I SA/Bd 557/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 28 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na upomnienie Wójta Gminy A. K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wezwania do uregulowania należności postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Skarżący wniósł skargę do tut. Sądu na upomnienie Wójta Gminy A. K. z dnia [...] w przedmiocie wezwania do uregulowania należności, wnosząc o jego uchylenie. W odpowiedzi na skargę Wójt poinformował, że zgodnie z księgą wieczystą nr [...], nr [...] oraz na podstawie informacji o działce ze Starostwa Powiatowego w A. K. właścicielami działek 19, 603, 604 w miejscowości S. są B. i S. B. Naliczanie podatków lokalnych odbywa się zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego. Wójt wskazał, że akta sprawy zostały przekazane do Prokuratury Rejonowej w A. K. w związku z toczącym się postępowaniem co do zasadności naliczania Skarżącym podatku rolnego. Nadmienił również, że łączne zobowiązanie pieniężne oraz opłata za odpady komunalne są regulowane. W piśmie z dnia 8 października 2020 r. Wójt Gminy A. K. poinformował, że P. B. nie figuruje w rejestrach wymiarowych Urzędu Gminy A. K. i tym samym nie jest podatnikiem podatku rolnego, od nieruchomości i leśnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 , dalej "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do § 2 powołanej wyżej jednostki redakcyjnej, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Powołana regulacja prawna stanowi, że tylko dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego. Legitymacja do złożenia skargi oparta została o kryterium interesu prawnego, co oznacza, że skargę może wnieść, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Innymi słowy, postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte na żądanie uprawnionego podmiotu, posiadającego własny, konkretny interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu, oparty na normach prawa administracyjnego materialnego, z których można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 88). Przy czym stwierdzić należy, że interes prawny, jako legitymacja do wniesienia skargi, pozostaje w ścisłym związku z pojęciem strony postępowania, w ramach którego zaskarżony akt został wydany. Powyższe oznacza zatem, że interes prawny będzie posiadała każda osoba, której uprawnień lub obowiązków dotyczyć będzie bezpośrednio zaskarżana decyzja. Jeżeli jednak zaskarżana decyzja jedynie pośrednio związana będzie z prawami i obowiązkami skarżącego, to będzie on posiadać, co najwyżej, interes faktyczny we wniesieniu skargi. Posiadanie zaś interesu faktycznego nie uprawnia do złożenia skargi w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie Skarżący zaskarżył upomnienie Wójta Gminy A. K. z dnia [...] wzywające S. B. do uregulowania należności za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jak z powyższego wynika ww. upomnienie nie zostało do niego skierowane ani mu doręczone. Zatem skarga P. B. na ww. upomnienie - jako skarga wniesiona przez osobę fizyczną, która nie posiada legitymacji do wniesienia skargi, jest niedopuszczalna. Na marginesie wyjaśnić należy, że skarga jest niedopuszczalna również z tego powodu, iż jest to skarga na upomnienie, które nie jest decyzją administracyjną, ani żadnym aktem wymienionym w art. 3 § 2, § 2a czy § 3 p.p.s.a. - jest bowiem jedynie skierowanym do Skarżących przez wierzyciela swoistym "wezwaniem do zapłaty". Pismo to nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, nie kształtuje praw czy obowiązków Skarżącego, nie stanowi władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia. Ma ono wyłącznie charakter informacyjny, w tym znaczeniu, że przypomina dłużnikowi o istniejącym – zdaniem wierzyciela – zobowiązaniu. Upomnienie, które jest pismem o charakterze informacyjnym nie podlega odrębnemu zaskarżeniu i z tej przyczyny skarga jest niedopuszczalna, w związku z tym podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 w zw. z art. 50 i art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.