V Kz 906/20

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt V Kz 906/20</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->VI K 795/20</strong> </p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 23 października 2020 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Łodzi w V Wydziale Karnym </strong>w składzie:</p> <p> Przewodniczący: Sędzia SO Damian Krakowiak</p> <p> Protokolant: st. sekr. sąd. Sylwia Kurek</p> <p>przy udziale Prokuratora Tomasza Makowskiego</p> <p>po rozpoznaniu w sprawie <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">P. C.</span> </em> </strong>, syna <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">A.</span> z domu <span class="anon-block">M.</span>, <span class="anon-block">urodzonego dnia (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span>,</p> <p>oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 56;art. 56 ust. 3)">art. 56 ust. 3 <em> <!-- -->ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</em> </a> <em> <!-- --> </em> </p> <p>z zażalenia obrońcy</p> <p>na postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia <br/>1 października 2020 roku</p> <p>w przedmiocie dalszego stosowania tymczasowego aresztowania</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 275;art. 275 § 1;art. 275 § 2)">art. 275 § 1 i § 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 277;art. 277 § 1)">art. 277 § 1 k.p.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->postanawia</strong> </p> <p>zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że <span class="underline"> <!-- -->uchylić</span> stosowane wobec oskarżonego <span class="anon-block">P. C.</span> tymczasowe aresztowanie i zastosować w jego miejsce środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji z obowiązkiem stawiennictwa we właściwej jednostce Policji 1 (jeden) raz w tygodniu oraz zakazem opuszczania przez oskarżonego kraju.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem z dnia 1 października 2020 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 1;art. 258 § 1 pkt. 2)">art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 2)">art. 258 § 2 k.p.k.</a> utrzymał stosowanie wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania do dnia 2 stycznia 2021 roku .</p> <p>Na postanowienie zażalenie wywiódł obrońca, zarzucając:</p> <p>- obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego postanowienia to jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 257;art. 257 § 1;art. 257 § 2)">art. 257 § 1 i § 2 k.p.k.</a> poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy tymczasowe aresztowanie nie powinno być w dalszym ciągu stosowane z uwagi na charakter <em> <!-- -->ultima ratio</em> tego środka zapobiegawczego, a wystarczający jest inny środek zapobiegawczy w postaci poręczenia majątkowego, dozoru Policji,</p> <p>- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść zaskarżonego postanowienia polegający na niesłusznym i dowolnym ustaleniu, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 257;art. 257 § 1;art. 257 § 2)">art. 257 § 1 § 2 k.p.k.</a>,</p> <p>- relewantną obrazę przepisów postępowania, to jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 4)">art. 258 § 4 k.p.k.</a> poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie rodzaju i charakteru obaw wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 1;art. 258 § 2)">art. 258 § 1 i § 2 k.p.k.</a> oraz rzeczywistego nasilenia ich zagrożenia.</p> <p>W konsekwencji skarżący wniósł o zmianę wydanego postanowienia poprzez uchylenie tymczasowego aresztowania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 4)">art. 258 § 4 k.p.k.</a> w zw. <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 257;art. 257 § 1)">art. 257 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 2)">art. 258 § 2 k.p.k.</a>, co miało wpływ na treść orzeczenia.</p> <p>„Surowość grożącej oskarżonemu surowej kary nie jest, sama w sobie, wystarczającą przesłanką do stosowania tymczasowego aresztowania (…) a jedynie pozwala na przyjęcie domniemania, że w tym wypadku tymczasowe aresztowanie jest niezbędne w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, co powinno być jednak wykazane w uzasadnieniu odpowiedniego postanowienia” (<em> <!-- -->R. A. Stefański, w: R. A. Stefański, S. Zabłocki (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz do art. 167-296, Warszawa 2019, s. 1009, postanowienie SN z 12.03.2009r., WZ 15/09, OSNKW 2009, z. 7, poz. 52</em>).</p> <p>Standardu tego nie dopełnił Sąd <em> <!-- -->a quo</em>. Z części motywacyjnej postanowienia nie wynika uzasadnienie dla tezy, iż wyłącznie tymczasowe aresztowanie zabezpieczy postępowaniu niezakłócony bieg.</p> <p>Przed wszystkim dostrzec należy, iż czyn z punktu I aktu oskarżenia (który miał kluczowe znaczenie dla przyjęcia spełnienia przesłanki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 2)">art. 258 § 2 k.p.k.</a>) miał zostać popełniony ponad dekadę temu, a mianowicie 2 lutego 2010 roku.</p> <p>Uwadze Sądu Rejonowego uszedł fakt, iż w dacie czynu zarzucone oskarżonemu przestępstwo było zagrożone karą pozbawienia wolności od 1 miesiąca do lat 10. Nie bez przyczyny Prokurator wskazał w kwalifikacji prawnej czynu I przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </p> <p>Skonfrontowanie oskarżonego z zarzutem dokonania czynu przed ponad dziesięcioma laty znacząco osłabia nasilenie zagrożenia dla prawidłowego przebiegu postępowania. Prokurator przeprowadził i zabezpieczył zasadnicze dowody (co znamienne podstawą hipotezy aktu oskarżenia jest tzw. dowód z pomówienia „skruszonego przestępcy”). Możliwość zniekształcenia dowodów przez oskarżonego 10 lat po domniemanym czynie wydaje się hipotetyczna.</p> <p>Także prognoza wymierzenia oskarżonemu surowej kary bezwzględnego pozbawienia wolności jest niejednoznaczna. <span class="anon-block">P. C.</span> nie był dotychczas karany. Przed zatrzymaniem prowadził ustabilizowany tryb życia, pracował. Pozostawał w relacjach, wiążących go życiowo i zawodowo z <span class="anon-block">Ł.</span> (wnioski <br/>z k. 409 i n.). Przedmiotem przestępstwa miał być narkotyk o niskim potencjale uzależnienia (9%). Z uzasadnienia aktu oskarżenia nie wynika przy tym sposób wyliczenia łącznej ilości narkotyku. Wreszcie trzeba wziąć pod rozwagę rolę <span class="anon-block">P. C.</span> w domniemanym procederze („<em> <!-- --> <span class="anon-block">K. K. (1)</span> kupował ode mnie marihuanę (…) miał wspólnika przez ten cały czas nazywanego <span class="anon-block">P.</span> (…) za marihuanę zawsze płacił <span class="anon-block">K.</span> </em>” k. 121-122, „<em> <!-- -->ja do tego mieszkania (…), gdzie mieszka matka <span class="anon-block">K.</span> przywiozłem zamówione przez <span class="anon-block">K.</span> narkotyki</em>” k. 235).</p> <p>Wprawdzie oskarżony przyznał, iż „<em> <!-- -->siostra <span class="anon-block">K. K. (3)</span> powiedziała mu, <span class="underline"> <!-- -->już dawno temu</span>, że w <span class="anon-block">K.</span> sprawie pojawia się on i są tam bardzo duże ilości narkotyków</em>” <br/>(k. 312odw.), to jednak jeszcze przed osadzeniem nie podjął on działań destabilizujących tok czynności.</p> <p>„Tymczasowe aresztowanie nie może pełnić funkcji restrykcyjnych <br/>w odniesieniu do oskarżonego odmawiającego składania wyjaśnień, odmawiającego przyznania się do winy lub też składającego wyjaśnienia sprzeczne z wersją śledczą. Takie pojmowanie funkcji tymczasowego aresztowania (każdego zresztą środka zapobiegawczego) jest bardzo głębokim nieporozumieniem i w każdym przypadku musi być kategorycznie odrzucone” (<em> <!-- -->postanowienie SA we Wrocławiu z 19.10.2005 r., II AKz 453/05, OSA 2006, z. 3, poz. 15</em>).</p> <p>W obecnym stanie zaawansowania sprawy, gdy zebrano dowody, przeprowadzono konfrontację oskarżonego z głównym świadkiem oskarżenia, wystarczającym dla zabezpieczenia prawidłowego toku procesu będzie dozór Policji z zakazem opuszczania kraju.</p> <p>Uznając, że rozpoznanie zażalenia w zakresie stwierdzonych uchybień jest wystarczające do wydania orzeczenia, ograniczono rozpoznania środka odwoławczego do zarzutu naruszenia prawa procesowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 436)">art. 436 k.p.k.</a>).</p> </div>