VI P 156/20

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI P 156/20</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 26 października 2020 roku.</p> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący sędzia Przemysław Chrzanowski</p> <p>Ławnicy: Joanna Korasiak</p> <p>Kamila Szelągowska</p> <p>Protokolant protokolant sądowy Beata Ignaczak</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 12 października 2020 roku w Warszawie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">G. S.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">J. R.</span> </p> <p>o odszkodowanie</p> <p>1.  zasądza od <span class="anon-block">J. R.</span> na rzecz <span class="anon-block">G. S.</span> kwotę 8.324,88 zł (osiem tysięcy trzysta dwadzieścia cztery złote osiemdziesiąt osiem groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29 kwietnia 2020 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania,</p> <p>2.  zasądza od <span class="anon-block">J. R.</span> na rzecz <span class="anon-block">G. S.</span> kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego,</p> <p>3.  nakazuje pobrać od <span class="anon-block">J. R.</span> na rzecz Skarbu Państwa – konto bankowe Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem kosztów sądowych,</p> <p>4.  nadaje wyrokowi w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 2.774,96 zł (dwa tysiące siedemset siedemdziesiąt cztery złote dziewięćdziesiąt sześć groszy).</p> <p>Joanna Korasiak sędzia Przemysław Chrzanowski Kamila Szelągowska</p> <p>Sygn. akt VI P 156/20</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pozwem z dnia 29 kwietnia 2020 roku (data stempla pocztowego) powódka <span class="anon-block">G. S.</span> wniosła o zasądzenie od pozwanej <span class="anon-block">J. R.</span> jako pracodawcy odszkodowania w kwocie 8.324,88 zł brutto za rozwiązanie umowy o pracę zawartej na czas określony z naruszeniem przepisów prawa, tj. w wysokości odpowiadającej trzymiesięcznemu wynagrodzeniu wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że była zatrudniona u pozwanej na podstawie umowy o pracę na czas określony w wymiarze pełnego etatu z wynagrodzeniem zasadniczym w wysokości 2.774,96 zł brutto miesięcznie od dnia 23 września 2019 roku do 22 grudnia 2019 roku, a następnie na podstawie umowy o pracę z 20 grudnia 2019 roku na czas określony do 31 grudnia 2020 roku. W dniu 9 kwietnia 2020 roku pozwana wręczyła powódce oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia, a więc z naruszeniem przepisów prawa, gdyż okres zatrudnienia uzasadniał zastosowanie jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia. Podniosła również, że powody wskazane w wypowiedzeniu były jedynie pretekstem do rozwiązania umowy o pracę i miały doprowadzić do natychmiastowego zmniejszenia kosztów działalności pozwanej z jednoczesnym pokrzywdzeniem powódki, mimo tego, że przed wypowiedzeniem zaczęto już wprowadzać przepisy mające na celu ułatwienie pracodawcom zachowanie miejsc pracy <em> <!-- -->(pozew – k. 1-3).</em> </p> <p>Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym tutejszy Sąd uwzględnił w całości żądanie pozwu <em> <!-- -->(nakaz zapłaty – k. 10).</em> </p> <p>W sprzeciwie od nakazu zapłaty z dnia 2 czerwca 2020 roku pozwana <span class="anon-block">J. R.</span> wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając swoje stanowisko wskazała, że do powódki nie mógł być zastosowany jednomiesięczny termin wypowiedzenia, gdyż wtedy umowa o pracę rozwiązałaby się na koniec miesiąca maja 2020 roku, co powodowałoby niemożliwe do poniesienia dla klubu koszty działalności i straty w okresie urzędowego zakazu prowadzenia działalności i braku pozyskania jakiegokolwiek przychodu. Zaszły zatem wyjątkowe okoliczności, które usprawiedliwiały takie działanie pozwanej, a jednocześnie sprawiły, że powódka jako pracownik nadużywa swoich praw występując z powództwem w niniejszej sprawie, postępując w sposób nielojalny wobec pracodawcy. Ponadto wskazała, że wypowiedzenie umowy o pracę było zgodne z prawem, biorąc pod uwagę nadzwyczajną zmianę stosunków pomiędzy pracodawcą i pracownikiem, wywołaną wprowadzonym stanem epidemii, zaś pozwana nie ponosi winy w konieczności zaprzestania działalności gospodarczej i niemożności zapewnienia swoim pracownikom miejsc pracy <em> <!-- -->(sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 14-17).</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p> <span class="anon-block">G. S.</span> była zatrudniona u pozwanej <span class="anon-block">J. R.</span> prowadzącej działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą Klub Sportowy (...)</span> na podstawie umowy o pracę z dnia 23 września 2019 roku na czas określony od dnia 23 września 2019 roku do 22 grudnia 2019 roku na stanowisku recepcjonistki. Następnie w dniu 20 grudnia 2019 roku strony zawarły kolejną umowę o pracę na czas określony od dnia 23 grudnia 2019 roku do 22 grudnia 2020 roku za wynagrodzeniem 2.774,96 zł brutto miesięcznie <em> <!-- -->(dowód: umowa o pracę – k. 5, 6; zaświadczenie o zarobkach – k. 35).</em> </p> <p>Z uwagi na stan epidemii i praktyczne zaprzestanie działalności <span class="anon-block"> Klubu Sportowego (...)</span> powódka <span class="anon-block">G. S.</span> nie świadczyła pracy od dnia 16 marca 2020 roku. W dniu 9 kwietnia 2020 roku <span class="anon-block">J. R.</span> zaproponowała <span class="anon-block">G. S.</span> i dwóm innym pracownicom, w tym <span class="anon-block">P. S.</span>, rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron. Jednocześnie pracodawczyni zapewniała ustnie, że po uchyleniu zakazu prowadzenia działalności Klubu, ponownie zatrudni recepcjonistki na dotychczasowych warunkach. <span class="anon-block">G. S.</span> poprosiła o jeden dzień na przemyślenie tych warunków i skonsultowanie się z prawnikiem, jednak <span class="anon-block">J. R.</span> zależało na szybkim rozwiązaniu umowy i nie wyraziła na to zgody. Jednocześnie po odmowie podpisania porozumienia przez <span class="anon-block">G. S.</span>, pozwana wręczyła jej oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia. Jako powód wypowiedzenia została wskazana konieczność całkowitego zaprzestania działalności <span class="anon-block"> Klubu Sportowego (...)</span> od dnia 31 marca 2020 roku z uwagi na urzędowe zakazy dotyczące wykonywania działalności gospodarczej wprowadzone Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. <span class="anon-block">J. R.</span> zobowiązała <span class="anon-block">G. S.</span> do wykorzystania w okresie wypowiedzenia urlopu wypoczynkowego, a następnie zwolniła ją z obowiązku świadczenia pracy do końca okresu wypowiedzenia z uwagi na niemożliwość świadczenia pracy. W zakresie dwóch pozostałych pracownic, pozwana rozwiązała z nimi wtedy w kwietniu 2020 roku umowy o pracę na zasadzie porozumienia stron <em> <!-- -->(dowód: zeznania powódki <span class="anon-block">G. S.</span> – protokół rozprawy z dnia 12.10.2020 r., zeznania pozwanej <span class="anon-block">J. R.</span> - protokół rozprawy z dnia 12.10.2020 r., zeznania świadka <span class="anon-block">P. S.</span> - protokół rozprawy z dnia 12.10.2020 r., oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę – k. 7).</em> </p> <p>Jeszcze w maju 2020 roku została wznowiona działalność Klubu Sportowego. Pozwana, zgodnie z ustną deklaracją, zawała umowy o pracę z ww. dwiema pracownicami. 4 maja 2020 roku zostały otwarte korty tenisowe, w wakacje Klub przyjął półkolonie dla dzieci, zajęcia fitness ruszyły od września. Pozwana nie korzystała z pomocy rządowej, zawiesiła kredyt na budowę nowej hali, nie zawiesiła zaś „fotowoltaniki” i spłaca go. Podatek od nieruchomości, za kwartał, to 5 tys. zł. Dostała upomnienie komornicze od gminy, z opłat gazu też pozwanej nikt nie zwolnił. Podatek zapłaciła dopiero po zakończeniu kolonii <em> <!-- -->(dowód: zeznania pozwanej <span class="anon-block">J. R.</span> - protokół rozprawy z dnia 12.10.2020 r., zeznania świadka <span class="anon-block">P. S.</span> - protokół rozprawy z dnia 12.10.2020 r.).</em> </p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych wyżej dowodów z dokumentów, których wiarygodności żadna ze stron nie kwestionowała, a także w oparciu o zeznania powódki <span class="anon-block">G. S.</span> i pozwanej <span class="anon-block">J. R.</span> oraz świadka <span class="anon-block">P. S.</span>.</p> <p>W ocenie Sądu zeznania świadka <span class="anon-block">P. S.</span> były wiarygodne, spójne i korelowały z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Za wiarygodne i mogące przez to stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie Sąd uznał również zeznania stron w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd miał bowiem na uwadze fakt, że między stronami nie było w zasadzie sporu co do istotnych okoliczności faktycznych, a zwłaszcza okoliczności rozwiązania umowy o pracę. Spór oscylował zaś jedynie wokół kwestii oceny zgodności zachowania pozwanej z przepisami prawa oraz analizy wpływu epidemii wirusa COVID-19 na ocenę zasadności rozwiązania umowy o pracę i jednostronnego – po stronie pozwanej – skrócenia okresu wypowiedzenia.</p> <p>Strony nie wniosły o uzupełnienie materiału dowodowego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>W pierwszej kolejności należy zauważyć, że stan faktyczny w przeważającej części był między stronami bezsporny, zaś główną osią sporu była ocena zgodności z prawem wypowiedzenia umowy o pracę z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia.</p> <p>Na marginesie należy wskazać, że przedmiotem oceny Sądu nie były podnoszone przez powódkę twierdzenia odnośnie niezastosowania przez pozwaną innych środków prawnych, zagwarantowanych przez ustawodawcę, w związku z rozprzestrzenianiem się epidemii wirusa COVID-19, biorąc pod uwagę fakt, że pracodawca ma swobodę decyzji co do tego, w jaki sposób poradzi sobie z trudnościami ekonomicznymi i organizacyjnymi, zaś badaniu przez Sąd podlega jedynie to, czy pracodawca nie dopuścił się przy tym naruszenia przepisów prawa pracy i interesów pracownika. Co do zasady bowiem Sąd nie może analizować prawidłowości i ekonomicznej racjonalności likwidacji stanowiska pracy przez pracodawcę, to pracodawca bowiem samodzielnie decyduje o organizacji swojego zakładu pracy oraz o likwidowaniu i tworzeniu nowych stanowisk pracy, czy komórek organizacyjnych. To pracodawca wreszcie ponosi również ekonomiczne ryzyko swoich decyzji w tym przedmiocie.</p> <p>Przechodząc do oceny zasadności powództwa należy wskazać, że zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 36;art. 36 § 1)">art. 36 § 1 k.p.</a> okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony i umowy o pracę zawartej na czas określony jest uzależniony od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy i wynosi:</p> <p>1)  2 tygodnie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy;</p> <p>2)  1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy;</p> <p>3)  3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata.</p> <p>Wbrew twierdzeniom podnoszonym przez pełnomocnika powódki, fakt, że zawarta pomiędzy stronami umowa o pracę na czas określony nie zawierała klauzuli o jej wypowiedzeniu, nie wyłączał dopuszczalności jej rozwiązania za wypowiedzeniem. Nowelizacja <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">Kodeksu Pracy z dnia 25 czerwca 2015 roku</a>, która weszła w życie w dniu 22 lutego 2016 roku, wprowadziła bowiem zasadę pełnej wypowiadalności umów o pracę na czas określony, zrównując ją w tym zakresie z umową o pracę na czas nieokreślony. Wobec powyższego należy uznać, że umowa o pracę na czas określony, łącząca strony, mogła być rozwiązana za wypowiedzeniem.</p> <p>Przechodząc do kwestii zachowania prawidłowego okresu wypowiedzenia należy wskazać, że długość okresu wypowiedzenia jest uzależniona od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy.</p> <p>W niniejszej sprawie bezsporne między stronami było, że powódka była zatrudniona na podstawie dwóch kolejnych umów o pracę na czas określony, tj. od dnia 23 września 2019 roku do 22 grudnia 2019 roku, a następnie od dnia 23 grudnia 2019 roku do 22 grudnia 2020 roku. Na dzień wręczenia <span class="anon-block">G. S.</span> oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem, tj. 9 kwietnia 2020 roku, była ona zatrudniona u pracodawcy przez okres ponad 6 miesięcy.</p> <p>Wobec powyższego, zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 36;art. 36 § 1;art. 36 § 1 pkt. 2)">art. 36 § 1 pkt 2 k.p.</a>, powinien mieć w stosunku do niej zastosowanie jednomiesięczny termin wypowiedzenia umowy o pracę. Pozwana zastosowała krótszy niż wymagany, bo dwutygodniowy okres wypowiedzenia. Nie ulega wątpliwości, że niezgodne z prawem jest także zastosowanie krótszego okresu wypowiedzenia niż wymagany. W wyrokach z dnia 17 maja 2012 r., I PK 170/11 (OSNP 2013 nr 9-10, poz. 110) oraz z dnia 26 stycznia 2017 r., II PK 334/15 (LEX nr 2252201) Sąd Najwyższy przyjął, że zasądzenie odszkodowania za wadliwe wypowiedzenie stosunku pracy nie pozbawia pracownika odrębnego roszczenia o wynagrodzenie w przypadku zastosowania krótszego okresu wypowiedzenia niż wymagany. Pogląd ten należy zaakceptować, bowiem roszczenie o wynagrodzenie za pracę z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 49)">art. 49 k.p.</a> nie jest roszczeniem odszkodowawczym z tytułu nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia stosunku pracy, o jakim mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1 in fine k.p.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 47(1))">art. 47^{<!-- -->1}k.p.</a>, które jest uzależnione od zachowania krótkiego terminu na zaskarżenie wadliwego wypowiedzenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 264;art. 264 § 1)">art. 264 § 1 k.p.</a>).</p> <p>W niniejszej sprawie nie miał również zastosowania przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 36(1))">art. 36^{<!-- -->1}k.p.</a>, gdyż dotyczy on jedynie umów zawartych na czas nieokreślony i określony, które zostały wypowiedziane przez pracodawcę z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia, a powodem wypowiedzenia było ogłoszenie upadłości lub likwidacji pracodawcy, otwarcie postępowania sanacyjnego, ewentualnie inne przyczyny niedotyczące pracowników, określone w odrębnych przepisach. W komentowanym przepisie została dopuszczona możliwość jednostronnego skrócenia okresu wypowiedzenia przez pracodawcę do 1 miesiąca. Uprawnienie to ma wyjątkowy charakter i wiąże się z określonym układem warunkującym.</p> <p>Niezależnie od powyższego wskazać należy, że jeszcze w maju 2020 roku została wznowiona działalność Klubu Sportowego. Oznacza to, że w przypadku prawidłowego, w ww. zakresie, wskazania przez pozwaną okresu wypowiedzenia, tj. zastosowania jednomiesięcznego okresu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 36)">art. 36 k.p.</a>), ze skutkiem na koniec maja 2020 roku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 30;art. 30 § 2(1))">art. 30 § 2^{<!-- -->1}k.p.</a>), już w czasie wypowiedzenia odpadłaby - podany w piśmie z dnia 8 kwietnia 2020 roku - powód rozwiązania umowy o pracę. Już w tym czasie pozostałe dwie pracownice powróciły do pracy, gdyż pozwana ponownie je zatrudniła. W tym miejscu należy podać, że powodem odmowy przyjęcia przez <span class="anon-block">G. S.</span> zaproponowanego w dniu 9 kwietnia 2020 roku porozumienia stron było to, że ma na utrzymaniu ojca i córkę, a pozostałe pracownice są młode i mieszkają z rodzicami.</p> <p>Ponadto uzasadniając swoje stanowisko procesowe pozwana wskazywała, że do powódki nie mógł być zastosowany jednomiesięczny termin wypowiedzenia, gdyż wtedy umowa o pracę rozwiązałaby się na koniec miesiąca maja 2020 roku, co powodowałoby z kolei niemożliwe do poniesienia dla klubu koszty działalności i straty w okresie urzędowego zakazu prowadzenia działalności i braku pozyskania jakiegokolwiek przychodu. Sąd w tym miejscu wskazuje, że postępowanie cywilne ma kontradyktoryjny charakter, czego wyrazem jest dyspozycja zawarta w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>, określająca obowiązek stron do wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, co z kolei jest potwierdzeniem reguły z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, wyznaczającej sposób rozłożenia ciężaru dowodu. Podkreślić należy, że reguły <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> nie określają jedynie zakresu obowiązku zgłaszania dowodów przez strony, ale rozumiane muszą być w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał. Ponadto samo twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a>) powinno być udowodnione przez stronę zgłaszającą (tak też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada, 2001r., sygn. akt I PKN 660/00, Wokanda 2002/7-8/44). Ciężar dowodu określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Biorąc to wszystko pod rozwagę należy zważyć, że strona pozwana w żaden sposób, poprzez chociażby złożenie dokumentacji finansowej, nie udowodniła, że rozwiązanie umowy o pracę z powódką z końcem maja 2020 roku powodowałoby niemożliwe do poniesienia dla Klubu koszty działalności i straty (za miesiąc maj 2020 roku powódka otrzymałaby 2.774,96 zł brutto, tj. 2.044 zł netto).</p> <p>Przenosząc powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy należy wskazać, że wypowiedzenie dokonane przez pozwaną nie było zgodne z prawem, gdyż nie spełniało ww. wymogów formalnych: jednomiesięcznego okresu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 36)">art. 36 k.p.</a>), ze skutkiem na koniec maja 2020 roku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 30;art. 30 § 2(1))">art. 30 § 2^{<!-- -->1}k.p.</a>). Wypowiedzenie okazało się także z ww. przyczyny nieuzasadnione. Wobec tego zaktualizowały się przesłanki do wystąpienia z żądaniem odszkodowania z tytułu niezgodnego z przepisami prawa rozwiązania umowy o pracę terminowej za wypowiedzeniem.</p> <p>Niezależnie od tego należy wskazać, że argumentacja strony pozwanej, odnosząca się do nadzwyczajnej zmiany stosunków uzasadniającej zastosowanie krótszego niż wymagany okres wypowiedzenia, nie zasługiwała na uwzględnienie. W orzecznictwie podkreśla się, że okresy wypowiedzenia wskazane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 36)">art. 36 k.p.</a> mają charakter minimalny, co powinno jednak uwzględniać zasadę uprzywilejowania z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 18)">art. 18 k.p.</a> Dopuszczalne jest zatem skrócenie okresu wypowiedzenia jedynie na podstawie umowy stron, gdyż w innym przypadku takie jednostronne skrócenie okresu wypowiedzenia przez pracodawcę jest uznawane za niekorzystne dla pracownika i sprzeczne z podstawową zasadą prawa pracy jaką jest ochrona pracownika, będącego słabszą stroną stosunku pracy <em> <!-- -->(zob. wyrok SN z dnia 26 marca 2014 r., II PK 175/13, LEX nr 1455115).</em> W niniejszej sprawie wyjątkowe okoliczności związane z rozwojem epidemii i powszechnie znane problemy związane z koniecznością czasowego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie klubów sportowych, nie mogły uzasadniać niekorzystnego dla pracownika uregulowania okresu wypowiedzenia. Nie sposób również czynić powódce zarzutu postępowania w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego i dopatrywać się w niniejszej sprawie naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 8)">art. 8 k.p.</a> Powódka jako pracownik i słabsza strona stosunku pracy nie miała obowiązku akceptować rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron i ufać w zapewnienia pracodawcy odnośnie do reaktywowania stosunku pracy po wznowieniu przez niego działalności gospodarczej. W zachowaniu powódki nie sposób zatem dopatrzeć się nadużycia swoich praw podmiotowych.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 50;art. 50 § 3;art. 50 § 4)">art. 50 § 3 oraz 4 k.p.</a>, jeżeli wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony <span class="underline"> <!-- -->nastąpiło z naruszeniem przepisów</span> o wypowiadaniu takiej umowy, pracownikowi przysługuje <span class="underline"> <!-- -->wyłącznie</span> odszkodowanie. Odszkodowanie to przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za 3 miesiące.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie ww. przepisów zasądził od <span class="anon-block">J. R.</span> na rzecz <span class="anon-block">G. S.</span> kwotę 8.324,88 zł (trzymiesięczne wynagrodzenie) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29 kwietnia 2020 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania.</p> <p>W kwestii kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> oraz § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015r. (Dz. U. z 2018r., poz. 265), zasądzając od pozwanej na rzecz powódki kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>Sąd w orzeczeniu kończącym w instancji sprawę z zakresu prawa pracy, w której wartość przedmiotu sporu nie przewyższa kwoty 50000 zł, obciąży pozwanego pracodawcę na zasadach określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 113;art. 113 ust. 1)">art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> kosztami sądowymi, których nie miał obowiązku uiścić pracownik wnoszący powództwo lub odwołanie do sądu (art. 96 ust. 1 pkt 4 tej ustawy) z wyłączeniem opłat od pism wymienionych w art. 35 ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2007 roku (I PZP 1/07, LEX nr 231085).</p> <p>W konsekwencji, z uwagi na wartość przedmiotu sporu, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 13;art. 13 ust. 1;art. 13 ust. 1 pkt. 5)">art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> Sąd nakazał pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 zł tytułem kosztów sądowych mając na względzie, że powódka ustawowo była zwolniona z ponoszenia opłaty od wnoszonego przez siebie pozwu.</p> <p>O rygorze natychmiastowej wykonalności Sąd orzekł w punkcie 4 na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(2);art. 477(2) § 1)">art. 477^{<!-- -->2} § 1 k.p.c.</a>, zgodnie z którym Sąd, zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy z urzędu nadaje wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia powodowego pracownika, tj. do kwoty 2.774,96 zł (k. 35).</p> <p> Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. </p> </div>