XIII Ga 622/19

<p>Sygn. akt XIII Ga 622/19</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 7 listopada 2018 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi oddalił powództwo <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> spółki jawnej – <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">C.</span> przeciwko <span class="anon-block"> (...) spółce akcyjnej</span> w <span class="anon-block">L.</span> o zapłatę kwoty 39 994,68 zł i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 4 800 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, sygn. akt XIII GC 1223/17 (wyrok k. 171, uzasadnienie k. 172-174).</p> <p>Apelację od powyższego wyroku złożył powód, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:</p> <p>a)  błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę orzeczenia polegające na:</p> <p>- mylnym i sprzecznymi z materiałem dowodowym ustaleniem okresu odmowy włączeń przez pozwanego, który miał świadczyć o możliwościach wykonania umowy w terminie;</p> <p>- nieusprawiedliwionym przyjęciu, iż pozwany aktywnie współpracował przy wykonaniu umowy dając stronie wyłączenia zgodnie z ustalonym harmonogramem – w sytuacji, gdy było zupełnie odwrotnie;</p> <p>- mylnym – sprzecznym z materiałem dowodowym ustaleniem praktyk stosowanych u pozwanego w okresie świątecznym;</p> <p>- wadliwym przyjęciu, iż działania powoda nie były uzależnione od czynności <span class="anon-block">(...)</span>, w sytuacji gdy pomiędzy pracami <span class="anon-block"> firmy (...)</span> a powodową spółką zachodził związek funkcjonalny – naprawa powstałych usterek przez <span class="anon-block">(...)</span> powodowała przymusowe opóźnienie zakończenia prac przez powoda;</p> <p>- zupełnym pominięciu podnoszonej przez powoda, a potwierdzonej zeznaniami świadków okoliczność zawinionej przez pozwanego zmiany przekroju kabli mostów szynowych, która skutkowała koniecznością wymiany zakupionych wcześniej zgodnie z dokumentacją techniczną materiałów i urządzeń wydłużając czas prac o kolejne dwa dni,</p> <p>- bezzasadnym uznaniu, iż skutki wichury z 13 grudnia 2015 r. pozostawały bez wpływu na terminowość prac powoda;</p> <p>b) naruszenie przepisów postępowania poprzez zupełnie dowolną, sprzeczną z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania, ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego wyrażające się w uznaniu, iż:</p> <p>- odmowa wyłączeń w okresie od 15 grudnia 2015 r. do 10 stycznia 2016 r. była uzasadniona względami społeczno-gospodarczymi;</p> <p>- skutki wichury nie powinny mieć negatywnego wpływu na przebieg robót wykonawcy, bo powodowi powinno zależeć na wyłączeniu dopływu prądu, a nie na jego zachowaniu;</p> <p>- strona powodowa nie zrealizowała umowy z przyczyn obciążających wyłącznie ją i dlatego pozwany słusznie obciążył ja karą umowną (apelacja k. 182-187).</p> <p>W odpowiedzi na powyższą apelację strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji powoda w całości i zasądzenie od powoda na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (odpowiedź na apelację k. 201).</p> <p>Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</p> <p>Apelację strony powodowej Sąd Okręgowy uznał za niezasadną.</p> <p>Sąd Rejonowy w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia poczynił prawidłowe ustalenia stanu faktycznego w sprawie; ustalenia te Sąd Okręgowy w pełni podziela, co czyni zbędnym ich przytaczanie.</p> <p>Odnosząc się do zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> wskazać należy, iż zarzut taki może zostać skutecznie przedstawiony przez wykazanie, że Sąd I instancji popełnił błędy w ocenie dowodów, naruszył zasady logicznego rozumowania czy doświadczenia życiowego; konieczne pozostaje przy tym jednocześnie wskazanie konkretnych dowodów, których zarzut taki dotyczy. Zgodnie bowiem z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania po wszechstronnym rozważeniu zebranego materiału dowodowego. Taka ocena dokonywana jest na podstawie przekonań sądu, jego wiedzy i posiadanego doświadczenia życiowego, a ponadto powinna uwzględniać wymagania prawa procesowego oraz reguły logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i – ważąc ich moc oraz wiarygodność - odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Zarówno w literaturze jak i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się także, że powyższa ocena musi być oparta na wszechstronnym rozważeniu zgromadzonego materiału dowodowego, przez co należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności.</p> <p>Zgłoszony w apelacji zarzut naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> może zostać uwzględniony jedynie w przypadku wykazania jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając, a także w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych. Natomiast nie czyni zarzutu tego skutecznym przedstawianie przez skarżącego własnej wizji stanu faktycznego w sprawie, opartej na dokonanej przez siebie odmiennej ocenie dowodów, a nawet możliwość w równym stopniu wyciągnięcia na podstawie tego samego materiału dowodowego odmiennych wniosków (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 r. w sprawie sygn. akt II CKN 817/00, publ. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2001 r. w sprawie sygn. akt IV CKN 970/00, publ.).</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego sformułowany przez apelującego zarzut błędnych ustaleń i błędnej oceny materiału dowodowego (zarzut a, b apelacji) w istocie sprowadza się jedynie do przedstawienia własnej wizji stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie. Strona powodowa w toku całego postępowania przedstawia własną wersje wydarzeń i wywodzi z niej brak zawinienia w opóźnieniu wykonania umowy wiążącej strony. Ostatecznie ta okoliczność, stanowiąca podstawę faktyczną powództwa, w świetle przedstawionych dowodów, nie została przez stronę powodową wykazana.</p> <p>Sąd Okręgowy w pełni podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji i wywiedzione z tych ustaleń wnioski. Dodatkowo wskazać należy na załączone do pozwu przez stronę powodową pismo z dnia 22 grudnia 2015 r. (k. 32), w którym wnosi ona o przedłużenie terminu wykonania umowy i wskazaną w nim argumentację, jak też dwa dokumenty w postaci notatek służbowych inspektora nadzoru z inspekcji prac związanych z zadaniem inwestycyjnym realizowanym przez powoda na podstawie zawartej z pozwanym umowy (k. 147-148). Ze wskazanych notatek służbowych wynika, że na dzień 1 i 8 grudnia 2015 r. strona powodowa była w zwłoce z wykonywaniem prac. Wyraźnie w tych notatkach wskazane jest, że stwierdzone 1 grudnia 2015 r. sześciodniowe opóźnienia w realizacji robót w stosunku do planowanego terminu (harmonogramu prac), wynika z braku odpowiedniego przygotowania prac przed rozpoczęciem tych prac na obiekcie oraz niewłaściwą organizację zadań w okresie od 23 do 28 listopada 2015 r.</p> <p>Z kolei na dzień 8 grudnia 2015 r. stwierdzono, że nadal postęp prac w stosunku do zakładanego jest niewystarczający tak dalece, że wynikające z tego opóźnienie nie pozwala dotrzymać umówionego terminu załączenia pod napięcie sekcji 110kV nr 1, w dniu 10 grudnia 2015 r. w sytuacji gdy pierwotne załączenie sekcji miało nastąpić jeszcze wcześniej, bo w dniu 4 grudnia 2015 r.</p> <p>Stwierdzona w powyższych dokumentach zwłoka w stosunku do przyjętego harmonogramu wykonania zamówienia dotyczyła listopada 2015 r. Strona powodowa w tym zakresie, jako profesjonalista, winna zdawać sobie sprawę z istotności dochowania terminów zaplanowanych prac w kontekście zaplanowanych w celu ich wykonania włączeń. Nie było to zresztą pierwsze zlecenie jakie wykonywała na rzecz strony pozwanej.</p> <p>Z harmonogramu prac (k.31) wynika, że ostatnie wyłączenie miało zostać wykonane od 15 do 22 grudnia 2015 r. Do tego wyłączenia jednak nie doszło, ponieważ już z samego stanowiska strony powodowej zawartego w piśmie z 22 grudnia 2015 r. wynika, że odbiór sekcji nr 1 nastąpił dopiero 16 grudnia 2015 r. (pismo k.32).</p> <p>Argumentując równocześnie w przywołanym wyżej piśmie do pozwanego o przedłużenie terminu zakończenia prac do 10 lutego 2016 r., strona powodowa sama wskazywała, że podjęcie prac odnośnie do sekcji nr 2 w okresie przedświątecznym świadczyłoby o braku odpowiedzialności z jej strony. Nielogiczny jest zatem wniosek strony powodowej, że powodem pozostawania w zwłoce był brak wyłączenia w okresie przedświątecznym, skoro sama o takie wyłączenie do pozwanego nie wystąpiła, a nawet, jak wynika z jej pisma, nie przejawiła chęci podjęcia takich działań decydując się na negocjowanie przedłużenie terminu wykonania umowy.</p> <p>Sąd Rejonowy dokonał zatem prawidłowej oceny dowodów uznając, iż strona powodowa nie wykazała, że nie odpowiada za zwłokę w wykonaniu umowy. Prawidłowo też dokonał oceny prawnej trafnie ustalonych faktów, uznając w tych warunkach za skuteczny podniesiony przez stronę pozwaną zarzut wygaśnięcia roszczenia zgłoszonego w pozwie ze względu na potrącenie jej wierzytelności względem wykonawcy z tytułu kary umownej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 483;art. 483 § 1)">art. 483 § 1 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 484;art. 484 § 1)">art. 484 § 1 k.c.</a>) za 22-dniowe opóźnienie w wykonaniu umowy. Kara umowna została bowiem naliczona zgodnie z umową – jej wysokość nie był kwestionowana. Doszło też do jej skutecznego potrącenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 498;art. 498 § 1)">art. 498 § 1 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 499)">art. 499 k.c.</a>).</p> <p>Wobec braku podstaw do wzruszenia z urzędu zaskarżonego orzeczenia oraz bezzasadności podniesionych w apelacji zarzutów, Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> oddalił apelację.</p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i § 3 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a> uwzględniając wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 39 994,68 zł, zasądził od powoda, jako strony przegrywającej, na rzecz pozwanego kwotę 1800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99 § 2;art. 99 § 2 pkt. 5)">§ 2 pkt 5</a> w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 265).</p> <p>Iwona Godlewska Marzena Eichstaedt Beata Matysik </p> </div>