II SA/Lu 321/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 30 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020r., znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o skierowaniu do rodzinnego domu pomocy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza J. z dnia 24 grudnia 2019r., znak: [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej J. S. kwotę [...]([...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 4 marca 2020 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania J. S., działającej przez doradcę tymczasowego - T. S., reprezentowaną przez adwokat D. S. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. z upoważnienia Burmistrza J. dnia 24 grudnia 2019 r., znak: [...] o uchyleniu z urzędu w całości decyzji ostatecznej z dnia 18 czerwca 2019 r., znak: [...] w sprawie skierowania skarżącej na pobyt stały strony do Rodzinnego Domu Pomocy w J.. W obszernym uzasadnieniu wyjaśniono, że decyzją z dnia 18 czerwca 2019r. skarżąca została skierowana do Rodzinnego Domu Pomocy w J. od dnia 1 lipca 2019 roku na pobyt stały. Następnie, w toku postępowania o ubezwłasnowolnienie skarżącej, toczącego się przed Sądem Okręgowym w Z. I Wydziale Cywilnym (I Ns [...]) został dla skarżącej ustanowiony doradca tymczasowy w osobie T. S.. W dniu 2 października 2019 r. przeprowadzone zostało badanie psychiatryczne J. S., na podstawie którego stwierdzono, że skarżąca cierpi na zaburzenia psychiczne, m.in. tzw. otępienie mieszane. W związku z tym, J. Stowarzyszenie na Rzecz Osób Niepełnosprawnych "N." w J., prowadzące Rodzinny Dom Pomocy w J., złożyło do organu I instancji wniosek o uchylenie decyzji z 18 czerwca 2019r. o skierowaniu skarżącej do tego Domu. Stowarzyszenie wskazało, że z uwagi na zaburzenia psychiczne, J. S. wymaga specjalistycznych usług opiekuńczych oraz stałego nadzoru, który nie może być jej zapewniony w placówce, w której aktualnie przebywa. Ponadto, w kolejnym piśmie z 19 listopada 2019 r. Stowarzyszenie wskazało, że jednym z przejawów zaburzeń psychicznych skarżącej jest ciągłe naruszanie przez nią regulaminu obowiązującego w Rodzinnym Domu Pomocy w J. oraz stwarzanie niebezpieczeństwa dla siebie oraz innych mieszkańców tej placówki. W dniu 7 listopada 2019 r. organ I instancji wszczął postępowanie w przedmiocie uchylenia decyzji z dnia 18 czerwca 2019 r., a pismem z dnia 28 listopada 2019 r. zawiadomił doradcę tymczasowego skarżącej oraz jego pełnomocnika - adwokat D. S. o zakończeniu postępowania, pouczając o możliwości wypowiedzenia się co do dowodów oraz materiałów zgromadzonych w toku postępowania. Następnie decyzją z dnia 24 grudnia 2019 r. organ I instancji uchylił z urzędu w całości decyzję ostateczną z dnia 18 czerwca 2019 r., a w dniu 2 stycznia 2020r. na wniosek adwokat D. S., doręczył jej kserokopie wszystkich dokumentów zgromadzonych w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. W odwołaniu od tej decyzji adwokat zarzucała, że została pozbawiona prawa do czynnego udziału w imieniu skarżącej w toczącym się postępowaniu, gdyż w dniu 23 grudnia 2019 r. złożyła wniosek o sporządzenie kserokopii dokumentów postępowania w celu zapoznania się z nimi, lecz wniosek został załatwiony przez organ I instancji już po wydaniu decyzji. Dodała, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające zmianę miejsca pobytu skarżącej i uchylenia decyzji o skierowaniu do Rodzinnego Domu Pomocy w J.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania, a podzielając stanowisko i ustalenia organu I instancji, zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję tego organu. W obszernym uzasadnieniu Kolegium wskazało na treść art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004.r o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2019.r, poz. 1507 ze zm.), dalej jako "u.p.s.", zgodnie z którym decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, art. 12 i art. 107 ust. 5. Zdaniem Kolegium, przepis ten może mieć zastosowanie również do decyzji o skierowaniu i umieszczeniu danej osoby w konkretnym domu pomocy społecznej. Stosownie do art. 11 ust. 1 u.p.s., w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego. Kolegium wskazało, że domy pomocy społecznej działają w oparciu o przepisy ustawy o pomocy społecznej i na zasadach określonych w ustanowionych dla tych placówek regulaminach. Nieprzestrzeganie postanowień regulaminu domu pomocy społecznej może w pewnych sytuacjach stanowić podstawę do cofnięcia przyznanej pomocy społecznej w tej postaci. Pobyt i usługi świadczone w domu pomocy społecznej jest jedną z form świadczenia niepieniężnego z pomocy społecznej (art. 36 pkt 2 lit. "o" u.p.s. Marnotrawienie przyznanych świadczeń, o którym mowa w art. 11 ust. 1 u.p.s., może dotyczyć również świadczeń usługowych, np. w postaci świadomego łamania regulaminu domu pomocy społecznej (por. I. Sierpowska "Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz." wyd. ABC, wyd. II z 2009 r., komentarz do art. 11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt: I SA/Wa 2535/14/. Mając powyższe na uwadze, Kolegium stwierdziło, że J. S. przebywając w Rodzinnym Domu Pomocy w J. dopuściła się licznych naruszeń obowiązującego tam regulaminu, co wynika z pisma J. Stowarzyszenia na Rzecz Osób Niepełnosprawnych "N." w J. z dnia 19 listopada 2019r.; naruszenia te wynikały z jej zaburzeń psychicznych, uzasadnione więc stało się uchylenie decyzji z dnia 18 czerwca 2019 r. o skierowaniu skarżącej do tej placówki. Kolegium stwierdziło również, że pełnomocnik skarżącej nie został pozbawiony prawa do czynnego udziału w postępowaniu, gdyż zawiadomienie o zakończeniu postępowania odebrał skutecznie w dniu 16 grudnia 2019 r., a więc miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, czego nie uczynił z uwagi na natłok obowiązków służbowych, co sam podkreślił w treści pisma skierowanego do organu I instancji. To nie stanowi zaś okoliczności usprawiedliwiających profesjonalnego pełnomocnika, który powinien tak organizować swoje obowiązki służbowe, aby w sposób należyty reprezentować interesy swojego klienta na każdym etapie toczącego się postępowania administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. S., w imieniu której działa opiekun L. S., reprezentowany przez adwokat D. S., wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając ich wydanie z naruszeniem: - art. 9, 10 § 1 i 131 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo niepoinformowania pełnomocnika, że organ I instancji przed wydaniem decyzji nie uwzględnił wniosku pełnomocnika z 23 grudnia 2019 r. o wykonanie za odpłatnością kserokopii dokumentów z akt sprawy i wypowiedzenie się przez pełnomocnika po otrzymaniu tych dokumentów, pomimo istnienia obiektywnej przeszkody w postaci wykonywania przez pełnomocnika wcześniej ustalonych obowiązków służbowych poza swoją siedzibą zawodową; - art. 40 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, mimo że pełnomocnik doradcy tymczasowego skarżącej nie został poinformowany o przeprowadzanych czynnościach z udziałem skarżącej tj. o badaniu lekarskim w dniu 2 października 2029 r. oraz wywiadzie środowiskowym z 26 listopada 2019 r. z udziałem doradcy tymczasowego skarżącej - T. S.; - art. 89 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy na rozprawie; - art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.s. poprzez pominięcie, że celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz zapewnienie osobom uprawnionym życia w warunkach odpowiadających godności człowieka; - art. 11 ust. 1 u.p.s. poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca w sposób zawiniony narusza regulamin Rodzinnego Domu Pomocy Społecznej w J., gdyż skarżąca jest osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną z powodu choroby Alzheimera; - art. 52 u.p.s. poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy rodzina skarżącej, ze względu na jej stan zdrowia, nie jest w stanie zapewnić jej całodobowej, właściwej opieki w miejscu zamieszkania; - art. 106 ust. 5 u.p.s. poprzez błędne zastosowanie tego przepisu, pomimo że w sprawie brak ku temu przesłanek; - art. 13 § 1 k.c. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że osoba ubezwłasnowolniona całkowicie ze względu na chorobę Alzheimera jest w stanie kierować swoim postępowaniem i ponosi winę za swoje zachowanie; - art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2009r., poz. 417) poprzez przeprowadzenie badania lekarskiego skarżącej w dniu 2 października 2019 r. bez wiedzy i zgody doradcy tymczasowego J. S.. Pełnomocnik skarżącej wniósł ponadto o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z dokumentów w postaci: a) zaświadczenia Sądu Rejonowego w B. III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt III Op 4/20 o ustanowieniu L. S. opiekunem prawnym dla ubezwłasnowolnionej całkowicie J. S., na wykazanie okoliczności ustanowienia L. S. opiekunem prawnym dla ubezwłasnowolnionej całkowicie J. S.; b) zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 17 kwietnia 2020 r., na okoliczność zatrudnienia T. S. w pełnym wymiarze czasu pracy w ZUS O/Biłgoraj. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że już 4 czerwca 2019 r. L. S. informował Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J., że przed Sądem Okręgowym w Z. toczy się postępowanie o ubezwłasnowolnienie J. S. i ustanowienie dla niej opiekuna prawnego w sprawie sygn. akt I Ns 67/19, a postanowieniem tego Sądu z dnia 10 lipca 2019 r. doradcą tymczasowym skarżącej została T. S., która dwa razy, w okresie wakacyjnym, doręczyła to postanowienie do Rodzinnego Domu Pomocy Społecznej w J.. Mimo to, w dniu 2 października 2019 r. bez jej wiedzy i zgody przeprowadzono w tej placówce badania psychiatryczne skarżącej i rozdysponowano jej środki finansowe na sfinansowanie tych badań. Ponadto, od października 2019 r. prowadzone było postępowanie w sprawie wydalenia skarżącej z tej placówki bez udziału jej doradcy tymczasowego - T. S. i bez udziału jego pełnomocnika. W dniu 6 listopada 2019 r. Sąd Okręgowy w Z. I Wydział Cywilny wydał postanowienie o ubezwłasnowolnieniu całkowitym J. S., o czym syn J. S. - L. S. oraz doradca tymczasowy T. S. informowali Rodzinny Dom Pomocy Społecznej w J.. Mimo to, w dniu 26 listopada 2019r. przeprowadzono wywiad środowiskowy z udziałem doradcy tymczasowego T. S., jednak bez wiedzy i udziału jej pełnomocnika. Ponadto pełnomocnik skarżącej podkreślił, że w świetle art. 13 § 1 k.c. podstawą ubezwłasnowolnienia całkowitego jest choroba psychiczna, niedorozwój umysłowy albo innego rodzaju zaburzenie psychiczne, wyłączające możliwość kierowania swoim postępowaniem przez osobę ubezwłasnowolnioną. Oznacza to, że skutkiem ubezwłasnowolnienia ze względu na chorobę Alzheimera, która jest choroba neurodegeneracyjną, jest wyłączenie możliwości samodzielnego kierowania swoim postępowaniem oraz możliwość ponoszenia winy za to zachowanie. W takiej sytuacji nie można więc uznać, że zachowanie skarżącej polegające na naruszaniu obowiązującego w Rodzinnym Domu Pomocy Społecznej w J. regulaminu, ma charakter świadomy i zawiniony, a tylko takie przypadki łamania regulaminu mogły stanowić zgodnie z art. 11 ust. 2 u.p.s. podstawę do uchylenia decyzji przyznającej świadczenie w formie umieszczenia w Rodzinnym Domu Pomocy Społecznej w J.. Podniósł również, że ze względu na charakter neurodegeneracyjny i postępujący, członkowie najbliższej rodziny skarżącej J. S., tj. syn L. S. i synowa T. S., nie są w stanie zapewnić jej odpowiedniej opieki i pomocy w miejscu zamieszkania. Syn L. S. prowadzi własną działalność gospodarczą w zakresie transportu i jest nieobecny w domu z powodu wyjazdów w trasy, natomiast synowa T. S. jest zatrudniona w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. w pełnym wymiarze czasu pracy i nie jest w stanie ze względu na sytuację finansową rodziny, zrezygnować z pracy zawodowej, przerwać swój staż ubezpieczeniowy do emerytury i poświęcić się sprawowaniu całodobowej opieki nad J. S., tym bardziej, że ze względu na stan zdrowia J. S., wymaga ona całodobowej opieki specjalistycznej, jakiej nie są w stanie zapewnić jej członkowie najbliższej rodziny. Wydalenie J. S. z Rodzinnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. bez zapewnienia jej specjalistycznej, całodobowej opieki może spowodować skutek w postaci narażenia jej na niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała lub śmierci. Aktualnie nie jest również możliwe umieszczenie J. S. w innym Domu Pomocy Społecznej, ponieważ ze względu na zagrożenie epidemiologiczne [...] i brak wolnych miejsc inne ośrodki pomocy społecznej nie przyjmują nowych pensjonariuszy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrola sądu administracyjnego jest ograniczona wyłącznie do zbadania legalności, a więc zgodności z prawem wydanego rozstrzygnięcia. Wynika to z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako "p.p.s.a."). Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny nie może więc przyznać (bądź odmówić przyznania) świadczenia, bowiem kontroluje wyłącznie to, czy przy wydaniu decyzji organ nie naruszył przepisów postępowania, czy przepisów prawa materialnego. Dokonując kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji w tym zakresie stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż rację ma pełnomocnik skarżącej, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 106 ust. 5 u.p.s. w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 u.p.s. Przedmiotem rozstrzygnięcia jest uchylenie - na podstawie art. 106 ust. 5 u.p.s. – ostatecznej decyzji Burmistrza J. z dnia 18 czerwca 2019 r. o skierowaniu skarżącej na pobyt stały do Rodzinnego Domu Pomocy w J.. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 52 u.p.s., zgodnie z którym "w przypadku braku możliwości zapewnienia usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania osoba wymagająca z powodu wieku lub niepełnosprawności pomocy innych osób może korzystać z usług opiekuńczych i bytowych w formie rodzinnego domu pomocy (ust.1). Rodzinny dom pomocy stanowi formę usług opiekuńczych i bytowych świadczonych całodobowo przez osobę fizyczną lub organizację pożytku publicznego dla nie mniej niż trzech i nie więcej niż ośmiu zamieszkujących wspólnie osób wymagających z powodu wieku lub niepełnosprawności wsparcia w tej formie (ust.2)". Wskazaną decyzją organ udzielił zatem skarżącej pomoc w formie usług opiekuńczych, świadczonych w rodzinnym domu pomocy społecznej, stosownie do przytoczonego przepisu, a także zgodnie z art. 36 pkt 2 lit. l u.p.s., który stanowi, ze świadczeniami z pomocy społecznej są "usługi opiekuńcze w miejscu zamieszkania, w ośrodkach wsparcia oraz w rodzinnych domach pomocy". Organ w uzasadnieniu spornej decyzji z 18 czerwca 2019r. wyjaśnił, że jej wydanie poprzedził wywiad środowiskowy, podczas którego ustalono, że skarżąca wymaga z powodu niepełnosprawności i wieku, usług opiekuńczych bytowych i zdrowotnych świadczonych całodobowo. Z zaświadczenia lekarskiego z 10 czerwca 2019r. wynikało, że nie stwierdzono przeciwskazań zdrowotnych do umieszczenia w Rodzinnym Domu Pomocy w J., a wskazania pielęgniarskie określają zakres wymaganych usług opiekuńczych. Bezsporne jest, że w toku wykonywania tej decyzji, tj. w czasie pobytu skarżącej J. S. w tej placówce, zmieniły się istotne okoliczności, gdyż podczas badania psychiatrycznego w dniu 2 października 2019r. stwierdzono, że skarżąca jest chora psychicznie, ma chorobę Alzheimera. Okoliczność pogorszenia się stanu zdrowia skarżącej jest niekwestionowana. Nie ulega wątpliwości, że tego typu schorzenia, ze względu na jego objawy i uciążliwości dla otoczenia, wymagają specjalistycznej, a nie "zwykłej", pomocy, a jednocześnie organy pomocy społecznej posiadają instrumenty prawne do pomocy również takim osobom i ich rodzinom. Świadczeniami z pomocy społecznej są bowiem, obok wymienionych w przytoczonym wyżej art. art. 36 pkt 2 lit. "l" u.p.s. "usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania, w ośrodkach wsparcia oraz w rodzinnych domach pomocy", także wymienione w art. 36 pkt 2 lit. "m" u.p.s. – "specjalistyczne usługi opiekuńcze w miejscu zamieszkania oraz w ośrodkach wsparcia". W związku z pogorszeniem się zdrowia skarżącej, w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy, niewątpliwie uzasadnione było wszczęcie postępowania z art. 106 ust. 5 u.p.s., zgodnie z którym "decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, art. 12 i art. 107 ust. 5. Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody". Skarżąca wymaga obecnie specjalistycznej opieki, której – jak wynika z pisma J. Stowarzyszenia na Rzecz Osób Niepełnosprawnych "N." (k.1, 19) – Rodzinny Dom Pomocy, prowadzony przez to Stowarzyszenie, nie jest w stanie zapewnić, co jest usprawiedliwione w świetle obowiązujących wyżej przytoczonych przepisów (rodzinne domy pomocy świadczą wyłącznie zwykłe usługi, a nie usługi specjalistyczne). Choroba skarżącej, brak możliwości zapewnienia jej odpowiedniej opieki i kontroli w tym Domu, niewątpliwie czynią jej pobyt w nim, uciążliwym dla personelu i innych mieszkańców. Rację ma pełnomocnik skarżącej, że naruszanie przez skarżącą zasad obowiązujących w tej placówce wynika z choroby, a więc nie może być kwalifikowane jako zawinione, a więc jej zachowania nie można kwalifikować na podstawie art. 11 ust. 1 u.p.s. W sytuacji występującej w sprawie, organy podejmując rozstrzygnięcie w trybie art. 106 ust. 5 u.p.s., powinny mieć na uwadze to, że przepis ten pozwala organowi nie tylko uchylić decyzję ostateczną, ale również ją zmienić, i nie tylko w razie zaistnienia przesłanek z art. 11 ust. 1 u.p.s., ale także w razie zmiany sytuacji osobistej strony, przez którą niewątpliwie należy rozumieć także pogorszenie stanu zdrowia. W związku z tym, że bezspornie skarżąca nadal wymaga pomocy, której przecież organ jej udzielił ostateczną decyzją z dnia 18 czerwca 2019r., zaś obecnie ze względu na stan zdrowia, wymaga ona pomocy specjalistycznej (ze wskazaniem lekarskim na zakład opiekuńczo-leczniczy, k.2), uchylenie decyzji przyznającej usługi opiekuńcze i pozbawienie skarżącej pomocy jest nieuzasadnione. Rację ma pełnomocnik skarżącej, że w świetle art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 u.p.s., organy pomocy społecznej powinny podejmować czynności mające na celu "umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości" oraz "wspierać osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiać im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka". Przepisy te stanowią podstawową zasadę podejmowania rozstrzygnięć przez organy pomocy społecznej, co dotyczy również decyzji wydawanych na podstawie art. 106 ust. 5 u.p.s. W związku z powyższym, mając na uwadze to, że obecnie powstała konieczność zapewnienia skarżącej J. S. specjalistycznych, a nie zwykłych, usług opiekuńczych, organy powinny były rozważyć nie uchylenie decyzji z dnia 18 czerwca 2019r., lecz jej zmianę poprzez przyznanie skarżącej odpowiednich specjalistycznych usług opiekuńczych, świadczonych - stosownie do art. 36 pkt 2 lit. "m" u.p.s. - w miejscu zamieszkania lub w ośrodkach wsparcia. Organy powinny więc zbadać możliwość sprawowania opieki nad skarżącą przez jej najbliższą rodzinę (pełnomocnik skarżącej podnosi, że nie mają takiej możliwości) lub rozważyć umieszczenie skarżącej w innym ośrodku wsparcia. Uzasadniony okazał się więc zarzut skargi dotyczący wadliwego zastosowania art. 106 ust. 5, art. 11 ust.1, art. 3 ust. 1 i art. 2 ust. 1 u.p.s. W związku z koniecznością uchylenia decyzji organów obu instancji ze względu na stwierdzone naruszenie przepisów prawa materialnego i konieczność rozważenia przez organ zmiany, a nie uchylenia decyzji z dnia 18 czerwca 2019r., poprzedzonego dokonaniem niezbędnych ustaleń, w szczególności co do możliwości opieki nad skarżącą przez jej rodzinę, Sąd za zbyteczne uznał odnoszenie się do zarzutów naruszenia przepisów dotyczących kwestii udziału pełnomocnika w czynności procesowych dotyczących skarżącej. Nie ulega wątpliwości, że o ile w dalszym ciągu pełnomocnik będzie reprezentowała interesy skarżącej, będzie miała prawo udziału w czynnościach wyjaśniających w toku ponownego postępowania administracyjnego. Z tego samego powodu Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego pełnomocnika skarżącej złożonego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a, gdyż okoliczności, których ustalenia tymi dowodami domaga się pełnomocnik (zapewnienie prawidłowej reprezentacji skarżącej w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji i możliwości sprawowania opieki nad skarżącą przez jej rodzinę), powinny być oceniane przez organ orzekający w sprawie; na obecnym sądowym etapie nie mają one istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tych względów Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" i art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania obejmujących w niniejszej sprawie wyłącznie koszty zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. w zw. z §14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).