II SA/Kr 608/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Małgorzata Łoboz . NSA Anna Szkodzińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 października 2020 r sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2020 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. UZASADNIENIE Uzasadnienie: Decyzją z dnia 1 października 2019 r.( nr [...].[...]), na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., póz. 1186) oraz art. 104 kpa Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla E. W. - D. na wykonanie robót budowlanych polegających na budowie zespołu sześciu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, w zabudowie szeregowej (segment A i segment B) z garażami w parterach, instalacjami wewnętrznymi: wód - kań, kanalizacji deszczowej, c.w.u., c.o., gazową, elektryczną, teletechniczną, wraz z budową drogi wewnętrznej z miejscami postojowymi naziemnymi oraz budową wewnętrznych instalacji w gruncie: elektrycznej WLZ, teletechnicznej, kanalizacji sanitarnej i kanalizacji opadowej na działkach nr: [...] obr. [...], przy ui. [...] w K.. Organ podał, że obszar zamierzenia inwestycyjnego objęty jest decyzją o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 8 sierpnia 2013 r. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ww. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane przepisami opinie i uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został sporządzony przez osoby uprawnione. Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 ust. 20 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje nieruchomość: działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obr. [...] jedn. ewid. P.. W odpowiedzi na zgłaszane przez strony uwagi organ podał, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane jest na prywatnych działkach budowlanych Inwestora. Dojazd do projektowanej inwestycji ma bezpośrednie połączenie z ul. [...] oraz nie przewiduje występowania uciążliwości przekraczających dopuszczalne obowiązujące normy j przepisy np. w zakresie emisji hałasu, ruchu pojazdów samochodowych. Zgodnie z prawem inwestor działki budowlanej ma prawo do korzystania z drogi publicznej po uzgodnieniu z zarządcą dróg. Projekt został uzgodniony z ZDMK i uzyskano: Sygn. akt II SA/Kr 608/20 uzgodnienie z zarządcą drogi zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego w związku z zamierzeniem inwestycyjnym - pismo z dnia 4 lipca 2019 r.; decyzję zezwalającą na budowę zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego z drogi o kategorii gminnej z ZDMK z dnia 7 stycznia 2019 r.; uzgodnienie projektu budowlanego branży drogowej budowy zjazdu indywidualnego z ul. [...] na działkę nr [...], obr. [...], w celu obsługi komunikacyjnej zamierzenia inwestycyjnego z dnia 28 stycznia 2019 r. Organ wyjaśnił, że projektowane zamierzenie inwestycyjne nie spowoduje pogłębienia problemów z parkowaniem na osiedlu i z dojazdem do niego, również pojazdów straży pożarnej, pogotowia ratunkowego czy gazowego. Zawiera się bowiem w prywatnych działkach budowlanych inwestora. Również usytuowanie wnioskowanego budynku (zgodnie z wymaganiami decyzji wz) nie spowoduje braku możliwości dojazdu do działek sąsiednich. Dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego zapewniono wystarczającą ilość miejsc postojowych, zgodnie ze wskaźnikami zapisów decyzji WZ. Wyjaśniono nadto, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art, 33 ust. 1 ww. ustawy organ sprawdza, czy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego Inwestor uzyskał uzgodnienie z zarządcą drogi co do zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w oparciu o art, 35 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Kwestia rozstrzygnięć w przedmiocie organizacji realizacji inwestycji, w tym organizacji ruchu na czas budowy nie należy do kompetencji tutejszego organu. W zakresie zastrzeżeń dotyczących zaburzenia ładu przestrzennego okolicznych terenów oraz nadmiernego zagęszczenia zabudowy i zachwiania proporcji terenów zabudowanych, w związku z planowaną budową zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wyjaśniono, że osiągnięty w projekcie budowlanym "wskaźnik zabudowy" i "udział powierzchni biologicznie czynnej" jest wartości zgodną z wymaganiami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, wydanej dla terenu inwestycji. Do projektu budowlanego Inwestor dołączył kopię ostatecznej decyzji z dnia 29 stycznia 2019 r. zezwalającej na wycinkę drzewa na działce nr [...], obr. [...] - dąb o obwodzie pnia 118 cm. W projekcie budowlanym uzyskano 38,83% "wskaźnika terenu biologicznie czynnego", natomiast wymagania decyzji WZ w tym zakresie to 2 Sygn. akt II SA/Kr 608/20 "nie mniej niż 25%". Zatem spełniono z dużym zapasem wymagany minimalny "wskaźnik terenu biologicznie czynnego" zawarty w w/w decyzji. Organ wskazał, że projekt budowlany w tym zakresie jest zgodny z przepisami prawa oraz zapisami obowiązującej decyzji wz - zawiera zwiększoną ilość powierzchni biologicznie czynnej (w tym drzew i krzewów). Teren przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego jest usytuowany na prywatnych działkach Inwestora i nie może być mowy o jakiekolwiek funkcji rekreacyjnej dla mieszkańców okolicznych terenów. Odnośnie zarzutów dotyczących braku informacji na temat zagospodarowania mas ziemnych, powstałych w wyniku prowadzenia prac budowlanych wyjaśniono, że warstwa roślinna zabezpieczona i zagospodarowana na działce inwestora, ewentualne nadwyżki zostaną wywiezione przez wynajętą firmę zajmującą się transportem odpadów-zgodnie z ustawą o odpadach (Dz. U. 62, póz. 628 ze zm.). W zakresie zarzutów dotyczących zagrożenia projektowanej inwestycji dla zdrowia mieszkańców sąsiednich budynków na skutek blokowania naturalnego ciągów wentylacyjnych, dostępu światła dziennego, ponadnormatywnych poziomów hałasu oraz ograniczenia prawa do swobodnego korzystania z funkcji rekreacyjnej własnych posesji wyjaśniono, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami obowiązującej decyzji ustalającej warunki zabudowy (w związku z brakiem obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego na przedmiotowym terenie). W tym zakresie projekt jest zgodny z prawem, wymaganiami MPZP i nie stanowi zagrożenia życia i zdrowia mieszkańców sąsiednich budynków. Przedmiotowa inwestycja nie jest wyszczególniona w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jako inwestycja mogąca zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Brak jest więc podstaw do stwierdzenia, że projektowane przedsięwzięcie może negatywnie oddziaływać na środowisko. W zakresie zastrzeżeń dotyczących prawa zachowania naświetlenia budynków sąsiednich oraz znajdujących się w nim lokali w sposób dotychczasowy, niezmieniony, wyjaśnia się, iż projektant wykonał analizę zacieniania i przesłaniania. Przedłożona analiza potwierdza spełnienie warunków § 13 i § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczących nasłonecznienia i przesłaniania budynków sąsiednich. Analiza przesłaniania opiera się o wyznaczenie tzw. wysokości przesłaniania. 3 Sygn. akt II SA/Kr 608/20 Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli K. M., S. M., B. P., A. Ż., J. N.. Odwołujący się podnieśli, że przedmiotowa inwestycja dotyczy zabudowy wielorodzinnej, a nie jednorodzinnej, ponieważ z sześciu domów może zostać wyodrębnionych dwanaście osobnych mieszkań. Wskazali na znaczne zagęszczenie zabudowy na tych terenach, dlatego ich zdaniem dalsze zagęszczenie osiedla wpłynie negatywnie na sytuację życiową mieszkańców sąsiednich działek. Zdaniem odwołujących się projektowane budynki będą zacieniać sąsiednie działki i domy w godzinach popołudniowych, zaś oparcie pozwolenia na budowę na sześć lat temu wydanej decyzji stanowi naruszenie prawa i jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Obecna sytuacja na osiedlu wygląda bowiem inaczej niż w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Nadto poruszono kwestię warunków komunikacyjnych na osiedlu, które są trudne z powodu wąskich jezdni i braku chodników - drogi są blokowane i trudno przejezdne. Zdaniem odwołujących się realizacja przedmiotowej inwestycji pogłębi kryzys związany ze złymi warunkami komunikacyjnymi. Decyzją z dnia 11 marca 2020 r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 82 ust, 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., póz. 1186 ze zm.) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, co następuje: Zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ administracji może podjąć działania korygujące tylko w przypadku stwierdzenia naruszeń określonych w tym przepisie. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ww. ustawy projektanci do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone. Sygn. akt II SA/Kr 608/20 Zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, osoby projektujące winny się legitymować stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego (art. 12 ustawy). Jak wynika z akt sprawy osoby te spełniają ww. wymogi. Wszyscy projektanci, w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego, posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Odpowiadając na zarzut dotyczący klasyfikacji przedmiotowej inwestycji jako budownictwa jednorodzinnego należy wyjaśnić, że budynek mieszkalny jednorodzinny to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych (art. 3 pkt 2a Pb). Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa inwestycja dotyczy dwóch zespołów mieszkalnych. Każdy z zespołu to trzy budynki mieszkalne jednorodzinne, które posiadają dwa mieszkania (lokale) jedno lub dwu - poziomowe. W aktach organu l instancji przedstawiono schemat mieszkań w zespole budynków 1,2,3 i w zespole budynków 4,5,6. Zatem, wnioskowana inwestycja dotyczy budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, a organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może domniemywać, że zamiarem inwestora jest realizacja innej inwestycji. Co się tyczy zarzutu dotyczącego "zagęszczenia zabudowy", to charakter inwestycji, w tym wielkość dopuszczalnej powierzchni zabudowy został określony w decyzji WZ. Wyznaczony decyzją WZ wskaźnik określający wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji wyznaczono na poziomie od 26% do 37%. Parametr ten, jak wynika z projektu budowlanego, dla terenu objętego decyzją WZ wynosi 29 %. Zatem przedmiotowa inwestycja jest zgodna w tym zakresie z decyzją WZ. Przedmiotem inwestycji jest budowa zespołu sześciu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, w zabudowie szeregowej (segment A i segment B) z garażami w parterach wraz z zagospodarowaniem terenu. W ramach tej inwestycji planowana jest również budowa drogi wewnętrznej z miejscami postojowymi naziemnymi. Na terenie inwestycji nie obowiązują zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor uzyskał ostateczną decyzję WZ. W ww. decyzji WZ została wyznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy, w odległości 14 m od krawędzi jezdni ul. [...], jako przedłużenie linii zabudowy na działce nr [...] obr. [...]. Projektowana inwestycja nie przekracza tych linii. Decyzją 5 Sygn. akt II SA/Kr 608/20 WZ określono wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji i wskaźnik terenu biologicznie czynnego nie mniej niż 25 %. Z projektu budowlanego wynika, że wskaźnik terenu biologicznie czynnego wynosi 38,83%. Szerokość elewacji frontowej zabudowy dla pojedynczych budynków w szeregu 9 m +/- 20% (od 7 m do 11 m) przy czym całkowita długość szeregu nie może przekroczyć 24 m. Zaprojektowane szerokości budynków od strony ul. [...] wynoszą: 10,65 m - 11,00 m (Segment A: budynki 1,2,3) oraz 7,00 m - 9,52 m (Segment B:budynki 4,5,6), przy czym całkowita długość każdego z segmentów A i B wynosi 23,89 m. W decyzji WZ wyznaczono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki od 5 m do 6,3 m oraz kalenicy od 8 m do 10 m. Projektowane budynki nie przekraczają ww. wysokości, tj. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej liczonej do poziomu okapu, która wynosi 6,24 m. Zaś wysokość liczona do poziomu kalenicy wynosi od 9,95 m do 9,98 m. Zgodnie z wymogami decyzji WZ, zaprojektowany został dach wielospadowy o kącie nachylenia od 30° do 45. Projekt budowlany jest więc zgodny z wymogami wynikającymi z decyzji WZ. Zgodnie z przepisem art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, projekt budowlany zawiera opracowanie dotyczące geotechnicznych warunków posadowienia, z którego wynika, że dla przedmiotowej inwestycji określono pierwszą kategorie geotechniczną w prostych warunkach gruntowych (karta nr [...] projektu budowlanego). Do projektu budowlanego dołączone zostało opracowanie obrazujące wpływ inwestycji na naturalne oświetlenie, o którym mowa w § 13 WT oraz wpływ inwestycji na zacienianie, o którym mowa w § 60 WT dla sąsiedniej zabudowy (karta 74A i karta 74B oraz karat 64A karta 64B i karta 66A). Projektowane budynki nie wprowadzą niedopuszczalnych ograniczeń w tym zakresie; Wszystkie lokale w projektowanych budynkach spełniają wymagania z § 13 i § 60 WT (karta 74A i karta 74B oraz karta 64C i karta 65A). W oparciu o przedstawione wnioski zawarte w projekcie budowlanym (karta nr 74A) wskazać należy, że został spełniony warunek dotyczący zapewnienia czasu nasłonecznienia, co najmniej jednego pokoju mieszkalnego w budynkach sąsiednich, wynoszący min. 3 godziny. Jak wynika z opracowania w godzinach 7:00 -15:30 oraz w godzinach 7:00 -16:30 nie następuje zacienianie pomieszczeń budynku na działce nr [...] oraz pomieszczeń budynków na działkach [...] i [...]. Nasłonecznienie powierzchni terenu działki nie normują ww. przepisy prawa. Sygn. akt II SA/Kr 608/20 Odległość projektowanych budynków od sąsiedniej zabudowy wynosi ponad 11 m (budynek 25a) oraz ponad 18 m (budynki 29B i 27B). Wysokość projektowanych budynków w najwyższym punkcie (kalenicy) wynosi 9,98 m (budynek 6 w segmencie B). Oznacza to, że odległość pomiędzy budynkami jest większa aniżeli wysokość przesłaniania. Projektowane budynki są zatem zgodne z wymaganiami określonymi w §13i§60WT. Decyzja o warunkach zabudowy jest bezterminowa i jeżeli nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego wywołuje skutki prawne. Inwestor uzyskał w drodze decyzji z dnia 7 stycznia 2019 r. zgodę na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego z drogi publicznej o kategorii gminnej: ul. [...] w K. na działkę nr [...] obr [...] do obsługi budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na czas nieokreślony. Inwestor zgodnie z § 14 ust. 1 WT musi zapewnić dojście i dojazd do drogi publicznej działek budowlanych, co zostało spełnione poprzez projektowane dwa zjazdy z działki nr [...]. Ocena zagadnienia dotyczącego rozwiązań komunikacyjnych na całym okolicznym obszarze nie może być przedmiotem niniejszego postępowania. W decyzji WZ nie ustalono warunków dotyczących wymaganej ilości miejsc postojowych dla planowanej decyzji. W związku z powyższym, w celu zapewniania prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji zaprojektowano na działkach inwestycyjnych miejsca postojowe w stosunku - 1 miejsce postojowe: 1 mieszkanie. Zatem mieszkańcy projektowanych budynków mają zapewnione miejsca postojowe na własnej posesji, bez konieczności parkowania wzdłuż ulicy [...]. Nie może być objęty analizą zarzut dotyczący emisji świateł, zarówno podczas trwania budowy jak i oświetlenia powstałego osiedla. Są to uciążliwości związane z budową, a przekroczenie dopuszczalnych norm należy zgłosić kierownikowi budowy lub organowi nadzoru budowlanego. Zagadnienie to jednak pozostaje poza kontrolą organu administracji architektoniczno-budowlanej w obecnym postępowaniu. Zgodnie z art art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy organ administracji architektoniczno- budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpoznawanej sprawie wymaganie wskazane w ww. przepisach zostały spełnione. Sygn. akt II SA/Kr 608/20 Na powyższą decyzję B. P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu: - naruszenie przepisów art. 7 i 77 kpa poprzez pobieżne i mało wnikliwe przeanalizowanie zarzutów od decyzji organu l instancji przez pryzmat zasad współżycia społecznego; - naruszenie ogólnych zasad prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego naruszającego prawa właścicieli nieruchomości sąsiedniej poprzez zasłonięcie światła słonecznego i widoku z nieruchomości, w szczególności par. 59 i 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki; - nieuwzględnienie istniejących warunków architektonicznych osiedla ukształtowanych historycznie i zawartych w poprzednich planach zagospodarowania przestrzennego z wykorzystaniem sytuacji, kiedy to na tym terenie przedłuża się termin uchwalenia planu miejscowego. Skarżąca podniosła, że organy orzekające w sprawie nie przeprowadziły wizji lokalnej w terenie, która to wizja dałaby pełny obraz utrudnień spowodowanych zagęszczeniem zabudowy. Zdaniem skarżącej naruszeniem prawa do swobodnego korzystania z nieruchomości jest zasłonięcie przez projektowany budynek dotychczasowego widoku z posesji skarżącej, jak również częściowy brak światła słonecznego zarówno w domu, jak i w ogrodzie, a takie utrudnienia wychodzące poza granice działki planowanej inwestycji są niedopuszczalne. Wskazała nadto, że zagęszczenie zabudowy spowoduje trudności w przejściu i przejeździe wąskimi uliczkami spokojnej dzielnicy. W tych warunkach organy budowlane nie powinny zatwierdzać projektu w przedłożonym kształcie i pozwalać na realizację inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3-5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności s Sygn. akt II SA/Kr 608/20 administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W wyniku przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził brak podstaw do jej uchylenia. W skardze w istocie powtórzone zostały zarzuty podnoszone już w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Do zarzutów tych ustosunkował się zarówno organ l instancja, jak i organ odwoławczy, a Sąd przedstawione przez te organy stanowiska podziela. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., póz. 1186 ze zm.) każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z tą ogólną, kierunkową normą, koresponduje art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w myśl którego w razie spełnienia wymagań określonych wskazanymi przepisami, organ administracji architektoniczne-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Udzielenie pozwolenia na budowę nie jest zatem wynikiem uznania organu, lecz realizacją nakazanego obowiązku przy spełnieniu ściśle reglamentowanych przesłanek. Organ nie może odmówić wydania decyzji pozytywnej dia inwestora kierując się tylko i wyłącznie interesem właścicieli nieruchomości sąsiednich wyrażającym się w zapewnieniu im dotychczasowego komfortu. W ocenianym obecnie postępowaniu organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w wystarczającym dla rozstrzygnięcia zakresie. Granice tego postępowania wyznaczają przepisy art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Syg n. akt II SA/Kr 608/20 W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1-3 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, 0 której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wszystkie te, niezbędne zadania, organ wykonał, co zostało szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji. Rodzaj i parametry zabudowy zostały wiążąco określone decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i projekt budowlany został do nich dostosowany. Organ architektoniczno-budowlany nie może określać warunków zabudowy inaczej, niż zostało to zapisane w ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 8 sierpnia 2013 r., stosownie do obowiązujących przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2020.293), nie określono terminu ważności decyzji. Bez względu zatem na upływ czasu, decyzja ta wywołuje skutki prawne, w tym stanowi wzorzec sprawdzeń określony przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb. Organ sprawdził kompletność projektu i j zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2019.1065). Wyjaśnił także, odwołując się do stosownego opracowania zawartego w projekcie budowlanym, że wymogi dotyczące 10 Sygn. akt II SA/Kr 608/20 naturalnego naświetlenia i nasłonecznienia dla budynków sąsiadujących, zostają zachowane. W tym miejscu raz jeszcze podkreślić należy, że oceniane przez skarżącą jako niekorzystne zmiany w tym zakresie, związane i powstaniem projektowanego obiektu, nie mogą same w sobie prowadzić do odmowy realizacji prawa zabudowy przysługującego właścicielowi terenu inwestycji, o ile tylko zmiany te nie doprowadzą do stanu sprzecznego z przepisem prawa. Z opisanych powyżej, a jasno przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów, nie może stanowić podstawy odmowy udzielenia pozwolenia na budowę to, że realizacja inwestycji doprowadzi do "zagęszczenia zabudowy" i utrudni komunikację, skoro teren inwestycji przylega do drogi publicznej, a inwestor dysponuje uzgodnieniem z zarządcą drogi oraz decyzjami zezwalającymi na budowę zjazdów. Ostatecznie stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego należało ją, na podstawie art. 151 ppsa oddalić.