drugiego postępowania "wznowieniowego". Po pierwsze więc ocenia, czy na gruncie przepisów obowiązujących w dniu wydawania decyzji dotychczasowej, zapadłaby w wyniku wznowienia postępowania decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W razie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie organ wydaje decyzję stwierdzającą wydanie decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa – na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 kpa. W razie zaś dokonania oceny, że zapadłaby decyzja innej treści, rzeczą organu jest uchylenie dotychczasowej decyzji ostatecznej i wydanie nowej decyzji, rozstrzygającej o istocie sprawy, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. W postępowaniu wznowieniowym mają prawo brać udział strony postepowania zwykłego, podmioty, którym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym weryfikowaną decyzją, a nie uczestniczyły w postępowaniu zwykłym (por. wyrok NSA z 5.10.2007 r., I OSK 1406/06, LEX nr 420107), jak również inne strony, gdy obecnie posiadają interes prawny, np. dysponują prawem rzeczowym do nieruchomości (por. wyrok NSA z 27.05.2015 r., I OSK 508/14, OSP 2017/10, poz. 104). Jak słusznie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 27.05.2019 r. , sygn. II SA/Gl 27/19, Lex nr 2682116) "stroną w postępowaniu wznowieniowym jest nie tylko strona postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, zakończonego wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki wznowienia". W rozpoznawanej sprawie zatem organ zobowiązany był dokonać takiej oceny interesu prawnego skarżącego, jaka byłaby konieczna w postępowaniu zwykłym prowadzącym do wydania pozwolenia na budowę. Postępowanie po wznowieniu, a zwłaszcza po pozytywnym wyniku jego pierwszego etapu (stwierdzeniu istnienia podstawy wznowieniowej), jest również postępowaniem w przedmiocie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a to zobowiązuje do ustalania kręgu stron tych postępowań na podstawie identycznych kryteriów, jak w postępowaniu zwykłym. Organ II instancji podał, że wskazywane w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją, połączenie terenu budowy z drogą publiczną ( po działce nr [...]), wobec stwierdzenia, że działka [...] ta nie należy do Gminy, stało się nieaktualne. Działka nr [...], na której zaprojektowano budynek mieszkalny jednorodzinny, ma jednak faktyczną i prawnie uregulowaną możliwość połączenia z gminną drogą publiczną (działka nr [...]) poprzez działki nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], na których istnieje jezdnia, stabilizowana żwirem. Należało więc, tak jak wskazał to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 30 lipca 2020 r. sprawie II SA/Kr 338/20, odpowiedzieć na pytanie, "czy przy ustaleniu wadliwości kwestionowanej decyzji (brak zapewnienia prawnego dostępu do drogi publicznej), orzekając co do istoty sprawy, a więc o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, organ przyznałby przymiot strony właścicielowi działki, po której odbywać się ma dojazd do projektowanej inwestycji". Sąd podziela także wyrażony w tymże wyroku pogląd, że nieuwzględnienie wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę (postanowienie z dnia 21 maja 2018 r.), wcale nie przesądza o procesowym statusie skarżącego w postępowaniu wznowionym z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Okolicznością nieznaną organowi, a mającą istotne znaczenie w sprawie było to, że połączenie inwestycji z drogą publiczną nie może być realizowane w sposób przewidziany w projekcie budowlanym. Odmowa zaś uchylenia decyzji ostatecznej nastąpiła ze wskazaniem, że dojazd ma odbywać się po nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, obciążonej służebnością na rzecz nieruchomości inwestora. To właśnie z tej perspektywy więc należało dokonać ustaleń co do interesu prawnego skarżącego. Służebność drogowa ogranicza prawa właścicielskie, właściciel zatem ma prawo uczestniczyć w postępowaniu, w którego wyniku może zostać inaczej niż dotychczas ukształtowany sposób i zakres wykonywania prawa ze służebności. Dlatego też, w ocenie Sądu, skarżący, stosownie do treści art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jest osobą zainteresowaną w sprawie. Taki pogląd, w zbliżonym stanie faktycznym, wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 maja 2018 r. w sprawie II OSK 63/17. Zawarte w uzasadnieniu tego wyroku argumenty odnieść należy do sprawy rozpoznawanej. Wobec powyższego uznać należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 28 ust 2. Prawa budowlanego i jako taka podlega uchyleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.