I SA/Go 305/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi A.C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Skarżący A.C. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] czerwca 2020 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] lutego 2020 r. w sprawie uznania za nieuzasadniony zarzutu nieistnienia obowiązku. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego będący wierzycielem należności wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oraz w podatku akcyzowym, w dniu [...] października 2019 r. wystawił tytuły wykonawcze nr [...] i nr [...] obejmujące ww. należności. Następnie w dniu [...] października 2019 r. powyższy organ wystawił tytuły wykonawcze o numerach: [...] obejmujące należności wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2008 r., nr [...] określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, w podatku od towarów i usług oraz nieuiszczone należności celne. Wskazane tytuły wykonawcze zostały następnie przekazane do wykonania zgodnie z właściwością Naczelnikowi Urzędu Skarbowego, który wszczął postępowanie egzekucyjne. W toku tego postępowania organ egzekucyjny skierował zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę z dnia [...] października 2019 r., nr [...] do M Spółka z o. o. sp. k.. Pismem z dnia [...] października 2019 r. M Spółka z o. o. sp. k. poinformowała organ egzekucyjny, że skarżący był zatrudniony na umowę o pracę w okresie od [...] grudnia 2014 r. do [...] lipca 2018 r. Organ egzekucyjny dokonał: - zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P S.A.; - zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w S S.A., zawiadomieniem z dnia [...] października 2019 r., nr [...]; - zajęcia w Urzędzie Skarbowym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] października 2019 r., zawiadomieniem z dnia [...] października 2019 r., nr [...]. Odpisy zawiadomień o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone skarżącemu w dniu 21 października 2019 r. W dniu 22 października 2019 r. skarżący złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego środek zaskarżenia w postaci zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] października 2019 r. nr [...] i nr [...] oraz z dnia [...] października 2019 r. o numerach: [...], podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku. Stosownie do unormowań art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), zwaną dalej ustawą, organ egzekucyjny pismem z dnia [...] października 2019 r., w związku z wniesionym przez skarżącego zarzutem nieistnienia obowiązku, określonym w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wystąpił do wierzyciela, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego o zajęcie stanowiska w przedmiocie wniesionego zarzutu. Nadto stosownie do art. 35 § 1 wskazanej ustawy, organ egzekucyjny wydał postanowienie z dnia [...] października 2019 r., którym zawiesił postępowanie egzekucyjne i jednocześnie wstrzymał realizację zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu podatku PIT36L oraz wierzytelności z rachunków bankowych. W dniu [...] grudnia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie nr [...] oraz postanowienie nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela, w których uznał za nieuzasadniony zgłoszony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] października 2019 r., oraz z dnia [...] października 2019 r. W dniu 15 stycznia 2020 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo wierzyciela z dnia [...] stycznia 2020 r. informujące, że postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela stały się ostateczne wobec braku ich zaskarżenia przez skarżącego. Postanowieniem z [...] lutego 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, mając na względzie ostateczne stanowisko wierzyciela, orzekł o uznaniu zgłoszonego zarzutu za nieuzasadniony. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał m.in., że stosownie do art. 27 § 1 pkt 9 ustawy zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Podstawę zarzutów stanowić mogą okoliczności enumeratywnie wymienione w art. 33 § 1 ustawy. Natomiast zasady rozpatrywania zarzutów na postepowanie egzekucyjne zostały określone w art. 34 ustawy. Stosownie do art. 34 § 1 ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7 i 10 ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 ustawy, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Ponieważ zobowiązany oparł zarzut na twierdzeniu, że obowiązek nie istnieje, a wierzyciel, działając na podstawie art. 34 § 1 ustawy nie potwierdził tego zarzutu, organ egzekucyjny nie mógł uwzględnić zgłoszonego zarzutu. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił nierozpoznanie sprawy co do jej istoty, dowolne uznanie, że stanowisko wierzyciela jest prawidłowe, podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w oparciu o akta poprzednich egzekucji, a tym samym dowolne uznanie, że nastąpiło czterokrotne przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za 2005 r. określonych decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., w tym bez stwierdzenia, czy decyzja została doręczona zobowiązanemu. Jednocześnie wniósł o: przeprowadzenie dowodu z akt egzekucyjnych, na które powołuje się wierzyciel; przeprowadzenie dowodu z akt Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego dotyczących postępowania podatkowego, w ramach którego wydana została decyzja z dnia [...].02.2009 r.; poinformowanie skarżącego o pozyskaniu dowodów z w/w akt, sporządzenie i doręczenie zwykłych kopii całości w/w akt. Postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał m.in., że postępowanie egzekucyjne w sprawie wszczęte zostało na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu [...] października 2019 r. oraz [...] października 2019 r. Tym samym organ pierwszej instancji – Naczelnik Urzędu Skarbowego nie był organem egzekucyjnym będącym jednocześnie wierzycielem obowiązku objętego wskazanymi tytułami wykonawczymi. Mając zatem na uwadze, że skarżący podniósł zarzut nieistnienia obowiązku, wymieniony w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy, wydanie rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny wymagało uprzedniego uzyskania ostatecznego postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela dochodzonych należności. W myśl art. 34 § 1 ustawy ustawodawca wprowadził obowiązek uzyskania stanowiska wierzyciela w zakresie wszystkich zarzutów wymienionych w art. 33 § 1 ustawy, z wyjątkiem zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Wypowiedź wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-7 ustawy, a zatem także zarzutu nieistnienia obowiązku jest wiążąca dla organu egzekucyjnego, jak i organu odwoławczego. Organ odwoławczy podniósł, że wierzyciel rozpatrzył argumenty zobowiązanego i postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. uznał zarzut za niezasadny. Ponieważ skarżący nie skorzystał z prawa wniesienia zażalenia, stanowisko wierzyciela stało się ostateczne. Postanowienie organu drugiej instancji zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucono nierozpoznanie sprawy co do istoty, dowolne uznanie, że stanowisko rzekomego wierzyciela jest wiążące, prawidłowe, nie wymaga żadnej weryfikacji, a tym samym podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia bez przeprowadzania jakiegokolwiek postepowania wyjaśniającego. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Na podstawie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.",Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach kontroli stwierdzić należało, że nie naruszało ono prawa w stopniu obligującym Sąd do jego uchylenia. Przypomnieć na wstępie należy, że skarżący wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego środek zaskarżenia w postaci zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] października 2019 r. oraz z dnia [...] października 2019 r., podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku – zarzutem opartym na przesłance wynikającej z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy. Organ egzekucyjny stosownie do art. 34 § 1 ustawy, pismem z dnia [...] października 2019 r., w związku z wniesionym przez skarżącego zarzutem wystąpił do wierzyciela, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego o zajęcie stanowiska w przedmiocie wniesionego zarzutu. W dniu [...] grudnia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie nr [...] oraz postanowienie nr [...], w których uznał za nieuzasadniony zgłoszony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] października 2019 r., oraz z dnia [...] października 2019 r. Wskazać również należy, że skarżący został pouczony o możliwości wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie. W dniu 15 stycznia 2020 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo wierzyciela z dnia [...] stycznia 2020 r. informujące, że postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela stały się ostateczne wobec braku ich zaskarżenia przez skarżącego. Zasady rozpatrywania zarzutów na postepowanie egzekucyjne zostały określone w art. 34 ustawy. Stosownie do art. 34 § 1 ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7 i 10 ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 ustawy, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Wykładnia wskazanego przepisu jest jasna i nie budzi wątpliwości. Ponieważ zobowiązany oparł zarzut na twierdzeniu, że obowiązek nie istnieje (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy), a wierzyciel, działając na podstawie art. 34 § 1 ustawy, nie potwierdził tego zarzutu, organ egzekucyjny nie mógł uwzględnić zgłoszonego zarzutu. Podkreślić również należy, że wierzyciel w postanowieniu z [...] grudnia 2019 r. w szczegółowy sposób odniósł się do wszystkich okoliczności podniesionych przez skarżącego w zarzucie. Jeżeli skarżący nie podzielał argumentacji organu winien był wnieść w tym względzie zażalenie, czego jednak nie uczynił. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.