XIII Ga 1604/19

<p>Sygn. akt XIII Ga 1604/19</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 28 maja 2019 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi XIII Wydział Gospodarczy oddalił powództwo <span class="anon-block">J. K.</span> przeciwko <span class="anon-block"> (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">Ł.</span> o zapłatę kwoty 8.118 zł z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z beczek oraz zasądził od <span class="anon-block">J. K.</span> na rzecz <span class="anon-block"> (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">Ł.</span> kwotę 1.817 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. (wyrok - k.210, uzasadnienie – k. 211 – 214).</p> <p>Od wskazanego wyroku apelację złożył powód, zaskarżając wyrok w całości. Powód zarzucił wyrokowi naruszenie prawa procesowego:</p> <p>a. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> wobec bezzasadnego i sprzecznego z zebranym materiałem dowodowym uznania, że powód nie wykazał, aby pozwana spółka posiadała 44 zbiorniki typu <span class="anon-block">M.</span> w sytuacji, gdy z zaoferowanego przez powoda materiału dowodowego, tak tego z dokumentów jak i ze źródeł osobowych jasno wynika informacja, iż <span class="anon-block">zbiorniki M.</span>, które jako własność powoda wykorzystywane były podczas trwającej współpracy stron, były wykorzystywane do przewozu czekolady, stanowiącej komponent do produkcji pasz, a które nigdy nie zostały przez pozwaną zwrócone po zakończeniu wiążących strony umów gospodarczych,</p> <p>b. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> w zakresie uznania, iż powód nie udowodnił ilości zakupionych przez siebie zbiorników wykorzystywanych do przewożenia czekolady będącej odpadem z wytwarzanych przez pozwaną spółkę towarów, w sytuacji, gdy okoliczność ta znajduje odzwierciedlenie zarówno w zeznaniach świadków, stron jak i oświadczenia <span class="anon-block">M. T.</span>, który jako kierowca wykonujący zlecenia powoda przewoził zbiorniki typu <span class="anon-block">M.</span>, a także precyzyjnie wskazał ile pustych zbiorników zostało podczas ostatniego transportu przewiezione i zdeponowane w siedzibie pozwanej firmy,</p> <p>c. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 k.p.c.</a> w zakresie odmowy przyznania waloru wiarygodności prywatnemu dowodowi z dokumentu-oświadczeniu <span class="anon-block">M. T.</span> z dnia 7 września 2016 roku o dostarczeniu do siedziby pozwanej spółki 44 zbiorników typu <span class="anon-block">M.</span> w <span class="anon-block">N. J.</span> w powołaniu na błędne przekonanie Sądu, że nie może ono posiadać mocy dowodowej, bowiem zostało stworzone jedynie na potrzeby niniejszego postępowania, w sytuacji gdy takie oświadczenie winno być analizowane przez pryzmat okoliczności, że osoba, która się pod nim podpisała złożyła oświadczenie o takiej treści, co w powiązaniu ze złożoną do akt fakturą za wykonanie tegoż przejazdu powinno prowadzić do przekonania, że rzeczone zbiorniki w istocie zostały przez pozwaną odebrane.</p> <p>Wobec treści powyższych zarzutów powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 8118 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 listopada 2016 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje stosownie do norm przepisanych. (apelacja, k. 226-229, k. 235-240).</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy zważył:</strong> </p> <p>Apelacja jest bezzasadna.</p> <p>Sąd Okręgowy podziela co do zasady ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji przyjmując je za własne wobec ich prawidłowości. Powyższy wniosek należy również odnieść do rozważań prawnych.</p> <p>Strona powodowa twierdziła, że pozwana była w posiadaniu 44 pojemników typu <span class="anon-block">m.</span> i na podstawie tego dochodziła wynagrodzenia za bezumowne korzystanie za okres od dnia 1 grudnia 2014 roku do dnia 1 stycznia 2015 roku. Pierwszym elementem ewentualnej odpowiedzialności pozwanej było zatem dowiedzenie, że pozwana posiadała w spornym okresie przedmiotowe pojemniki. Pozwana powyższe kwestionowała w toku sprawy. Na podstawie przeprowadzonych dowodów koniecznym było zatem wywołanie niebudzącego wątpliwości przekonania o posiadaniu 44 pojemników powoda przez pozwaną we wskazanym okresie. Okoliczność powyższą winien udowodnić powód w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> Drugim elementem koniecznym do wykazania przez powoda była wysokość należnego wynagrodzenia z tego tytułu, zwłaszcza w kontekście niespornego faktu, że powód nie pobierał od pozwanej z tego tytułu żadnego wynagrodzenia w toku współpracy stron.</p> <p>Oceniając pierwszy ze wskazanych elementów podnieść należy, że słusznie Sąd Rejonowy przyjął, że przeprowadzane dowody przekonania o posiadaniu przez pozwaną spornych pojemników nie wywołują.</p> <p>Skarżący stawia w pierwszej kolejności zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Dla jego zasadności wymagane jest wykazanie przyczyn, które dyskwalifikują postępowanie sądu w zakresie ustaleń, oznaczenia, jakie kryteria oceny sąd naruszył, a nadto wyjaśnienia dlaczego zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> przyznaje sądowi swobodę w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zarzut naruszenia tego uprawnienia tylko wtedy może być uznany za usprawiedliwiony, jeżeli sąd zaprezentuje rozumowanie sprzeczne z regułami logiki bądź z doświadczeniem życiowym. Dla skuteczności zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> nie wystarcza zatem samo stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd pierwszej instancji przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając.</p> <p>W zakresie błędnej oceny dowodów powód wskazał na materiał dowodowy, który Sąd Rejonowy miał błędnie ocenić, jednakże z dowodów tych nie wynikają wnioski, o które wnosi skarżący. Po wtóre, apelujący przywołał jedynie ogólnikowo zeznania świadków i strony pozwanej bez wskazania konkretnych ich fragmentów.</p> <p>Oceniając zeznania świadka <span class="anon-block">M. T.</span> (nagranie rozprawy z dnia 5 grudnia 2017 roku – k. 208), stwierdzić należy, że świadek ten nie pamiętał szczegółowo ostatniego przewozu. Nie pamiętał, kiedy to było. Zeznał, że w skład transportu wchodziły 52 zbiorniki, a przywoził z powrotem różnie około 8 – 10, ale nie podał, że dotyczyło to ostatniego transportu. Co istotne świadek ten zeznał, że u pozwanej był później 16 października 2013 roku (w stosunku do 9 października 2013 roku) i odebrał zbiorniki dla powoda. Zatem z zeznań tego świadka nie wynika, że pozostawiono u pozwanej 44 zbiorniki. Trudno także przyjąć, co słusznie zauważył Sąd Rejonowy, że po 3 latach od transportu świadek szczegółowo pamiętał okoliczności wskazane w piśmie z dnia 7 września 2016 roku, skoro nieco ponad rok po oświadczeniu świadek nie pamiętał już szczegółowo tych okoliczności i powoływał się na znaczny upływ czasu. W tym zakresie zarzut pogwałcenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 k.p.c.</a> nie może się ostać. Dalej, z zeznań świadka <span class="anon-block">M. G.</span> (pracownica powoda, nagranie rozprawy z dnia 5 grudnia 2017 roku – k. 208) wynika, że brakuje 40 lub 40 kilka pojemników, według jej wiedzy z dokumentów WZ, ale tych dokumentów nie przedstawiano, a świadek swoją wiedzę opierała na dokumentach. Następnie świadek zeznała, że nie pamiętała, ile przywożono zbiorników w dniu 9 i 16 października 2013 roku. Zatem z jej zeznań również nie można wywieść, ile dokładnie zbiorników pozostawiono u pozwanej na chwilę zakończenia współpracy. Natomiast z zeznań świadka <span class="anon-block">I. P.</span> (księgowa powoda, nagranie rozprawy z dnia 6 marca 2018 roku – k. 208) wynika również, że istniały dokumenty WZ, których jak wskazano, nie przedstawiono. Zeznała także na podstawie własnych notatek (kserokopii niezłożonego do akt zeszytu), a nie pamięci, że pozostało u pozwanej 46 pojemniki. Zeznała, że jej notatki były sporządzane w uzgodnieniu kierownikiem i na podstawie WZ (których jak już wskazano brak). Zeznała także, że nie uzgadniała ilości pojemników z pozwaną. Twierdziła, że dnia 8 października 2013 roku zawieziono do pozwanej 44 puste zbiorniki, ale pytana o dostawę z dnia 16 października 2013 roku wskazała, że nie ma dalej informacji. Oświadczyła, że nie skserowała dalej zapisków. W tej sytuacji nie można uznać za pewne i wiarygodne twierdzeń świadka o ilości pozostawionych pojemników w dniu 9 października 2013 roku wobec odbycia kolejnego transportu w dniu 16 października 2013 roku.</p> <p>Oceniając zgromadzony materiał dowodowy nie można pominąć, że jego ocena jest całościowa, z uwzględnieniem wszystkich dowodów. Nie może to być ocena wybiórcza, czyli oparta na jedynie wybranych dowodach. W tym zakresie strona powodowa nie wyjaśniła przyczyn braku wspominanych dokumentów WZ, nie wyjaśnił również tego przesłuchiwany powód. Nie został wyjaśniony również przebieg dostawy z dnia 16 października 2013 roku, który niewątpliwie miał miejsce i to po dostawie, na którą powoływał się powód w pozwie z dnia 9 października 2013 roku. Fakt transportu dnia 16 października 2013 roku potwierdził sam powód zeznając na rozprawie w dniu 14 maja 2019 roku (nagranie z tej daty - 00:29:30-00:30:22). Ze zgromadzonych dowodów wynika, że przy transporcie przywożono (choć nie zawsze) puste zbiorniki i zabierano pełne. Brak wyjaśnienia okoliczności i przebiegu dostawy z dnia 16 października 2013 roku uniemożliwia dokładną ocenę ilości pozostawionych pojemników podczas poprzednich dostaw, w tym 9 października 2013 roku. Ponadto z pozostałych osobowych dowodów nie wynika zatrzymanie podawanej przez powoda ilości pojemników. I tak z zeznań świadka <span class="anon-block">P. P.</span> wynika, że jak rozpoczął pracę u pozwanej od początku 2014 roku to na ten moment pojemników powoda u pozwanej nie było. Z zeznań <span class="anon-block">P. O.</span> wynika, że pozwana nie posiada pojemników powoda. Ilość pozostawionych pojemników nie wynika także z zeznań <span class="anon-block">G. Ł.</span>. Ocena Sądu Rejonowego jest zatem kompleksowa i odnosi się do całości materiału dowodowego. Sąd przeanalizował dokumenty w postaci faktur, czy karty przekazania odpadów i ocena ta jest prawidłowa. Z tych dokumentów nie wynika ilość ewentualnie pozostawionych u pozwanego pojemników. Mając na uwadze powyższe zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> nie może odnieść zamierzonego skutku.</p> <p>Stwierdzenie Sądu I instancji, że powód nie wykazał dowodu zakupu pojemników nie jest błędne, gdyż rzeczywiście takiego dowodu nie przedstawiono (np. faktury nabycia). Nie może jednak budzić wątpliwości w sprawie, że powód był właścicielem spornych pojemników, co wynika z osobowego materiału dowodowego, w tym zeznań powoda. Powód zeznał, że nabył pojemniki od rolnika, gdyż były one używane. Uchybienie powyższe jednak nie wpływa na treść wydanego rozstrzygnięcia.</p> <p>Dalej zauważyć należy, że skarżący pomija w sprawie jedną bardzo istotną okoliczność. Z twierdzeń pozwu wynika, że w dniu 9 października 2013 roku powód pozostawił w ramach użyczenia u pozwanej pojemniki. Dowody strony powodowej koncentrują się na tym okresie, gdyż bezspornie, ani powód, ani jego pracownik nie byli później u pozwanej. W sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów, że pozwana posiadała pojemniki ponad rok później, a roszczenie powoda wywodzone jest z tytułu bezumownego korzystania. Za późniejszy okres (rok 2014) to pozwana przedstawiała dowody, że w posiadaniu pojemników nie była (np. zeznania świadka <span class="anon-block">P. P.</span>, zeznania świadka <span class="anon-block">P. O.</span>). Powód zaś nie przedstawił żadnych dowodów na posiadanie pojemników pod koniec 2014 i na początku 2015 roku.</p> <p>Zwrócić także należy uwagę, że brak jest zarzutu strony powodowej reprezentowanej przez fachowego pełnomocnika dotyczącego braku poczynienia przez Sąd ustaleń, co do kwoty wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania. Sąd nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń i bez powyższego, nawet przy ustaleniu posiadania pojemników w spornym okresie, nie można ustalić wysokości ewentualnie należnego wynagrodzenia z tego tytułu. Innymi słowy nawet uznając zarzuty apelacji dotyczące braku ustalenia, że pozwana jest w posiadaniu pojemników, brak jest ustalenia dotyczącego możliwej do uzyskania kwoty z tytułu bezumownego korzystania. Ponadto, żądanie pozwu wynikało z tytułu bezumownego korzystania i strona pozwana je wyraźnie kwestionowała, o czym świadczy nie tylko odpowiedź na pozew, ale i pismo z dnia 24 sierpnia 2017 roku (k. 80-82). W tej sytuacji wysokości tego wynagrodzenia wymagała wiadomości specjalnych, to jest opinii biegłego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278)">art. 278 k.p.c.</a>), o co strona powodowa nie wnosiła. Powództwo nie zostało zatem także udowodnione, co do wysokości.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy oddalił apelacje strony powodowej na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> jako bezzasadne.</p> <p>Krzysztof Wójcik Bartosz Kaźmierak Marcin Wojciechowski </p> </div>